ଏହି ଉତ୍କଳ ପବିତ୍ର ଗଥାରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଏବଂ ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କର ପଦପଙ୍କଜ ଧୂଳିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଦେବତା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଖେଳି କରି ଏକ ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଏମିତି ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ମୋତେ କିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ? ଏହି ଦିବ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆବାର ଆରାଧନା କଲାପରେ, ନାରାୟଣ, ଯେଉଁ ଜଗତର ନାଥ, ହସି କହିଲେ—"ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋତେ କିପରି ନିମ୍ନ ଦାନ ଲାଗିପାରିବ?" ତାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଭଗବାନ ହସି ଏବଂ ଘନ ମେଘର ସ୍ୱରରେ କୁରୁବଂଶୀ ରାଜା ସାମ୍ନାରେ କଥା କହିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ହେ ରାଜନ୍, ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଋଷିମାନେ ନିଷେଧ କରିଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମର ମିତ୍ରତା ଅଭିଲାଷ କରି, ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—କିନ୍ତୁ କୌଣସି କନ୍ୟାମୂଳ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେଉଁ ଆମେ ଦେଉନାହିଁ।" ରାଜା ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମୋ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଧିକ ମହାନ କିମ୍ବା ଅଧିକ ଇଚ୍ଛିତ ବରକାର ଅଛନ୍ତି? ନିର୍ଵିକଳଙ୍ଗ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମେ ଉପରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।" କିନ୍ତୁ, ହେ ସାତ୍ବତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଥିଲୁ—ବରଙ୍ଗା ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ, ମୋ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରଖିଥିଲି। ସାତି ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ଏବଂ ଦୁର୍ଜନ୍ୟ ବଳଦମାନେ ଅନେକ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ପରାଜିତ ଏବଂ ଆହତ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଯଦୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଏହି ସାତି ବଳଦମାନେକୁ ଏକା ଦମନ କରିପାରିବ, ତେବେ ତୁମେ ମୋ କନ୍ୟାର ପତି ହେବେ, ହେ ଶ୍ରୀନାଥ।" ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଶୁଣି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଗଠି ଦେଲେ, ନିଜକୁ ସାତି ରୂପରେ ବିଭିନ୍ନ କରି, ଖେଳି ଏହି ବଳଦମାନେକୁ ଦମନ କଲେ। ଶୌରି, ବଳଦମାନେର ଗର୍ବ ଏବଂ ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଗାଁଠି ଦେଇ, ସେମାନେକୁ ଏମିତି ଟାଣିଲେ ଯେଉଁ ଭଳି ଏକ ଶିଶୁ କାଠର ଖେଳନାକୁ ଟାଣିଥାଏ। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚିହ୍ନ୍ନ ହେଇ, ନିଜ କନ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମତୁଳ୍ୟ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଜପତ୍ନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବରେ ପାଇ ବଡ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲା, ଏବଂ ବଡ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ଶଙ୍ଖ, ନାଗଡ଼ା, ତୁରୀ ଦ୍ୱନିତ ହେଲା; ଗୀତ ଏବଂ ବାଦ୍ୟ ଚାଲିଗଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ବଡ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ବର ପାଇଁ ଦାୟଜ୍ୟ ଭାବରେ ଦଶ ହଜାର ଗାଁ, ତିନି ହଜାର ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଯୁକ୍ତ ଯୁବତୀ ଦେଲେ। ନଉ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ରଥ, ରଥଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଘୋଡ଼ା, ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ମାନବ ଦେଲେ। ଏହି ଦମ୍ପତିକୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ ସେନା ସମ୍ବଲିତ, କୋଶଳ ରାଜା ଆନ୍ତରିକ ସ୍ନେହରେ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ନେଇ ବିଦାୟ କରିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶ ଏବଂ ବଳଦମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ଏହି ବିଜୟକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ରାଜକନ୍ୟା ବିଦାୟ ହେଉଥିଲେ, ପ୍ରସ୍ଥାନକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ ମିତ୍ର ଏବଂ ରକ୍ଷକ, ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାକୁ ବିଭାଜି, ସିଂହ ଯେପରି ଛୋଟ ପଶୁକୁ ମାରିଦିଏ, ସେପରି ସେମାନେକୁ ପରାଜିତ କଲେ। ଦାୟଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କଲେ। ଏହିପରି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପିତାମହୀ ଶୃତକୀର୍ତିର କନ୍ୟା କୈକେୟ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ—ସନ୍ତର୍ଦନ ଆଦି—ଦେଇଦେଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ଏହି ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଯୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ଉଠାଇନେବା ପରି, ନେଇଗଲେ। ଏହିପରି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଭୌମକୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାନ୍ଧିତ ହେଉଥିବା ମହିଳାମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ହଜାର ହଜାର ରୂପବତୀ ରାନୀମାନେ ନିଜର କଲେ। ତାପରେ, ପରିକ୍ଷିତ୍ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ହେ ମୁନି, ଭୌମକୁ କୃଷ୍ଣ କିପରି ହତ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ କିପରି ସେ ନିର୍ବାନ୍ଧିତ ମହିଳାମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ?" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଇନ୍ଦ୍ର ଭୌମର ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ସାଥୀମାନେ ନେଇଗଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ପର୍ବତର ପଦ ଦକ୍ଷିଣ କଲେ, ଏବଂ ଭୌମର କର୍ମ ଜାଣି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଚାରିପାଖରେ ଦୁର୍ଗମ ପର୍ବତ ଦୁର୍ଗ, ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଦୁର୍ଗ, ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ବନ୍ଧନରେ ଘିରା ଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗକୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭେଦ କଲେ; ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁକୁ ଦମନ କଲେ; ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ବନ୍ଧନକୁ ବିଛିନ୍ନ କଲେ। ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖର ଦ୍ୱନିରେ ମେକ ମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଗଦାଧର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବଡ ଦୁର୍ଗ କୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଏହି ତ୍ରାସଦାୟକ ଶଙ୍ଖ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ମୁରା ଜଳରୁ ଉଠିଲେ। ତିନି ଫଳା ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ମୁଖରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ସାପ ଭଳି। ମୁରା ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ପାଞ୍ଚ ମୁଖରେ ଭୟଙ୍କର ରୋଷ କରି ଦେଲେ, ଏହି ଦ୍ୱନି ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ, ଆକାଶ ଏବଂ ଅଣ୍ଡକୁ ଆବୃତ କଲା। ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ହରି ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ତ୍ରିଶକ୍ତି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ମୁଖରେ ତୀର ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ମୁରା ରୋଷରେ ଗଦା ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଡ଼ି ଆସିଲା, ଗଦାଧର ନିଜ ଗଦାରେ ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ; ଅଜୟ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭୁଜ ଉପରେ ଉଠାଇ, ଚକ୍ରରେ ମୁରାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।