ଏକଦିନ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ରାଜା ଭଦ୍ରସେନଙ୍କ ନିକଟେ ଗଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଜନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା କ୍ଷମା ନୁହେଁ, ଏହା ଋଷିମାନେ ନିଷେଧ କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଚାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ମୁଁ କିଛି ଦେଉଣା ଚାହିଁ ନୁହେଁ, କାରଣ ଆମେ ବରପଣ ଦେଉ ନାହିଁ।” ରାଜା ଭଦ୍ରସେନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଭଳି ବର ଆମ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ହେବେ କି? ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଆପଣ ଏକା ଗୁଣର ନିବାସ।" ତଥାପି, ସେ କହିଲେ, “ହେ ସାତ୍ୱତ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଥିଲୁ। ସମସ୍ତ ବରଙ୍କ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ, ଆମ କନ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରଖିଛୁ। ଏଠାରେ ସାତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ବୃଷ୍ଟି ରଖାଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆହତ କରିଛନ୍ତି।" “ହେ ଯଦୁମଣି, ଆପଣ ଏ ସାତି ବୃଷ୍ଟିକୁ ଜୟ କରିପାରିଲେ, ଆମ କନ୍ୟାଙ୍କ ବର ହେବେ।” ଏ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧିଲେ, ନିଜକୁ ସାତି ରୂପରେ ବିଭାଜିତ କରିଲେ, ଏବଂ ମଜାରେ ସେ ବୃଷ୍ଟିମାନେକୁ ଜୟ କରିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଶୌରି ଏହି ବୃଷ୍ଟିମାନେର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରି, ରସି ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଲେ, ଏବଂ ଏମିତି ଟାଣିଲେ ଯେ, ଏକ ଶିଶୁ ଖେଳନା ଟାଣିଥିବା ପରି। ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ସତ୍ୟାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଲେ। ପ୍ରଭୁ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରି ତାଙ୍କ ସମାନ ବିବାହ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଜପତ୍ନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବରେ ପାଇ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏକ ମହା ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶଙ୍ଖ, ଢୋଲ, ତୁରୀ, ଗୀତ ଏବଂ ବାଦ୍ୟ ଚାଲିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଲୋକେ ନୂତନ ପୋଷାକ, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଦେବାନ୍ତି ସ୍ୱରୂପେ ଦେଉଣା ଭାବେ ଦଶ ହଜାର ଗାଁ, ତିନି ହଜାର ନାରୀ ମାଳା ଏବଂ ଭଲ ପୋଷାକରେ ଶୋଭିତ, ନଉ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠୁ ଶତ ଗୁଣା ରଥ, ରଥଠୁ ଶତ ଗୁଣା ଘୋଡ଼ା, ଘୋଡ଼ାଠୁ ଶତ ଗୁଣା ମନୁଷ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବିଶାଳ ସେନାରେ ଘିରି, କୋଶଳ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଶିର୍ବାଦ ଦେଇ ଦେଶିଁ ଦେଲେ। ଏହି ବିବାହ ବିଷୟରେ ଯଦୁମାନେ ଏବଂ ବୃଷ୍ଟିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଶୁଣି, ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯାତ୍ରାକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏତେବେଳେ, ଅର୍ଜୁନ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧାରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷାକାରୀ, ତାଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ପରାଜିତ କଲେ, ଏକ ସିଂହ ଶିଶୁମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିଥିବା ପରି। ବିବାହ ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ସତ୍ୟା ସହ ଦ୍ୱାରକାରେ ଶୁଭ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତାମହୀ ଶୃତକୀର୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା କୈକେୟ ପ୍ରମୁଖ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଭି ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସନ୍ତର୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଗରୁଡ଼ ନେକ୍ତର ଉଠାଇଥିବା ପରି ଉଠାଇ ନେଇଲେ। ଏଭଳି, ଭୌମାକୁ ହତ୍ୟା କରି ଏବଂ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ହଜାର ହଜାର ଚର୍ମିଣୀ ନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଠାରେ, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ମୁନି, କୃଷ୍ଣ କିପରି ଭୌମାକୁ ହତ୍ୟା କଲେ? ଏବଂ କିପରି ସେ ନାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିଲେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏକଦିନ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୌମାଙ୍କ ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ସଂଗୀମାନେ ନେଇ ନିଅ, ତାଙ୍କ ଦେବତା ପର୍ବତ ର ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଭୌମାଙ୍କ କଳାପର ଖବର ଦେଇଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁର ଗଲେ। ସେହି ସହର ଚାରିପାଖରେ ଦୃଢ଼ ପର୍ବତ, ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ପବନ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା, ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ବନ୍ଧନ ରହିଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ତୀର ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପବନ ଦମନ କଲେ, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ମୁରା, ପଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ ଧାରୀ ଦାନବ, ଜଳରୁ ଉଠିଲେ। ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମୁରା ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଛାଡ଼ି, ପଞ୍ଚ ମୁଁହରେ ଗଜ୍ଜନ କଲେ; ଏହି ଧ୍ୱନି ଦିଗ୍ବିଦିଗ କାମ୍ପି ଉଠିଲା। ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ହରି ତିନି ଶକ୍ତି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ମୁଁହରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ମୁରା ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ, କୃଷ୍ଣ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ମୁରା ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ, ବଡ଼ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ପରି। ତାଙ୍କ ସାତି ପୁଅ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ। ସେମାନେ ହେଲେ—ତାମ୍ର, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଶ୍ରବଣ, ବିଭାବସୁ, ବସୁ, ନଭସ୍ୱାନ, ଏବଂ ସପ୍ତମ ଅରୁଣ; ସେମାନେ ପୀଠା ନାୟକକୁ ଆଗରେ ରଖି, ଭୌମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଆଗେଇଲେ। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ତୀର, ତଳୱାର, ଗଦା, ଭାଳ, ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ; କୃଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେର ଅସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଚକ୍ର ଏବଂ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେର ମୁଣ୍ଡ, ଭୁଜା, ପାଦ ଏବଂ କବଚ କାଟି ଦେଇ, ସେମାନେକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଲେ; ଏପରି ଭୌମା, ପୃଥିବୀପୁତ୍ର, ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଗର୍ବରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରଜ ହାତୀ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଗରୁଡ଼ରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ଉପରେ ବିଜୁଳି ସହିତ ଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲେ। ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଏକ ଶତଘ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟ ଯୋଧାମାନେ ଏକାସାଥି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଗଦାଧର ଅଶ୍ୱ, ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭୌମାଙ୍କ ସେନାର ଭୁଜା, ମୁଣ୍ଡ, ଜଘା, ଶରୀର କାଟି ଦେଲେ; ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ହାତୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ।