ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି, ଆମେ କଣ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରିନଥିଲୁ? ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନ ପାଉନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆମେ ଅଳ୍ପ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁ।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଧରି ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ସେଠାର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଧ୍ୱଜା ଥିବା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ବାଣ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ବିପୁଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ବାଣରେ ବାଘ, ବନ୍ଦର, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗାଈ, ଗଣ୍ଡ, ହରିଣ, ଶଶକ, ଏବଂ ଶଳିତାଳିକୁ ଆହତ କଲେ। ସେଇ ପବିତ୍ର ପଶୁମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଉତ୍ସବ ଉପଲକ୍ଷେ ଆଣିଦିଆଗଲେ। ଏହି ଶିକାରରେ ଅର୍ଜୁନ ତିବ୍ର ତିଆରି ଓ ପିଆସାରେ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପବିତ୍ରତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ଅତି ରୂପବତୀ କନ୍ୟାକୁ ନିକଟରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେଇ ଶୁଭ ରୂପା ଓ ଶୋଭାବତୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ? କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛ? ମୋ ମନେ ହୁଏ, ତୁମେ ବର ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛ। ସବୁ କଥା କହ।” ଏହାର ଉତ୍ତରରେ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ ଝିଅ, ବର ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି। ମୁଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ମୋର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ବରଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଭାବେ ନେବି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବର ଭାବେ ଚାହେଁନି, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ ମୁକୁନ୍ଦ ମୋରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ମୋ ନାମ କାଳିନ୍ଦୀ, ମୁଁ ଯମୁନା ଜଳରେ, ପିତାଙ୍କ ତିଆରି କରା ମହଲରେ ରହୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ପାଉଛି।” ଅର୍ଜୁନ ଏହି କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ତା’ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥାପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ତିଆରି କରାଗଲା। ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ ବ୍ୟକ୍ତ କରି ରହିଲେ, ଏବଂ ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବାକୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ହେଲେ। ଅଗ୍ନି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଥିବା ରଥ, ଦୁଇ ଅକ୍ଷୟ ବାଣର ତୁଣୀ, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏଠି, ମାୟା ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ, ମିତ୍ରତା ସୂଚକ ଭାବେ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯାହାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁମତି ମିଳିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ସେ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ପରେ, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଋତୁରେ କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଘଟିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଅବନ୍ତିର ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ଭିନ୍ଦା ଓ ଅନୁଭିନ୍ଦା, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବରେ ବରଣ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ। ତେବେ, ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିବଳେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ଓ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଝିଅ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ହରଣ କଲେ। ତା’ପରେ, କୋଶଳର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ନଗ୍ନଜିତଙ୍କ ଏକ ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସତ୍ୟା କିମ୍ବା ନଗ୍ନଜିତି। ତାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ଥିଲା—ସାତି ଦୁଷ୍ଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବେ ଅଦମ୍ୟ ବଳିୟାନ ଏହି ବଳଦମାନେ ଯିଏ ଜିତିପାରିବ, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହ ହେବ। ବଳଦମାନଙ୍କୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭାବନା ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମୁନି ମାଧବ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। କୋଶଳ ରାଜା ସଂତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟା ନିଜ ପ୍ରିୟ ବର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନେ-ମନେ ଭାବିଲେ—“ଯଦି ମୋର ନିଷ୍ଠା ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ବର ହେଉନ୍ତୁ।” ସେଉଁଠି, ଯାହାଙ୍କ ଚରଣଧୂଳି ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ସେତୁ ବନେଇଥିଲେ, ସେ ଭଗବାନ୍ ମୋପରି କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ? ଏହିପରି ଭାବନା ତାଙ୍କ ମନରେ ହେଲା। ପୁନଃ ପୂଜିତ ହୋଇ, ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, କହିଲେ—“ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତେଣୁ ଅଳ୍ପବସ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ କ’ଣ କାମର?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଭଗବାନ୍ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମେଘ ଭଳି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ହସି କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ନିଷିଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସଖ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଝିଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି କନ୍ୟାଶୁଳ୍କ ନିମିତ୍ତେ ନୁହେଁ, ତାହା ଆମେ ଦେବା ନାହିଁ।” ରାଜା କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଶ୍ରୀ ତୁମେ ଅଛ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ, ମୋର ଝିଅ ପାଇଁ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ଉତ୍ତମ ବର?” “କିନ୍ତୁ, ସାତି ଦୁଷ୍ଟ ବଳଦ ଜିତିବା ପରୀକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଶର୍ତ୍ତ ଦେଇଛୁ; ଏହି ବଳଦମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହାରାଇଛନ୍ତି, ଆହତ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ, ଯାଦବମଣ୍ଡଳର ଆନନ୍ଦ, ଏମାନେକୁ ଏକାକୀ ଜିତିପାର, ତେବେ ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ ବର ହେବ।” ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରୀୟ ବାନ୍ଧି, ନିଜକୁ ସାତଟି ରୂପରେ ବିଭକ୍ତ କରି, ଖେଳରେ ସେଇ ବଳଦମାନେକୁ ଦମନ କଲେ। ଶୌରି ସେମାନଙ୍କ ଅଭିମାନ ଓ ବଳ ଭଙ୍ଗ କରି, ଶିଶୁ ଯେପରି ଖେଳନା ଟାଣେ, ସେପରି ରସ୍ସିରେ ବାନ୍ଧି ଟାଣିଲେ। ତା’ପରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ଝିଅ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ଏପରି ବର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବେ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ହେଲା।