ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣ, ରାଜା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ରାଣୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଲେଷା କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଦୀର୍ଘ ସ୍ନେହରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ, ସ୍ନୁଷାମାନେ, ଭଉଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କର ଖବର ନେଲେ। କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ଅନେକ କଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଇ, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ପରେ ଆସିଥିବା ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ ଦର୍ଶନକୁ ଭାବି, ଭାବବିହ୍ୱଳ କଣ୍ଠରେ, ଅଞ୍ଜଳି ନେତ୍ରେ କହିଲେ: "ଆମ ମଙ୍ଗଳ ତାହାବେଳେ ଆସିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ପ୍ରୋଟେକ୍ଟର ପାଇଲୁ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମର ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ, ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରେମୀ ଓ ସ୍ୱରୂପ ହେଲେ; ତୁମେ କେବେ 'ଆମେ' ବା 'ଉହାମାନେ' ଭାବ କରନ୍ତାନାହିଁ। ତଥାପି ହୃଦୟରେ ବସି, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଉଛ। ଏବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: "ଆମେ କ'ଣ ଭଲ କାମ କରିନଥିଲୁ? ମୁଁ ଜାଣେନି, ହେ ପ୍ରଭୁ, କାରଣ ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ସେଉଁଠି ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାଇଛୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ତିର ମନର। ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହି, ସେଠାର ଲୋକଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏକ ଦିନ ଅର୍ଜୁନ, ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜା ଅଳଙ୍କୃତ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ନେଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଏକ ବୃହତ୍ ଅରଣ୍ୟକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ବାଘ, ବନ୍ଦର, ମହିଷ, କ୍ରିୟାଙ୍କ, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗାଈ, ଗଣ୍ଡ, ହରିଣ, ଖରା, ଶାଳିକା ଓ ଶଳ୍ୟ ମାରିଥିଲେ। ସେଠାର ଦାସମାନେ ସେହି ଶୁଦ୍ଧ ମୃଗଗୁଡ଼ିକୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, କାରଣ ଅନ୍ନୋତ୍ସବ ନିକଟେ ଆସିଯାଇଥିଲା। ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଯମୁନା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଶୂଧ୍ଧ ଜଳ ପାନ କରି ଶୂଚିତା କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାକୁ ନିକଟ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ସେହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୁଭ ରୂପାବଳୀ ଦେଖି ସେଉଁଠି ଗଲେ ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ’ଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ମୋ ମନେ ହୁଏ, ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।" ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: "ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା କାଳିନ୍ଦୀ। ମୁଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ବର ଭାବେ କେବଳ ବରଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଇଛା କରିଛି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କେହିକୁ ବର ଭାବେ ଚୟନ କରିନାହିଁ; ସେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ, ମୋ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ସେ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ, ମୋ ବାପାଙ୍କ ତିଆରି କରିଥିବା ଯମୁନା ଜଳରେ ରହୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ମିଳେ।" ଏହି କଥା ଅର୍ଜୁନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ବୁଝି, ସେହି କାଳିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ପରେ, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଗଲା, ସେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ନିଆଁଇ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ତିଆରି କରାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ବସିଥିଲେ। ପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ହୋଇ, ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହାର ପରିଣାମରେ, ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧଳା ଘୋଡ଼ାଯୁକ୍ତ ରଥ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୀର ତୋଳା, ଅଜୟ ଖଡ଼ା ଓ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏବଂ ମାୟା ଦାନବ, ଅଗ୍ନିରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ, ଦୃଢ଼ ମୈତ୍ରୀର ସ୍ମୃତିରେ ଏକ ବିଶାଳ ସଭା ଘର ତିଆରି କଲେ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଜମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏପରେ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରଙ୍କ ସ୍ୱୀକୃତିରେ, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପୁନର୍ବାର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୁଭ ସମୟ ଓ ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ, କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପାର ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ତାପରେ, ଅବନ୍ତିର ଦୁଇ ରାଜକୁମାର ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବର ଭାବେ ଚୟନ କରିବାରୁ ବାଞ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ତେବେ, ରାଜା, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲେ। ପୁଣି, କୋଶଳର ନାଗ୍ନଜିତ୍ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସତ୍ୟା, ଯାହାଙ୍କୁ ନାଗ୍ନଜିତି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଥିଲା, ଯେଉଁ ରାଜା ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟାକୁ ବିବାହ କରିବେ, ସେଉଁଠି ସପ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଅବଶ୍ୟ ବଶ ହୋଇନଥିବା ବୃଷଭମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦଳି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବଶ କରିବା ପୂର୍ବକ ବିବାହ କରିପାରିବେ। ଏହି ବିଷୟ ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମୁକୁଟ ଶିରୋମଣି କୃଷ୍ଣ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। କୋଶଳ ରାଜା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଏବେ, ଯେତେବେଳେ ଆଶାକୃତ ବରମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ରାଜକୁମାରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନେ ଭାବିଲେ: 'ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଯଦି ସତ୍ୟ, ଏହି ପୁରୁଷ ମୋ ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ମୋ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।' ସେ ଭାବିଲେ, 'ଯାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସେତୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସେମିତି ପ୍ରଭୁ କେମିତି ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ?' ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ପୂଜା କରି, ନାରାୟଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, କହିଲେ: 'ମୁଁ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଅଳ୍ପ ବସ୍ତୁ ସହ କ’ଣ କରିବି?' ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଭଗବାନ୍ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ହସି, କୁରୁବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ରାଜା, ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ନିନ୍ଦିତ।