ଏକଥା ରାଜା, ଅଗ୍ନି ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏକ ଧନୁଷ୍, ଧଳା ଘୋଡା ସହିତ ଏକ ରଥ, ଦୁଇଟି ଅଶ୍ରୟ ନ ହେଉଥିବା ତୁଣୀ, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମାୟା, ଯିଏ ଅଗ୍ନିରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲେ, ସେ ମିତ୍ରତାର ସମ୍ବଳ ଭାବରେ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦୁର୍ଯୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ସମ୍ମତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିବା ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ପୁଣି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ଉତ୍ତମ ସମୟ ଓ ଋତୁରେ, କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଲେ, ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ବିସ୍ତାର କଲା। ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ଅବନ୍ତିର ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ଭିନ୍ଦା ଓ ଅନୁଭିନ୍ଦା, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବରରେ ସ୍ୱୟଂ ବର ଚୟନ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ରାଜା, ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ, ଯିଏ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ଓ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଉଠାଇ ନେଲେ। କୋସଳ ରାଜ୍ୟରେ ନଗ୍ନଜିତ୍ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଝିଅ ସତ୍ୟା, ନଗ୍ନଜିତି ଭି ଡାକାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଲାଗି ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରଖାଯାଇଥିଲା—ସାତଟି ଭୟଙ୍କର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶଙ୍ଖ ଓ ଅଦମ୍ୟ ବଳ ଦେଖାଉଥିବା ମୂଷ୍ଟାନ୍ତ ବଳଦମାନେ ଉପରେ ଜୟ ହେବାକୁ ପଡିବ। ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କର ନାୟକ କୃଷ୍ଣ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋସଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। ରାଜା, ଖୁସି ହେଇ, ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଯିଏ ରାଜାର ଝିଅ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମନରେ ଭାବିଲେ: "ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସତ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ପ୍ରଭୁ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଉ ଓ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।" ଏହି ଲୋଟସ୍ ପାଦର ଧୂଳି ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି; ଯିଏ ଖେଳରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୁଲ ତିଆରି କରିଥିଲେ—ଏପରି ଏକ ପ୍ରଭୁ କେମିତି ମୋ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ? ପୁନି ପୂଜିତ ହୋଇ, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ କହିଲେ: "ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏମିତି ଅଳ୍ପ କିଛି ମୋ ପାଇଁ କଣ?" ଶୁକଦେବ କହିଛନ୍ତି: ପ୍ରଭୁ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମେଘର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ ହସି, କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଋଷିମାନେ ନିଷେଧ କରିଛନ୍ତି; ତଥାପି ମୁଁ ତୁମର ମିତ୍ରତା ଚାହିଁ, ଝିଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—କିନ୍ତୁ ବରଦାନ ପାଇଁ ନୁହେଁ, କାରଣ ଆମେ ବରଦାନ ଦେଉନାହିଁ।" ରାଜା କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଝିଅ ପାଇଁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବର କିଏ? ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ।" "କିନ୍ତୁ, ହେ ସାତ୍ୱତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିୟମ ରଖିଥିଲୁ—ସୁତାରୁ ଶକ୍ତି ଯାଞ୍ଚିବା ପାଇଁ, ସ୍ୱୟଂବର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରଖିଛି।" "ଏହି ସାତଟି ଭୟଙ୍କର ବଳଦମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି ଓ ଆହତ କରିଛନ୍ତି।" "ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଯଦୁନ୍ଦନ, ଏମାନେକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ, ତେବେ ମୋ ଝିଅ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ, ହେ ଶ୍ରୀନାଥ।" ଏହି ନିୟମ ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ରକ୍ତା ଶୁଖାଇ, ସାତଟି ରୂପ ଧରି, ଖେଳ କରି ଏହି ବଳଦମାନେକୁ ବଶ କଲେ। ସୌରି (କୃଷ୍ଣ) ଏମାନେକୁ ରସି ସହିତ ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଏକ ଶିଶୁ ଯେପରି ଶୁଳ ଖେଳା ଟାଣିବା, ସେପରି ଏମାନେକୁ ଟାଣିଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚିହ୍ନ୍ନ ହୋଇ, ଝିଅକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଯଥାବଧି ବିଧିରେ ତାଙ୍କୁ ସମତୁଳ୍ୟ ବାଧୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବେ ପାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶଂଖ, ନାଗଡ଼ା, ତୁରୀ ଚାଲିଲା; ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଭଲ ପୋଷାକ, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ପ୍ରଭୁ ସ୍ତ୍ରୀପକ୍ଷ ଦାୟଜ୍ୟ ଭାବରେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ମୁଣ୍ଡା ଓ ଭଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବତୀ ଦେଲେ। ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ରଥ, ରଥଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଘୋଡା, ଘୋଡଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ମନୁଷ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ଦମ୍ପତିକୁ ଏକ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ଼ ସେନାରେ ଘିରି, କୋସଳ ରାଜା ଆନୁରାଗରେ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ହୋଇ, ଦିଅଉଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯଦୁମାନେ ଓ ବଳଦମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ଏହି ବିବାହ ମାନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦମ୍ପତି ପ୍ରସ୍ଥାନ କାଳରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ରକ୍ଷକ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେକୁ ମାଟି ଦେଲେ, ଏକ ସିଂହ ଯେପରି ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମାଟି ଦେଇଥାଏ। ଦାୟଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଦୁମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବକୀପୁତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ସତ୍ୟା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଶୁଭ ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତିଙ୍କ ଝିଅ ଭଦ୍ରା, ତାଙ୍କ ପିତାମହୀ (ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ), କୈକୟ ରାଜକୁମାରୀ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଭାଉଁମାନେ ସନ୍ତର୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଇଥିଲେ, ସେହିଁ ବିବାହ କଲେ। ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସ୍ୱୟଂବରରୁ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଉଠାଇ ନେଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲା। ଏଭଳି, ହଜାର ହଜାର ଶୋଭାମୟ ନାରୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହୋଇଗଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଭୌମକୁ ମାରି, ଏମାନେକୁ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ତାପରେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ଋଷି, କୃଷ୍ଣ କିପରି ଭୌମକୁ ମାରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଦୀ ଥିଲେ, କିପରି ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ?