ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ସବ ଆସି ଆସି ଥିବା ବେଳେ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ପୂତିତ ପଶୁମାନେ ଦୂତମାନେ ଆଣି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତିବ୍ର ତିର୍ଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅର୍ଜୁନ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଶୁଦ୍ଧି କରି ଓ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଜଳ ପିଇବା ପରେ, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧା କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ନିକଟରେ ଏକ ମନୋହର ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ, ସେ ମହିଳାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ'ଣ ଚାହୁଁଛ? ମୋ ମନେ ହେଉଛି, ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ। ଏହି ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ।" ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ ଝିଅ, ବର ପାଇଁ ଆସିଛି। ମୁଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ମୋର ଇଚ୍ଛା କି ମୁଁ ବର ଭାବରେ ବର ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବରକୁ ଚୟନ କରିବି ନାହିଁ; ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ ମୁକୁନ୍ଦ ମୋପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ। ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ ଯମୁନା ଜଳରେ ବାସ କରିଛି, ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ ତିଆରି କରିଥିବା ଦୁର୍ଗରେ ରହିଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚଳ ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିବ।" ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ବିଷୟ ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଚମତ୍କାରି ସହର ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି, ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ତିଆରି କରାଇଲେ। ସେଠାରେ ନିବାସ କରି, ସ୍ଵଜନମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାକୁ, କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ହେଇ, ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଲେ। ଅଗ୍ନି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଧନୁଷ, ଧଳା ଘୋଡା ଥିବା ରଥ, ଦୁଇଟି ଅସମାପ୍ତ କୁଇଭର, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏବଂ ମାୟା, ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ମୂହୁର୍ତ୍ତ ସ୍ମୃତି ଭାବରେ ଏକ ମହାସଭା ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ଯୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସବୁ କରି, କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଅନୁମୋଦନା କରିବା ପରେ, ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପୁଣି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେଠାରେ ସୁବିଧାଜନକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଋତୁରେ, କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏହି ଦେଖି ଜନମାନେ ଉତ୍ସବ ମନାଇଲେ ଓ ସୁପ୍ରଭାତ ଲାଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅବନ୍ତି ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବରରେ ବର ଚୟନ କରିବାରେ ବାଧା ଦେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଥିଲେ। କୋଶଳ ରାଜ୍ୟରେ ନଗ୍ନଜିତ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ସତ୍ୟା, ଅନ୍ୟ ନାମ ନଗ୍ନଜିତି, ଏହି କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ। ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ପାଇଁ, ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତି ଥିବା ସପ୍ତ ଅସହ୍ୟ ବଳଦମାନେ ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ର ହାରିଗଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ପରାସ୍ତ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଏହା ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମାନେ ପ୍ରଭୁ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। ରାଜା ନଗ୍ନଜିତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଉଠି, ବସାଇ, ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତିସହ କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସତ୍ୟା ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ବର ଆସିଛି, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାହି ଚିନ୍ତା କଲେ— "ମୋର ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ବର ହେଉ ଓ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁ।" କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣର ଧୂଳି ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସେ ଜଣେ ଲୀଳାରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, ଏପରି ପ୍ରଭୁ କିପରି ମୋପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ? ପୁନଃ, ଭଗବାନ ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସମ୍ମାନ ପାଇ ଏବଂ ଅନନ୍ଦରେ, କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ ହସି ଏକ ଘନ ମେଘର ଧ୍ୱନିରେ କହିଲେ, "ଏ ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦାନ ମାଗିବା ନିନ୍ଦିତ, ତଥାପି ତୁମର ମିତ୍ରତା ଚାହି, ମୁଁ ତୁମର ଝିଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି; ବରଦେୟ ଦେବା ନୁହେଁ, ଆମେ ସେ ଦେଉନାହିଁ।" ନଗ୍ନଜିତ କହିଲେ, "ଏ ଭଗବାନ, ମୋର ଝିଅ ପାଇଁ ତୁମେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ, କାରଣ ଅଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମେ ଉପରେ ବାସ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ନିବାସ।" ତଥାପି, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛି—ଏହି ସପ୍ତ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ବଳଦମାନେ ଜଣେ ରାଜପୁତ୍ର ପରାସ୍ତ କରିପାରିଲେ, ସେ ଝିଅକୁ ବର ଭାବରେ ପାଇବେ। ଏହି ବଳଦମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହାରି ଓ ଆହତ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ, ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସେମାନେ ପରାସ୍ତ କରିପାରିବା, ତେବେ ତୁମେ ମୋର ଝିଅର ବର ହେବେ। ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ଗାର୍ମେଣ୍ଟ ଉପରେ ନିବାସ କରି, ସେ ନିଜକୁ ସାତ ରୂପରେ ବିଭାଜିତ କରି, ଖେଳା କରି ଏହି ବଳଦମାନେ ପରାସ୍ତ କଲେ। ସେ ବଳଦମାନେ ରସି ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଶିଶୁ ମାନେ ଦାଉ ଖେଳନା ଭଳି ଟାଣି ନେଲେ। ଏହି ଦେଖି, ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ, ଝିଅକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଲେ; ପ୍ରଭୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି ସମତୁଳ୍ୟ ସାଥୀକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାଇ ଭାବରେ ପାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ଶଂଖ, ଦାଉ ଓ ତୁରୀ ବଜିଲା; ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ନର-ନାରୀ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ବରଦେୟ ଭାବରେ ୧୦,୦୦୦ ଗାଈ, ୩,୦୦୦ ଗଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବତୀ ଦେଲେ। ୯,୦୦୦ ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ୧୦୦ ଗୁଣା ରଥ, ରଥଠାରୁ ୧୦୦ ଗୁଣା ଘୋଡା, ଘୋଡଠାରୁ ୧୦୦ ଗୁଣା ମନ୍ୟୁଷ୍ୟ ଦେଲେ। ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ, ରାଜା ନଗ୍ନଜିତ ଆନୁରାଗ ଭରା ହୃଦୟରେ ନିଜ ଝିଅ ଓ ଜାମାଇକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଯଦୁମାନେ ଓ ବଳଦମାନେ ଦ୍ୱାରା ହତାଶ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ଏହି ବିବାହ ଯାତ୍ରାକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।