ହେ ରାଜା, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ—ଯେପରି ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିବାହ ଏବଂ ଶୂରବୀରତାର କାହାଣୀ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ବର୍ଣ୍ୟିତ ହୋଇଛି। ଏକଥା ସମୟରେ, ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଭଉଣୀଙ୍କ ଝିଅ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ରାନୀଙ୍କ କନ୍ୟା ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ। ତା’ପରେ କୋଶଳ ରାଜ୍ୟର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ନଗ୍ନଜିତଙ୍କ କଥା ଆସେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସତ୍ୟା କିମ୍ବା ନଗ୍ନଜିତି ନାମରେ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ପାଣିଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଅନେକ ରାଜା ଆସିଥିଲେ, ଏଠାରେ ଏକ ଅତି କଠିନ ପରୀକ୍ଷା ରହିଥିଲା—ସେହି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ସପ୍ତଟି ଭୟଙ୍କର, ତୀବ୍ର ସିଂହଦନ୍ତ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ବୃଷମାନେ ଯେଉଁଠି ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଜିତିବାକୁ ପଡିବ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜା ନଗ୍ନଜିତ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଆଦର ସହିତ ଅତିଥି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାଜକୁମାରୀ ସତ୍ୟା, ଯାହା ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବର ଭାବେ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେ ମନେ ଭାବିଲେ—“ଯଦି ମୋର ବ୍ରତ ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ପ୍ରଭୁ ମୋ ବର ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।” ସେ ଆଉ ଭାବିଲେ—“ଯାହାଙ୍କ ଚରଣର ଧୂଳିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଏବଂ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଖେଳ କରି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେତୁ ବନେଇଥିଲେ—ସେପରି ପ୍ରଭୁ କେମିତି ମୋ ପରି ଏକ ସାଧାରଣାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ?” ପୁନି ପୁନି ପୂଜିତ ହୋଇ, ନାରାୟଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, କହିଲେ—“ମୁଁ ସ୍ୱୟଂପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋତେ କିଛି ଅପେକ୍ଷା ନାହିଁ। କିଛି ଅଳ୍ପ ପାଇଁ ମୋ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।” ତା’ପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଖୁସି ହୋଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଘନ ମେଘ ସ୍ୱରରେ ହସି ହସି କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ରାଜନ୍, ଅପେକ୍ଷା କରିବା କ୍ଷତ୍ରିୟର ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ନିନ୍ଦିତ; ତଥାପି ତୁମ ସାଉଁଠିତି ପ୍ରେମ ଦେଖାଇ, ମୁଁ ତୁମ ଝିଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ବରଦାନ ଦେବା ଆମ ପ୍ରଥା ନୁହେଁ।” ତେବେ ରାଜା କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବର କିଏ ଅଛି? ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିତ୍ୟ ବସିଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଅଛି?” କିନ୍ତୁ ରାଜା କହିଲେ—“ହେ ସାତ୍ୱତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଥିଲୁ—ଯିଏ ସେହି ସତ୍ତ ବୃଷମାନେ ଜିତିପାରିବ, ସେଉଁଠି ମୋ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିପାରିବ। ଏହି ବୃଷମାନେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇ ଦେଇଥିଲେ। ଯଦି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜିତିପାର, ତେବେ ମୋ କନ୍ୟା ତୁମର ହେବେ।” ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭୂଷଣ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧି, ସପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖେଳ ଖେଳରେ ସେହି ବୃଷମାନେ ଜିତିଲେ। ଶୌରି, ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରି, ରଶି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଟାଣିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ କାଠର ଖେଳନା ଟାଣେ। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ସମାନ ସ୍ନେହର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜପତ୍ନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜମାଇ ଭାବେ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ଶଂଖ, ମୃଦଙ୍ଗ, ତୁରୀ, ଗୀତ, ଦୂର୍ବାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ନର-ନାରୀ ମୁକୁଟ, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଦେଉଡାହାରେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଅଳଙ୍କୃତ କନ୍ୟା, ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ଏବଂ ହାତୀଠାରୁ ଶତଗୁଣି ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣି ଘୋଡ଼ା, ଘୋଡ଼ଠାରୁ ଶତଗୁଣି ମନୁଷ୍ୟ ଦେଲେ। ତା’ପରେ ରାଜା ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ଼ ସେନା ସହ ଭାବୁକ ହୃଦୟରେ ବିଦାୟ କଲେ। ଏହି ସମାଚାର ଶୁଣି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ବୃଷମାନେ ଓ ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ବିବାହ ମାନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବରଯାତ୍ରାକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧାରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ରକ୍ଷକ, ସେମାନଙ୍କ ଶରବୃଷ୍ଟିକୁ ବିଖଣ୍ଡିତ କଲେ—ଯେପରି ସିଂହ ଛୋଟ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ମାରିଦିଏ। ଏପରି ଭାବେ, ଦେଉଡାହା ନେଇ, ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବକୀପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଶୁଭ ଜୀବନ କାଟିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତୃବଧୁ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା, କୈକେୟ ରାଜକୁମାରୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସନ୍ତର୍ଦ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ କରାଯିବା ସମୟରେ ବିବାହ କଲେ। ସେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ଝିଅ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବର ମଣ୍ଡପରୁ ଗରୁଡ଼ ନେଇଯିବା ପରି ନେଇ ଯାଇଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଅନେକ ହଜାର ସୁନ୍ଦରୀ ବନ୍ଧିତ ରାଜକୁମାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୌମାସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ରାନୀ ହେଲେ। ଏଠି ରାଜା ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ମହାମୁନି, କୃପାକରି କହନ୍ତୁ, କିପରି ଭୌମାସୁରଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବଧ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ବନ୍ଧିତ ନାରୀମାନେ କିପରି ମୁକ୍ତ ହେଲେ?” ତେବେ ଶୁକଦେବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ଏକ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୌମାସୁରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଛିନିନେଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରୁ ଦଖଳ କଲେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀଜ ଭୌମାସୁରଙ୍କ କୁକର୍ମ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ଦୁର୍ଗମ ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଭୟଙ୍କର ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରାଯାଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦାଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ ଜୟ କଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁ ଓ ତାଙ୍କ ତଳଅଟକୁ ଜୟ କଲେ, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ।