ଏକଥିରେ, ଅର୍ଜୁନ, ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ତାଙ୍କ ହନୁମାନ୍ ଧ୍ୱଜା ଉଠାଇଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଏବଂ ଅଶେଷ ତୀର ନେଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନେକ ଥିଲେ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭାବରେ ଶିକାର କରିବା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ତୀରରେ ବାଘ, ଶୁଆର, ମହିଷ, ମୃଗ, ଶରଭ, ବନ୍ୟଗାଏ, ଗଣ୍ଡ ଗାୟ, ହରିଣ, ଶଶକ ଓ ଶାଳିକା ମାରିଲେ। ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର ପ୍ରାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ, କାରଣ ଉତ୍ସବ ସମୟ ଆସୁଥିଲା। ଅର୍ଜୁନ ତିବ୍ର ତ୍ରିଷ୍ଣାରେ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଯମୁନା ନଦୀପାରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ପିଇ ଦୁଇ ମହାବଳୀ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ କନ୍ୟାକୁ ନିକଟରେ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ନେହୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ଅର୍ଜୁନ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ରୂପାବଳୀ ଦେଖି ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏଠାରେ କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇଛ? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ବର ଚୟନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଛ। ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।” ସେତେବେଳେ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା। ମୁଁ ବର ଚୟନ କରିବାକୁ ନିଜେକୁ ତ୍ୟାଗ ଦେଇଛି, ଏବଂ ବର ଭାବେ କେବଳ ବରଦାନଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବର ଭାବେ ଚୟନ କରିବି ନାହିଁ, ମୋର ଇଚ୍ଛା ମୁକୁନ୍ଦ, ଶରଣାଗତ ଶରଣ୍ୟ, ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ମୋ ନାମ କାଳିନ୍ଦୀ, ମୁଁ ଯମୁନା ଜଳରେ, ପିତାଙ୍କ ତିଆରି କରା ମହଲରେ ବସୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ହୁଏ।” ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଲେ, ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ବୁଝି ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ନେଇ, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ତିଆରି କରାଇଲେ, ସେହି ନଗରୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ତିଆରି ହେଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଜନମାତ୍ରକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଶେଉଁଠି ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସାରଥି ହୋଇ ଖଣ୍ଡବବନ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହାରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏକ ଧନୁଷ, ଧଳା ଘୋଡ଼ାଯୁକ୍ତ ରଥ, ଦୁଇ ଅଶେଷ ତୀର ତୁଣି, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏବଂ ମାୟା, ଅଗ୍ନି ରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ, ମିତ୍ରତା ସ୍ୱରୂପ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଅନୁମୋଦନ କଲେ ପରେ, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପୁନି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୁଭ ସମୟରେ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏହି ବିବାହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଲା। ଏହି ସମୟରେ ଅବନ୍ତିର ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦ ଓ ଅନୁବିନ୍ଦ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବରେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ବର ଚୟନ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ତେବେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିପୃକ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ମୁଖ୍ୟ ରାନୀଙ୍କ କନ୍ୟା ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରେ, କୋଶଳ ରାଜ୍ୟର ଏକ ଧର୍ମପରାୟଣ ରାଜା ନାଗ୍ନଜିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ସତ୍ୟା, ଯାହାକୁ ନାଗ୍ନଜିତୀ ବି କୁହାଯାଏ। ତାଙ୍କ ହାଥ ପାଇଁ ଅନେକ ରାଜା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସପ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ-ଶଙ୍ଖ, ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ ବଳାନ୍ବିତ ବୃଷଭମାନେ ଅପରାଜୟ ଥିଲେ। ଏହି ବୃଷଭମାନେ ଜିତିଲେ ମାତ୍ର ସେଠି କନ୍ୟା ସ୍ୱୟଂବର ହେବ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତ ନାୟକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। କୋଶଳ ରାଜା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କ୍ରମେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରିୟ ବର ଆସିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟା ମନେ କଲେ, “ଯଦି ମୋର ନିଷ୍ଠା ଏବଂ ବ୍ରତ ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।” ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦଧୂଳି ମାଥାରେ ଧରନ୍ତି, ସେଇ ଲୀଳାମୟ ଭଗବାନ୍ ମୋପରି କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ? ତଥାପି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପୂଜା କରାଗଲା। ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ପୂର୍ଣ୍ଣାନନ୍ଦ ମୟ, ଏହି ଅଳ୍ପ ଦେଇ କ’ଣ ହେବ?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ପ୍ରସନ୍ନ ଭାଗବତ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଘନ ମେଘର ଧ୍ୱନି ପରି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ହସି, କୁରୁବଂଶଜଙ୍କୁ କହିଲେ— ‘ହେ ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଭିକ୍ଷା ଅନୁଚିତ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସାଖ୍ୟତା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ କନ୍ୟା ଚାହୁଁଛି, ଦେୟା ନୁହେଁ, କାରଣ ଆମେ ବରଦାନ ନେଉନାହିଁ।’” ତେବେ ରାଜା କହିଲେ, “ହେ ଭଗବନ୍, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ଥିତ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଆଛି, ଏପରି ବର ପାଇଁ ଆଉ କିଏ ଅଧିକ ଉଚିତ? କିନ୍ତୁ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନିୟମ ଥିଲା— ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଦ୍ୱାରା ମୋର କନ୍ୟାର ବିବାହ ହେବ। ଏହି ସପ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ବୃଷଭମାନେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି ଓ ଆହତ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଯାଦବନ୍ଦୁ, ଏମାନେ ଜିତିପାରିବ, ତେବେ ମୋର କନ୍ୟା ତୁମର।’” ଏହି ଶୁଣି, ଭଗବାନ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ବାନ୍ଧି, ସାତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, କ୍ରୀଡ଼ା କରିବା ଭଳି ସେଇ ବୃଷଭମାନେ ଜିତିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ବ ଓ ବଳ ଭଙ୍ଗ କରି, ଶୌରି ସେମାନେକୁ ଦୂର୍ବଳ କରି ଦୌଡ଼ାଇଲେ ଓ ରଶିରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ଯେପରି ଶିଶୁ ଖେଳନା ଟାଣେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ସତ୍ୟାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ଭଗବାନ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ବିବାହ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାନୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜମାଇ ଭାବେ ପାଇ ଅପାର ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ସମଗ୍ର ନଗରୀ ଉତ୍ସବ ମୟ ହେଲା।