ପାଣ୍ଡବମାନେ ସତ୍ୟକିଙ୍କୁ ବଡ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରି, ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ସେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଲେ । ସତ୍ୟକି କୁନ୍ତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ । କୁନ୍ତୀ ଦୀର୍ଘ ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ । ସତ୍ୟକି ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା, ପୁଅମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଭଉଣୀ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ନେଲେ । କୁନ୍ତୀ, ଜୀବନର ବହୁ କଷ୍ଟ ଓ ପରେ ଆସିଥିବା ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଭଲପାଇବାରେ ଭରିଆ କଣ୍ଠରେ ଏବଂ ଅଶୁନ୍ନ ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, ଆମେ ଯେତେବେଳେ ରକ୍ଷିତା ପାଇଲୁ, ସେଉଁଠିଠାରୁ ଆମର ଭଲ ହେଲା । ଆମ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ, ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ । ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା ହେବା ସତ୍ୱେ, ତୁମେ କେବେ ‘ଆମେ’ ବା ‘ତୁମେ’ ବିଭେଦ ରଖନ୍ତାନାହିଁ । ତଥାପି, ହୃଦୟରେ ବସି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର ।” ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କେଉଁ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହିଁ? ଆମେ ଅନେକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନର ଲୋକ, ତଥାପି ଯିଏ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେ ତୁମେ ଆମେ ଦେଖିପାରିଲୁ ।” ଏପରି ରୂପେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହି, ସେଠାର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଲେ । ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜା ଉଠାଇ, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର ଓ ବିହାର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବାଘ, ଶୁଅର, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗାଏ, ଗଣ୍ଡମୃଗ, ହରିଣ, ଶଶକ, ଏବଂ ଶଳ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ । ପ୍ରତିହାରମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଉତ୍ସବ ପୂର୍ବରୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଇଲେ । ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଏବଂ କ୍ଲାନ୍ତିରେ, ଅର୍ଜୁନ ଯମୁନା କୂଳକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ, ପବିତ୍ରତା କରି ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅତି ରୂପବତୀ କନ୍ୟାକୁ ଚାରିପାଖେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଦେଖିଲେ । ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେଇ ମଙ୍ଗଳମୟ ରୂପାବଳୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ? କ’ଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ମୋ ମନେ ହୁଏ ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ । ସବୁ କଥା କହ ।” ସେ କଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ଝିଅ, ବର ଚୟନ ପାଇଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଛି । ମୋ ଇଚ୍ଛା, ବର ଭାବେ ମୁଁ କେବଳ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚାହେଁ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ ମୁକୁନ୍ଦ ମୋର ଆଶ୍ରୟ ହେଉନ୍ତୁ । ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ନିର୍ମିତ ଯମୁନା ଜଳରେ ଏକ ରୂପାଳି ମହଳରେ ରହୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ମିଳେ ।” ଏହି କଥା ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ । ବିଷୟ ଅନୁଭବ କରି, କୃଷ୍ଣ କଳିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ । ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ନିର୍ମିତ ହେଲା । ସେଠି ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ରହି, କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସାରଥି ହୋଇ ଖଣ୍ଡବବନ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଲେ । ଅଗ୍ନି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ରଥ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୀର ତୋଳା, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ । ଏବଂ ମାୟା ଦାନବ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ, ମୌତ୍ରୀ ସ୍ୱରୂପେ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ । ସମ୍ମତି ଓ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ । ପରେ, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ କାଳେ କଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଜନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ତାପରେ, ଅବନ୍ତିର ରାଜକୁମାର ଭିନ୍ଦ ଓ ଅନୁଭିନ୍ଦ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁଚର, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜେ ବର ଚୟନ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ । ତଥାପି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଓ ମୁଖ୍ୟ ରାନୀଙ୍କ ଝିଅ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲେ । ପରେ, କୋଶଳର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ନଗ୍ନଜିତଙ୍କ ଝିଅ ସତ୍ୟା, ନଗ୍ନଜିତି ନାମରେ ଖ୍ୟାତି, ବିବାହ ପାଇଁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ପରୀକ୍ଷା ରଖିଥିଲେ । ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ସପ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ-ଶୃଙ୍ଗୀ, ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ ବୃଷମାନେକୁ ଅନ୍ୟେ କୌଣସି ରାଜା ବଶ କରିପାରିଲେ ନାହାନ୍ତି । ଏହି ପ୍ରଶ୍ରୁତି ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳନଗରକୁ ଗଲେ । ରାଜା ନଗ୍ନଜିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ । ରାଜକୁମାରୀ ଜେଉଁଠି ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ବର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ମନେ ଭାବିଲେ, “ମୋ ବ୍ରତ ସଫଳ ହେଉ, ଏହି ପୁରୁଷ ମୋ ବର ହେଉନ୍ତୁ, ମୋ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ ।” ତାଙ୍କର ମନେ ଆସିଲା, “ଯାଙ୍କ ଚରଣରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡେ ଧରନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ସେତୁ ବନେଇଥିଲେ, ସେ ଭଗବାନ୍ ମୋପରି କିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ?” ପୁନର୍ବାର ଉପଚାର ପାଇଁ, ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ନିମ୍ନ ଦାନରେ କ’ଣ ମୋର କାମ?” ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମେଘ ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ହସି, କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଜନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ନିଷିଦ୍ଧ, ତଥାପି ତୁମ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ, ମୁଁ ବରଦାନ ଚାହେଁ, କିନ୍ତୁ କେବେ ବରଦାନ ଦେଉନାହିଁ ।” ରାଜା କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ତୁମପରି ଉତ୍ତମ ବର କିଏ ଅଛି? ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀ ନିବାସ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ, ସେ ତୁମେ । କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖାଯାଇଛି—ଏହି ସପ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ବୃଷମାନେକୁ ଯିଏ ବଶ କରିପାରିବ, ସେମାନେ ମୋ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିପାରିବେ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ଗାଢ଼ ଚୀର ବାନ୍ଧି, ନିଜକୁ ସପ୍ତ ରୂପରେ ବିଭାଜିତ କରି, ହସି ହସି ସେଉଁଠି ସପ୍ତ ବୃଷମାନେକୁ ବଶ କରିଲେ ।