ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ନିଜେମାନଙ୍କ ପବିତ୍ରତା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ପାନ କରି, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ କୁମାରୀକୁ ଏଠାରେ ଚାରିପାଖ ଘୁରିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଅତି ଶୁଭ୍ର ଓ ଶ୍ରୀମୟୀ ରୂପର ଧାରିଣୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଅର୍ଜୁନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, ଯାଇ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ହେ କମଳାକ୍ଷୀ! ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଏଠିକୁ ଆସିଛ? ମୋ ମନେ ହୁଏ ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଚାହୁଁଛ, ଦୟାକରି ସବୁ କଥା କହ।” ସେତେବେଳେ କାଳିନ୍ଦୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା, ଏବଂ ଏଠିକୁ ଏସିଛି ଏକ ବର ଲାଗି। ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଛି, ବର ଭାବେ ମୁଁ କେବଳ ବରଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରିଛି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷକୁ ବର ଭାବେ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ମୋର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ମୁକୁନ୍ଦ, ଅଶରଣଙ୍କର ଶରଣ୍ୟ, ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ‘କାଳିନ୍ଦୀ’ ନାମରେ ମୁଁ ଯମୁନା ନଦୀର ଜଳରେ ରହୁଛି, ମୋ ବାପାଙ୍କ ତିଆରି କରା ରତ୍ନମୟ ମହଳରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ପାଉଁ।” ଏପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ ଏ ସବୁ କଥା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସବୁ ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ପରେ, ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ତିଆରି କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଅଲୌକିକ ଭାବରେ ଏହି ନଗରୀ ତିଆରି କରାଇଲେ। ଏଠାରେ ନିଜ ଜନମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତି ବୋଲି ରହିଲେ, ଏବଂ ଖଣ୍ଡବବନକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏକ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ସହିତ ରଥ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀର, ଅଜୟ ଏବଂ ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରେ ମାୟା ନାମକ ଦାନବ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ, ସେ ମିତ୍ରତାର ସ୍ମୃତିଚିହ୍ନ ଭାବରେ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଜମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ସ୍ୱଜନମାନେ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ସାତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଘେରି ଡ୍ୱାରକାକୁ ପୁଣି ଫେରିଗଲେ। ଏଠାରେ, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ସମସ୍ତ ଜନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅବନ୍ତିର ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦ ଓ ଅନୁବିନ୍ଦ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ନିଜେ ମନପସନ୍ଦ ବର ବାଛିବାକୁ ଦେଲେନି। ତେବେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟରେ ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପିଶୀ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଲେ। ଏହିପରି, କୋଶଳ ରାଜ୍ୟର ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ନାଗ୍ନଜିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ ସତ୍ୟା, ଯାହାକୁ ନାଗ୍ନଜିତି ଭି କୁହାଯାଉଥିଲା। ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ, ସେଠାରେ ଥିବା ସପ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଅନିୟନ୍ତ୍ରଣୀୟ ବଳଦମାନେ, ଯାହାକୁ ଅନେକ ରାଜା ଦଳିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅସଫଳ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସମ୍ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ରାଜା ନାଗ୍ନଜିତ ଖୁସି ହୋଇ, ଉଠି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଦର ଓ ଆସନ ଦେଇ, ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କଲେ। ରାଜକୁମାରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ବରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତା କଲେ— “ମୋ ନିଷ୍ଠା ସତ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଥିଲା— ଯାହାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ ଖେଳରେ ସେତୁ ବନେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମୋପରି ନିମ୍ନ ନାରୀକୁ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ? ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ଭାବ ଭିତରେ, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ, ସମ୍ସାରର ନାଥ, ପୁନି ପୂଜିତ ହୋଇ, କହିଲେ— “ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଅଲ୍ପ ଦାନରେ ମୋର କ’ଣ ଲାଭ?” ପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ, ଦୀଘଳ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ କଣ୍ଠରେ, ହସି, କୁରୁବଂଶଜଙ୍କୁ କହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ହେ ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ସାଧୁମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମର ସୌହାର୍ଦ୍ୟ ଚାହିଁ, ମୁଁ ତୁମ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ବରଦାମ୍ପତ୍ୟ ଆମ ପ୍ରଥା ନୁହେଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ବରଦାମ୍ପତ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ।” ତେବେ, ରାଜା କହିଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆହୁରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର କିଏ ଥିବେ? ତୁମେ ନିଜେ ଗୁଣମୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିନ୍ତୁ, ଏକ ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅଛି— ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ହେବାକୁ ଥିଲା। ଏହି ସପ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ବଳଦମାନେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି, ଯଦି ତୁମେ ଏମାନଙ୍କୁ ବଶ କରିପାରିବ, ତେବେ ମୋ କନ୍ୟା ତୁମର ହେବେ।” ଏହି ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଚୀର ବାନ୍ଧି, ନିଜକୁ ସପ୍ତ ରୂପରେ ବିଭାଜିତ କରି, ଖେଳସ୍ୱରୂପେ ସେଇ ବଳଦମାନେକୁ ବଶ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଶୌରି ସେମାନଙ୍କୁ ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ଦୂରେଇ ଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ କଠର ଖେଳନାକୁ ଟାଣେ। ପରେ, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଉଚିତ ରୀତିରେ ସମାନ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜମହିଳାମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବେ ପାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଲାଭ କଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ଶଂଖ, ମୃଦଙ୍ଗ, ତୁରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନିତ ହେଲା, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଲୋକେ ମାଳ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ ମନାଇଲେ।