ମାୟା, ଯିଏ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ, ମିତ୍ରତାର ଚିହ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ନେଇ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଥିବାରୁ, ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ପୁଣିଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ତା’ପରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଋତୁରେ କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ବ୍ୟାପିଗଲା ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଅବନ୍ତିର ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦ ଓ ଅନୁବିନ୍ଦ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦା ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବରରେ ନିଜେ ବର ଚୟନ କରିବାକୁ ବାଧା ଦେଲେ। ରାଜା, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀଙ୍କ ଝିଅ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ। ତା’ପରେ କୋଶଳର ନଗ୍ନଜିତ୍ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ଥିଲେ ସତ୍ୟା ବା ନଗ୍ନଜିତି। ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ସପ୍ତଟି ଦୁଷ୍ଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣଶିଙ୍ଗା ଏବଂ ଅଦମ୍ୟ ବୃଷଭଙ୍କୁ ଜିତିବା ଦରକାର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ରାଜା ଅସଫଳ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ବିଷୟ ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମଣ୍ଡଳର ନାଥ କୃଷ୍ଣ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ପୁରୀକୁ ଗଲେ। କୋଶଳର ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ, ଉଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ବସାଇଲେ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଲେ। ରାଜକୁମାରୀ ନିଜେ ଚାହୁଁଥିବା ବରଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧ୍ୱନି କଲେ—"ମୋ ନିଷ୍ଠା ଯଦି ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ବର ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।" ଯାହାଙ୍କ ପଦଧୂଳି ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ଯିଏ ଖେଳରେ ନିଜ କାମ ପାଇଁ ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ—ଏମିତି ଭଗବାନ୍ କିପରି ମୋ ପରି ଏକ ମାନବୀରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ? ପୁଣି ଆଦର ପାଇ, ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, କହିଲେ: "ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏମିତି ମମୂଳି ବସ୍ତୁ ମୋ କଣ କାମର?" ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଭଗବାନ୍ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମେଘର ଦ୍ୱନି ପରି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରେ କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ ହସି କହିଲେ: "ରାଜନ୍, ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନିଜ କର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ଭିକ୍ଷା ନିନ୍ଦିତ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ମିତ୍ରତା ଆଶା କରି ମୁଁ ତୁମ ଝିଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ତା’ପାଇଁ କୌଣସି ବରଦକ୍ଷିଣା ନୁହେଁ—ଆମେ ତାହା ଦେଉନାହିଁ।" ତା’ପରେ ରାଜା କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠି ଅବିନାଶୀ ଶ୍ରୀ ତୁମ ଶରୀରରେ ବାସ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ନିବାସ, ଏମିତି ସୁତାର୍ଥୀ ଆଉ କିଏ ହେବେ?" କିନ୍ତୁ, "ହେ ସାତ୍ୱତମଧ୍ୟମ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିୟମ ହୋଇଛି—ପ୍ରତିଯୋଗିତା ମାଧ୍ୟମରେ ଝିଅଙ୍କ ହସ୍ତ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲୁ।" "ଏହି ସପ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ବୃଷଭ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଆହତ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି କେବଳ ତୁମେ, ହେ ଯାଦୁକୁଳର ଅନନ୍ଦ, ଏମାନେକୁ ଜିତିପାରିବେ, ତେବେ ମୋର ଝିଅ ତୁମର ହେବେ।" ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ବାନ୍ଧି, ସାତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖେଳ ଭାବେ ସେଇ ବୃଷଭମାନେକୁ ଜିତିଦେଲେ। ଶୌରି ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଦଡ଼ିରେ ବାନ୍ଧି, ଶିଶୁ ଯେପରି ଖେଳନା ଟାଣେ, ସେପରି ଟାଣିଦେଲେ। ତା’ପରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଝିଅକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଯଥାଯଥ ପ୍ରକାରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ଏମିତି ଦାମାଦ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ଶଂଖ, ଢୋଳ ଓ ତୁରୀ ରବ ହେଲା; ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଚାଲିଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଦେଉଥିଲେ ଦେୟଜ୍ୟ ଭାବେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଗଳା ଓ ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବତୀ। ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଶତଗୁଣା ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଘୋଡ଼ା, ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଶତଗୁଣା ମଣିଷ ଦେଲେ। ଏହାପରେ ରାଜା ଦମ୍ପତିକୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ, ହୃଦୟରେ ସ୍ନେହରେ ଭରି ଦେଇ ଦେଲେ। ଏହି ବିବାହ ଶୁଣି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଯାଦବ ଓ ବୃଷଭଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ଯାତ୍ରାରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏବେ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ଓ ରକ୍ଷକ, ତାଙ୍କର ତୀରବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପ୍ରଭୃତ କଲେ, ସିଂହ ଯେପରି ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀକୁ ମାରେ। ଦେୟଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ସତ୍ୟା ସହିତ ଶୁଭ ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଭଉଣୀ, କୈକୟ ରାଜକୁମାରୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଯଥା ସନ୍ତର୍ଦ୍ଧନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଲେ, ସେଉଁଠି ବିବାହ କଲେ। ସେ ଏକାକି ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ଝିଅ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ଅମୃତ ହରିଥିଲେ, ସେପରି ଉଠାଇ ନେଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ହଜାର ହଜାର ରୂପବତୀ ରାଜକୁମାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଭୌମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ମାରି ଉଦ୍ଧାର କରି ନିଜ ଘରେ ଆଣିଲେ। ଏଠାରେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ହେ ଋଷି, କୃଷ୍ଣ କିପରି ଭୌମକୁ ମାରିଲେ ଏବଂ ସେଇ ବନ୍ଧିତ ନାରୀମାନେକୁ କିପରି ଉଦ୍ଧାର କଲେ?" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—"ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ସାଥୀମାନେକୁ ନେଇଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ପର୍ବତ ଅଧିକାର ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀଜଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ।" ସେଠି ପ୍ରବଳ ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ରଗଢ଼, ଜଳ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁର ଦୁର୍ଗ ଏବଂ ମୁରା ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ିତ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ରହିଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଗଦାରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତୀରରେ ଅସ୍ତ୍ରଗଢ଼ ଭେଦିଦେଲେ, ଚକ୍ରରେ ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁକୁ ଜିତିଦେଲେ, ତଳୱାରରେ ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ।