କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କୌଣସି ପତିକୁ ମୁଁ ଚୟନ କରିବି ନାହିଁ—ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ ମୁକୁନ୍ଦ ମୋପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ, ଯମୁନା ନଦୀର ଜଳରେ, ମୋ ବାପାଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ମହଳରେ ବସୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳେନି। ଏଭଳି କଥା ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ବସୁଦେବ ସବୁ ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ଏହାପରେ, ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, କୃଷ୍ଣ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଏକ ନଗରୀ ନିର୍ମାଣ କରାଇଲେ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି କଲେ। ପରେ, ନିଜ ଜନମାନେ ଖୁସି ହେଉନ୍ତି ବୋଲି ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ହେଲେ। ଅଗ୍ନି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏକ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଥିବା ରଥ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଏବଂ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିବା ମାୟା, ମିତ୍ରତାର ଚିହ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ନେଇ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଇଥିଲେ। ଏହାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମତି ପାଇ, ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଘିରି ତାଙ୍କରେ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ଏହାପରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏହି କାରଣରେ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଅବନ୍ତିର ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ ଏହି ରାଜନୀ ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇ ଯାଇଲେ; ତିନି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରାନୀ ଓ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାତିଭାଇର କନ୍ୟା ଥିଲେ। କୋଶଳର ଏକ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ରାଜା ଥିଲେ—ନଗ୍ନଜିତ୍। ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସତ୍ୟା (ନଗ୍ନଜିତି) ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଏହି ରାଜନୀଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ଥିଲା—ସପ୍ତଟି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ଅଶମ୍ଭାଳ୍ୟ ବୃଷମାନେ ଯାହାକି ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଖବର ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ କୋଶଳ ପୁରୀକୁ ଗଲେ। କୋଶଳ ରାଜା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ, ଉଚିତ ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସତ୍ୟା ଜଣାଇଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ପତି ଆସିଛନ୍ତି, ଭାବିଲେ—"ମୋ ବ୍ରତ ସତ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।" ଯାହାଙ୍କ ଚରଣଧୂଳି ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ଯିଏ କ୍ରୀଡ଼ା କରି ନିଜ କାମପାଇଁ ସେତୁ ବନାଇଥିଲେ—ସେଉଁଠି ଭଗବାନ୍ ମୋପାଇଁ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ? ପୁନି ପୂଜିତ ହୋଇ, ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ, କହିଲେ—"ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ତୁଚ୍ଛ ଦେଇ କ’ଣ କରିବି?" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ୍, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଘନମେଘ ସ୍ୱରରେ ହସି କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ— "ରାଜନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଋଷିମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି; ତଥାପି, ତୁମ ସାଖ୍ୟ ଆଶା କରି, ମୁଁ ତୁମ କନ୍ୟାକୁ ଚାହେଁ—କିନ୍ତୁ କୌଣସି କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଦେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଆମେ ସେଉଁପରି ଦେଉନାହିଁ।" ରାଜା କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଶ୍ରୀ ନିବାସ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ, ସେଉଁଠି ମୋ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଆଉ କିଏ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ୍?" "କିନ୍ତୁ, ହେ ସାତ୍ୱତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରହିଛି—ପ୍ରତିଯୋଗିତା ମାଧ୍ୟମରେ ମୋ କନ୍ୟାଙ୍କ ହସ୍ତ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲୁ।" "ଏହି ସପ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ବୃଷମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇ ଆହତ କରିଛନ୍ତି।" "ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଯାଦବାନନ୍ଦନ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାକି ଜିତିପାରିବ, ତେବେ ତୁମେ ମୋ କନ୍ୟାଙ୍କ ପତି ହେବ।" ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ବାନ୍ଧି, ସପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖେଳିଖେଳି ସେହି ବୃଷମାନେ କୁ ନିବାରଣ କଲେ। ଶୌରି ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଓ ବଳ ଭଙ୍ଗ କରି, ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧି, ଶିଶୁ ମାନେ କାଠି ଖେଳନା ଟାଣିବା ପରି ସେମାନେ କୁ ଟାଣିନେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ବିସ୍ମୟରେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ୍ ଉଚିତ ପ୍ରକାରରେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାନୀମାନେ ଏପରି ଦାମାଦ ପାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ଶଂଖ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଭେରି ଓ ତୁରୀ ବାଜିଲା; ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ; ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ନର-ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଭଗବାନ୍ ବରଦାନ ସ୍ୱରୂପ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ହାର ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବତୀ ଦେଲେ। ନବ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ମଣିଷ ଦେଲେ। ସେହି ବଡ଼ ସେନା ଘିରି, ରାଜା କୋଶଳ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ବିଦାୟ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ବୃଷମାନେ ଓ ଯାଦବମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ବଳ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ—ସେମାନେ ବରଯାତ୍ରାରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, ତାଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ କୁ ଦଳିଦେଲେ, ଯେପରି ଶିଂହ ଛୋଟ ପଶୁମାନେ କୁ ମାରିଦେଇଥାଏ। ଏପରି ଦାୟଜ୍ଞାନ୍ତର ଗ୍ରହଣ କରି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ଡ୍ୱାରକାରେ ସତ୍ୟା ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ, କୈକେୟ ରାଜା ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ—ସନ୍ତର୍ଦ୍ଦନ ଆଦି—ଏକାଠି ଦେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ବିବାହ କଲେ। ମଦ୍ରର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ, ସ୍ୱୟଂବରରୁ, ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, କୃଷ୍ଣ ଗରୁଡ଼ା ନେଇ ଅମୃତ ଚୁରି କରିଥିବା ପରି ବଳପୂର୍ବକ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ।