ଏକ ସମୟର କଥା, କୋଶଳ ରାଜ୍ୟର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ସତ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରାଜାମାନେ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପରୀକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ । ଏହି ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା, ସାତିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ-ଶଙ୍ଖ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବଳଶାଳୀ ବୃଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ରାଜାଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିବାକୁ ଦେଉନଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଅବଶ୍ୟକ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଯାଇଥିଲେ । ରାଜା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଉଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆସନ ଦେଇ, ଅନେକ ମାନ୍ୟତା ଦେଖାଇ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ । ସତ୍ୟା ଜେଉଁଠି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ବରଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନେ ଭାବିଲେ, “ମୋର ବ୍ରତ ସତ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।” ସେ, ଯାହାଙ୍କ ଅଂଘ୍ରିଧୂଳିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମସ୍ତକରେ ଧରନ୍ତି, ଯିଏ ଖେଳେ-ଖେଳେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ସେତୁ ବନେଇଥିଲେ, ସେ ଭଗବାନ୍ କିପରି ମୋପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ? ଏପରି ଭାବନା ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା । ପୁଣି ଭଲଭାବେ ପୂଜିତ ହେଇ, ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ, କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏମିତି କୌଣସି ଛୋଟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ମୋର କିଛି କାମ ନାହିଁ।” ତାପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଗଭୀର ମେଘର ସ୍ୱରରେ ହସି, କୁରୁବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ମହାର୍ଷିମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସାଉଁହିଦ୍ୟ ଆଶା କରି, ମୁଁ ତୁମ ଝିଅକୁ ଚାହୁଁଛି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି କନ୍ୟାଶୁଳ୍କ ନୁହେଁ, ଆମେ ସେପରି ଦେଉନାହିଁ।” ତାହାରେ ରାଜା କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର କନ୍ୟା ପାଇଁ ତୁମ ଠାରୁ ବଡ଼ କିମ୍ବା ଅଧିକ ଇଚ୍ଛିତ ବର କିଏ ଅଛନ୍ତି? ଯେଉଁଠି ଅଚ୍ୟୁତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଛ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛ। କିନ୍ତୁ, ହେ ସାତ୍ୱତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଥିଲୁ—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ବର ସତ୍ୟ ପରୀକ୍ଷାରେ ଜିତିପାରିବେ, ସେମାନେ ମୋର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିପାରିବେ।” “ଏହି ସାତିଟି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବୃଷମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିଛନ୍ତି ଓ ଆହତ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଯାଦବବଂଶୀ, ଏମାନଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିପାର, ତେବେ ତୁମେ ମୋର କନ୍ୟାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେବ।" ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଵସ୍ତ୍ର ବାନ୍ଧି, ନିଜକୁ ସାତଟି ରୂପରେ ବିଭକ୍ତ କରି, ଖେଳେ-ଖେଳେ ସେହି ବୃଷମାନେକୁ ଅଧିନ କରିଦେଲେ । ଶୌରି, ସେମାନଙ୍କ ଅହଂକାର ଓ ବଳ ଭଙ୍ଗ କରି, ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧି, ଯେପରି ଶିଶୁ ଖେଳନାକୁ ଟାଣି ନେଇଯାଏ, ସେପରି ସହଜରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଲେ । ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ଭଗବାନ୍ ମଧୁର ରୀତିରେ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ଗୃହଣ କଲେ । ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ମାତାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବେ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଶଂଖ, ଢୋଳ, ତୁରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ହେଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସବ ପୋଷାକ, ମାଳା ଓ ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କଲେ । ଭଗବାନ୍ ଦାନସ୍ୱରୂପ ଦେଇଥିଲେ—ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଅଳଂକୃତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ହାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବତୀ, ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀ ଥିବା ଦଳ ଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ରଥ, ରଥ ଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଘୋଡ଼ା, ଓ ଘୋଡ଼ା ଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ସେନା । ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ, ଆନୁରାଗରେ ଭରି ଦେଶାନ୍ତର କରିଦେଲେ । ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଯାଦବମାନେ ଓ ବୃଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ହରାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବରଯାତ୍ରାକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ତେବେ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଓ ରକ୍ଷକ, ସେମାନଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟିକୁ ବିଖଣ୍ଡିତ କରି, ସିଂହ ଯେପରି ଛୋଟ ପଶୁମାନେକୁ ମାରେ, ସେପରି ସେମାନେକୁ ହରାଇଦେଲେ । ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦେୟଜ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଶୁଭ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କଲେ । ଏହିପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତାମହୀ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା, କୈକୟ ରାଜ୍ୟର ରାଜକୁମାରୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ, ସନ୍ତର୍ଦ୍ଦନ ଆଦି, ଦେଇଥିଲେ । ସେ ନିଜେ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ଚୁରି କରିନେଇଥିବା ପରି ଉଠାଇନେଇଥିଲେ । ଏଭଳି ଭାବରେ, ଭୌମ ନାରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଯେଉଁ ସହସ୍ର ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦଖଳରେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିଲେ । ଏଠିରେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଋଷି, କୃପା କରି କହ, ଭାଗବତ୍ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଭୌମ ନାରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ ଓ ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଦଖଳରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ କିପରି ମୁକ୍ତ ହେଲେ?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛତ୍ର, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସଙ୍ଗୀମାନେ ହରାଇଯିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପର୍ବତର ସ୍ଥାନ ହରାଯିବା ଓ ପୃଥିବୀଜ ନାରକାସୁରଙ୍କ କୁକର୍ମ ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଯାଇଥିଲେ । ସେଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ଦୁର୍ଗମ ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ, ଆଗୁନି, ପାଣି, ପବନ ଓ ମୁର ନାମକ ଦେମନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ରହିଥିଲା । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ତୀରରେ ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଚକ୍ରରେ ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ପବନକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ତାଲୱାରରେ ମୁରଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ । ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ମେସିନ୍ ଓ ଅଭିମାନୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଭଙ୍ଗିଗଲା, ଗଦାରେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ମୁର ପାଣିଠାରୁ ଉଠିଲେ ।