ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ପାଣ୍ଡବ ଶୂରମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହ ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ନେହଭରା ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦେ ଶିର ନମାଇ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭ୍ରାତାମାନେ ଜୋଡିଏ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ନବବିବାହିତା ଦ୍ରୌପଦୀ, କିଛି ଲଜ୍ଜାଭିନ୍ନ, ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଏହିପରି, ସତ୍ୟକି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ମିଳି ନିକଟରେ ବସିଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଉପସ୍ଥିତି ଦେଲେ, ଓ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଗଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଏବଂ ଆପ୍ତମାନେ, ଭାଉଜମାନେ, ଭଉଣୀ ଓ ଆପ୍ତସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଏହି ସମୟ, ଗତ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖ ପରେ ଆତ୍ମାର ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଭଲପାଇବାରେ ଗଳା ଭରି ଅଶ୍ରୁଭିନ୍ନ ଚକ୍ଷୁରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଆମେ ସେହିବେଳେ ଭଲ ହେଲୁ, ଯେବେ ଆମେ ଏକ ରକ୍ଷକ ପାଇଲୁ। ମୋ ଭାଇକୁ ତୁମେଠାରେ ପଠାଇଥିଲି, କୃଷ୍ଣ, ଆପ୍ତମାନେ ପାଇଁ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା, ତୁମେ ପାଇଁ 'ଆମେ' ଓ 'ଅନ୍ୟ' ଭେଦ ନାହିଁ; ତଥାପି ହୃଦୟରେ ବସି, ତୁମେ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥାଉ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—"କଣ ଆମେ କିଛି ଭଲ କାମ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖିଛୁ? ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଯୋଗୀମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଆମେ ଅପରିପକ୍ୱ ମତିରେ ତୁମେଠାରେ ଦର୍ଶନ ପାଇଛୁ।" ଏଭଳି, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ, ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜା ଲଗାଇଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଓ ଅସୀମ କୁଏର ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଶସ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ଏଠି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ତୀରରେ ବାଘ, ଶୁଆ, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣସାର, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗୋ, ଗଣ୍ଡା, ହରିଣ, ଖରା, ଏବଂ ଶଳାପରି ମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ। ସେବାକମାନେ ଏହି ପୂଜିତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ, ଉତ୍ସବ ଆସୁଥିବାରେ। ଅର୍ଜୁନ ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ, ଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପ୍ରଶସ୍ତ ଜଳ ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ନିକଟରେ ଘୁଡ଼ୁଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କିଏ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ? କାହାର ଝିଅ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ'ଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କୁହ।" ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ—"ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ଝିଅ, ବର ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛି; ମୋ ବିକଳ୍ପ ବର କେବଳ ବିଷ୍ଣୁ, ଦାନବାନ୍, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛି। ଶ୍ରୀର ନିବାସ ମୁକୁନ୍ଦ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ। କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ, ମୁଁ ଯମୁନା ଜଳରେ, ପିତାଙ୍କ ତିଆରି କଲା ପ୍ରাসାଦରେ ରହୁଛି, ଅଫଳ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।" ଏପରି ଅର୍ଜୁନ କଥାକୁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, ଓ କୃଷ୍ଣ ଏହି ବିଷୟ ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ନିର୍ମିତ କରାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ଜନମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ଖଣ୍ଡବ ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ହେଲେ। ଅଗ୍ନି ଦେବ, ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଧନୁ, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାର ରଥ, ଦୁଇଟି ଅସୀମ କୁଏର, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମାୟା, ଅଗ୍ନିରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ମିତ୍ରତା ସୂଚନାରେ ଏକ ବଡ଼ ସଭାଗୃହ ଆଣି ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, କୃଷ୍ଣ ପୁନି ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଘିରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ସଉଭାଗ୍ୟ ଦିନ ଓ ଋତୁରେ, କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ, ତାଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଲେ। ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଅବନ୍ତିର ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଲପାଇଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବରରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦର୍ବାରରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ପ୍ରଧାନ ରାଣୀଙ୍କ ଝିଅ ଓ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ, କୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। କୋଶଳରେ ନାଗ୍ନଜିତ୍ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମପରାୟଣ ରାଜା ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଝିଅ ସତ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତି ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣା। ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ, ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ, ସାତଟି ଭୟାନକ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଅଜୟ ଶଣ୍ଡ ବଳଦମାନେକୁ ଜୟ କରିବା ଚାଲେଞ୍ଜ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଭୁ, ଶାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ବଳଦମାନେକୁ ଜିତିବା ପୁରସ୍କାର ନିମିତ୍ତେ ଶୁଣି, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। କୋଶଳର ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ପ୍ରଦାନ କଲେ। ପ୍ରିୟ ବର ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଜକୁମାରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସତ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ମୋର ବର ହେଉ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁ।" ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଲୀଳାରେ ସେ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରିଜ୍ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଭୁ କିପରି ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ? ପୁନି ପୂଜିତ ହୋଇ, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ, କହିଲେ—"ମୁଁ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋପାଇଁ ଏହି ଅଳ୍ପ କିଛି ଦରକାର ନୁହେଁ।