ଅର୍ଜୁନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଏହି ଭାବରେ କହିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ସେଇ ନାରୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଇଲେ। ଏହାପରେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ନଗର ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁଦେଶ ଦେଲେ, ଯାହା ଅତି ଅଲୌକିକ ଭାବରେ ନିର୍ମିତ ହେଲା। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିଦେବକୁ ଦେବା ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ହେଲେ। ଅଗ୍ନିଦେବ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏକ ଧନୁ, ଧଳା ଘୋଡା ସହିତ ଏକ ରଥ, ଦୁଇଟି ଅଖଣ୍ଡ ତୀରକୁଟି, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ, ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏହାପରେ, ମୟା ଅଗ୍ନିରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଇ, ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ମିତ୍ରତା ଚିହ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ନେଇଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ପୃଥିବୀ ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ମନ୍ତ୍ରଣା ମିଳିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ପୁନଃ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହାପରେ, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଋତୁରେ, କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଲେ, ଯାହା ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଲା। ଆବନ୍ତି ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ନିଜ ଭଉଣୀକୁ—ଯିଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆତ୍ମୀୟ ଭାବରେ ଚାହିଥିଲେ—ସ୍ୱୟଂବରରେ ପତି ଚୟନ କରିବାରୁ ବାଧା ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲେ; ମିତ୍ରବିନ୍ଦା ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ଓ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ଝିଁ। କୋଶଳ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ନାଗନଜିତ୍ ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଝିଁ ସତ୍ୟା, ନାଗନଜିତି ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କ ଝିଁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରଖାଯାଇଥିଲା—ସାତଟି ଭୟଙ୍କର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଙ୍ଗ, ଅଶାନ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବୃଷମାନେକୁ ବଶ କରିବା ଅବଶ୍ୟକ। ଏହି ସମ୍ଭାବନା ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ନାଥ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। ରାଜା ନାଗନଜିତ୍ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଉଠି ଅଭିବାଦନ କରି, ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ଝିଁ ସତ୍ୟା ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥିତ ପତିଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ଭଗବାନ ଲକ୍ଷ୍ମୀନାଥଙ୍କୁ ଆଶା କଲେ—'ମୋର ନିଷ୍ଠା ଯଦି ସତ୍ୟ, ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ମୋର ପତି ହେଉନ୍ତୁ।' ସେ ଭାବିଲେ—'ଯାହା ଚରଣଧୂଳିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଓ ଦିଗପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ଯିଁ ନିଜ କ୍ରୀଡାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁଲ୍ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସେ ଭଗବାନ କେମିତି ମୋ ପରି ଜଣେ ନାରୀକୁ ଚାହିବେ?' ପୁନଃ ଉପାସ୍ୟ ହୋଇ, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱନାଥ, କହିଲେ—'ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ କେମିତି ଅଳ୍ପ ଜିନିଷକୁ ଚାହିବି?' ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଭଗବାନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମେଘ ସମ କଣ୍ଠରେ, ହସି, କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: 'ଏ ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହି, ମୁଁ ତୁମ ଝିଁକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—ବର ଦେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଆମେ ବର ଦେଇ ନାହିଁ।' ରାଜା କହିଲେ: 'ଏ ଭଗବାନ, ମୋର ଝିଁ ପାଇଁ ତୁମେ ଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବର କିଏ ଅଛନ୍ତି? ଅଫଳା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ।' 'କିନ୍ତୁ, ଏ ସାତ୍ୱତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିୟମ ରଖିଥିଲୁ—ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଝିଁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଅବଶ୍ୟକ।' 'ଏ ସାତଟି ଭୟଙ୍କର ବୃଷମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପରାଜିତ ଓ ଆହତ କରିଛନ୍ତି।' 'ଯଦି ତୁମେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ଏମାନେକୁ ବଶ କରିପାରିବେ, ତେବେ ମୋର ଝିଁ ତୁମ ପତ୍ନୀ ହେବେ, ଶ୍ରୀନାଥ।' ଏ ନିୟମ ଶୁଣି, ଭଗବାନ ନିଜ ପୋଷାକ ଉଠାଇ, ସପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, କ୍ରୀଡା କରି ସେ ବୃଷମାନେକୁ ବଶ କରିଲେ। ଶୌରି ବୃଷମାନେକୁ ଦୃଢ଼ ରସିରେ ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଶିଶୁ ଖେଳନା ଦଳାଇବା ପରି ସହଜରେ ଟାଣିଲେ। ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଝିଁକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଭଗବାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୀତିରେ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ସମାନ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ନିଜ ଝିଁଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲା; ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ସଙ୍ଖ, ଢୋଲ, ତୁରୀ ଓ ବିବିଧ ବାଦ୍ୟ ଚମ୍ପାଇଲା; ଗାନ ଓ ବାଦ୍ୟ ଚାଲିଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକ, ମାଳା ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଦେଉଁଥିବା ବର ଥିଲା—ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଲୋକମାନେ ଗଳାରେ ମାଳା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକ ରଖିଥିଲେ। ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଶତଗୁଣା ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଘୋଡା, ଓ ଘୋଡାଠାରୁ ଶତଗୁଣା ସେନା। ଯୁଗଳକୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ, କୋଶଳ ରାଜା ନିଜ ହୃଦୟର ମୃଦୁତା ସହିତ ବିଦାୟ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଯାଦବ ଓ ବୃଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ଏହା ସହିପାରିନଥିଲେ, ଦୂତିକୁ ଅଟକେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ରକ୍ଷକ, ତାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରି, ସିଂହ ପରି ଛୋଟ ପଶୁମାନେକୁ ପତିତ କରିଦେଲେ। ଏଠାରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ବର ଗ୍ରହଣ କରି, ସତ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହିପରି ଭାବରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ—ଏହି ଭଦ୍ରା ଶ୍ରୁତକୀର୍ତିଙ୍କ ଝିଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ, କୈକେୟ ରାଜ୍ୟର ରାଜକୁମାରୀ; ସେଉଁଠାରେ ସନ୍ତର୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଁ ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ୱୟଂବରରୁ କୃଷ୍ଣ ଏକାଉଁ ଚଉରିନେଇଥିଲେ, ଗରୁଡ ନେକ୍ତର ନେଇଥିବା ପରି। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଭୌମକୁ ହତ୍ୟା କରି ଏବଂ ନିର୍ବାରିତ ନାରୀମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ହଜାର ହଜାର ଶୋଭାବନ୍ତୀ ପତ୍ନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହେଲେ।