କୌଶଳର ରାଜଧାନୀରେ ସତ୍ୟା ନାମକ ରାଜକୁମାରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ବରକୁ ଦେଖି, ମନେ ମନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଚାହିଲେ—"ଯଦି ମୋର ବ୍ରତ ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ବର ହେଉନ୍ତୁ, ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ," ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଜାହାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଏବଂ ଦିଗପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ କ୍ରୀଡାରେ ରାମେଶ୍ୱର ସେତୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କିପରି ମତେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ? ଏମିତି ତାଙ୍କର ମନ ନିଜ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଭାବି କୁମ୍ଭିତ ହେଉଥିଲା। ପୁଣି ସେଉଁଠି, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା। ସେ ଭଗବାନ୍ ହସିଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏମିତି ନିମ୍ନ ଦାନ ମୋତେ କଣ ଦେଇପାରିବ?" ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, କୁରୁବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ମେଘ ଗର୍ଜନ ସ୍ବରରେ, ହସି ହସି କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଋଷିମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସାଂଗତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରି, ମୁଁ ତୁମ ପୁତ୍ରୀ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ମୁଁ କିଛି ଦାନ ଚାହେଁ ନାହିଁ, କାରଣ ଆମେ ବରଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ତାପରେ ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏହି ସଂସାରରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ ବର; ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ବସନ୍ତି, ଅସଂଖ୍ୟ ଗୁଣ ରହିଛି, ସେଠି ମୋର ପୁତ୍ରୀ ପାଇଁ ଆଉ କିଏ ଯୋଗ୍ୟ?" "କିନ୍ତୁ, ହେ ସାତ୍ୱତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିୟମ ହୋଇଥିଲା—ଯେଉଁଠି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ବର ଚୟନ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ହେବ।" "ଏଠି ସାତି ଭୟଙ୍କର, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ବୃଷ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି ଓ ଆହତ କରିଛନ୍ତି।" "ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଯାଦବାନନ୍ଦନ, ଏହି ବୃଷମାନେକୁ ଏକାକି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବଶ କରିପାର, ତେବେ ତୁମେ ମୋର ପୁତ୍ରୀଙ୍କର ବର ହେବ।" ଏହି ନିୟମ ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧି, ସପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖେଳି ଖେଳି ସେହି ବୃଷମାନେକୁ ବଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ବୃଷମାନେକୁ ସେ ଦୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରି, ଶିଶୁ ଖେଳନା ଭଳି ରସ୍ସିରେ ବାନ୍ଧି ଟାଣିଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ନିଜ କନ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାନୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବେ ପାଇ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ମହାଉତ୍ସବ ହେଲା। ଶଂଖ, ମୃଦଙ୍ଗ, ତୁରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି, ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ହେଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଲୋକେ ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଉଲ୍ଲାସ କରିଲେ। ସ୍ୱୟଂ କୃଷ୍ଣ ଦାୟଜ୍ୟ ଭାବେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଅଳଙ୍କୃତ କନ୍ୟା, ନବ ହଜାର ଗଜ, ଗଜ ଠାରୁ ଶତଗୁଣା ରଥ, ରଥ ଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଘୋଡ଼ା, ଘୋଡ଼ା ଠାରୁ ଶତଗୁଣା ମାନବ ଦେଇଲେ। ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବାହ ଶୋଭାଯାତ୍ରାରେ ରାଜା ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଦମ୍ପତିକୁ ରଥରେ ଅସୀମ ସେନା ସହିତ ବିଦାୟ କଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଯାଦବ ଓ ବୃଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଓ ବିବାହ ଯାତ୍ରାକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟତମ ମିତ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷକୁ ଅବରୋଧ କରି, ସିଂହ ଶିଶୁ ମାନେକୁ ଯେପରି ମାରେ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ଉଖୁଣିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାୟଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ, ଦ୍ୱାରକାରେ ସତ୍ୟା ସହ ଶୁଭ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତାମାତୁଲୀ ଭାଦ୍ରା, କୈକେୟ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଯଥା ସନ୍ତର୍ଦନ ଦେଇଥିଲେ, ବିବାହ କଲେ। ସେ ଏକାକି ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଗରୁଡ଼ା ପରି ଅମୃତ ଚୁରି କରିଥିବା ଭଳି ଅପହରଣ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ହଜାର ହଜାର ରୂପବତୀ ରାନୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୌମାସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦୀ ଥିଲେ ଓ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତେବେ ପରିକ୍ଷିତ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃପା କରି କହନ୍ତୁ, କିପରି ଭୌମାସୁରଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବଧ କଲେ, ଏବଂ ସେଇ ବନ୍ଦୀ ନାରୀମାନେ କିପରି ମୁକ୍ତ ହେଲେ?" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଛତ୍ର, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସାଥୀମାନେ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗପର୍ବତ ଦଳି ନେଇଥିଲେ, ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ। ସେହି ନଗର ଚାରିପାଖରେ ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଏବଂ ମୁର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବଳ ବନ୍ଧନ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତୀର ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁକୁ ଜୟ କଲେ, ତାଲଵାର ଦ୍ୱାରା ମୁରଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନିରେ ମେକାନିକାଲ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଦୁର୍ଗ ଭୟଭୀତ ହେଲା, ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଗପ୍ରାଚୀର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ମୁର ଜଳରୁ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ରୂପେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିପରି ତଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ମୁଖରୁ ଭୟଙ୍କର ରୋଷ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଆକାଶ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା। ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ହରି ଦ୍ୱିତୀୟ ତ୍ରିଶୂଳ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ମୁରଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ମୁଖ ମଧ୍ୟରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ; ମୁର ରାଗି, ତାଙ୍କ ଗଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ଗଦାକୁ, ଗଦାଧର ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ହଜାର ଖଣ୍ଡ କଲେ; ତାପରେ ଅଜୟ କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁରଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।