ଏକ ସମୟର କଥା, ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ—ପରମ ପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାସମଣ୍ଡଳ ସହ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥକୁ, ଆସିବା ଦେଖି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ଉଠିଲେ, ଏକ ପ୍ରକାର ଜଣେ ଜୀବନ ଫେରିଆସିଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏସେହି କ୍ଷଣରେ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ନିଜ ଶରୀରର ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂର କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମମୟ ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଅନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ତଥା ଯମାଜୁଡି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସମ୍ପ୍ରତି ବିବାହିତ ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ), ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର କଲେ। ସତ୍ୟକି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ; ଅନ୍ୟ ଆଗ୍ରହୀ ଅତିଥିମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ପାଖରେ ବସିଲେ। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ନମସ୍କାର କଲେ; କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଅତି ପ୍ରେମରେ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର, ପୁଅମାନେ, ବୁହାମାନେ, ଭଉଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ଖବର ନେଲେ। କୁନ୍ତୀ, ନିଜ ଜୀବନର ଅନେକ କଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖ ସ୍ମରଣ କରି, ଏବଂ ଏହି ପରେ ଆତ୍ମାର ଦର୍ଶନ ଲାଗିଥିବା ଅନୁଭୂତିରେ, ପ୍ରେମରେ ଗଳା ଅଟକିଗଲା, ଆଖି ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁ ଏମିତି ଅନୁଭବ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ପ୍ରୋଟେକ୍ଟର ପାଇଲୁ, ତେବେ ଆମର ଶୁଭ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ମୋ ଭାଇ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ପଠାଇଥିଲେ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା, ତୁମେ 'ଆମେ' ଓ 'ପର' ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନତା ଦେଖନାହାନ୍ତି; ତଥାପି ହୃଦୟରେ ବସି, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥାଅ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—"ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ, କେଉଁ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମେ କରିନାହିଁ; ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦେଖା, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଆମେ ଅପାରଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଆମେଠାରେ ଆସିଛ।" ଏଭଳି ରଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିଲେ, ସେଠାର ଲୋକମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ। ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ, ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜା ଲାଗିଥିବା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅଶେଷ କୁଏରି ନିଅରି, କୃଷ୍ଣ ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ବହୁ ବନ୍ୟ ପଶୁ ଥିଲେ, ଶିକାର ଓ ବିନୋଦ ପାଇଁ। ସେଠି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ବାଘ, ଶୁଆ, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣସାର, ଶରଭ, ବନ ଗାଈ, ଗଣ୍ଡ ଗାୟ, ହରିଣ, ଖରା, ଶଳକ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଉପରେ ତୀର ନିଅରିଲେ। ଉପବନ୍ଧିତ ଲୋକମାନେ, ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ଏହି ପଶୁମାନେ ରଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ, ଉତ୍ସବ ଆସୁଥିବା ଦିନରେ। ଅର୍ଜୁନ, ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ, ଯମୁନା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠି, ଶୁଧ୍ଧି କରି ଏବଂ ପ୍ରସ୍ତ ଜଳ ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ଏକ ଅତି ରୂପବତୀ ଯୌବନର ମହିଳାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ନଦୀପାରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ନିଜ ମିତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୁଭ ରୂପବତୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କହ।" ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ—"ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ ଝିଅ, ବର ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅନେକ ତପସ୍ୟା କରୁଛି, ମୋ ଚୟିତ ବର ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଦାତା ବର, ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛି।" "ମୁଁ ଅନ୍ୟ ବର ଚୟନ କରିବିନାହିଁ। ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ, ଯମୁନା ଜଳରେ, ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ ନିର୍ମିତ ପ୍ରାସାଦରେ ବସିଛି, ଯାଏଁଯାଏଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ହେଉ।" ଏହି କଥା ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ଶ୍ରୀ ବାସୁଦେବ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ରଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିମିତ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରାଇଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସାଧାରଣ ଶୈଳୀରେ। ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ଜନମାନେ ଖୁସି ହେବାକୁ ଏଠାରେ ବସିଥିଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ଖଣ୍ଡବ ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବାକୁ ରଥୀ ହେଲେ। ଏହି କ୍ଷଣରେ, ଅଗ୍ନି ଦେବ ତୃପ୍ତି ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧୂଳା ଘୋଡା ଯୁକ୍ତ ରଥ, ଦୁଇ ଅଶେଷ କୁଏରି, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମାୟା, ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ, ମିତ୍ରତା ସୂଚନାରେ ଏକ ବଡ଼ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଯୋଧନ ପାଣିକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ନିଜ ମନ୍ଦିର ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଡ୍ଵାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି, ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଲେ। ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଅବନ୍ତିର ରାଜପୁତ୍ର, ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ନିଜ ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାକୁ, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାହୁଥିଲେ, ଏକ ସ୍ୱୟମ୍ବରରେ ବର ଚୟନ କରିବାକୁ ବାଧା ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀଙ୍କ ଝିଅ ଓ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ, କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲେ। କୋଶଳ ରାଜ୍ୟର ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ନାଗ୍ନଜିତ ନାମ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତାଙ୍କର ଝିଅ ସତ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତି ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ସେଉଁଠି ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ଥିଲା—ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ସପ୍ତଟି ତୀବ୍ର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଅନ୍ୟେ କଦାପି ବଶ କରିପାରିବେନାହିଁ, ଏହି ବଳଶାଳୀ ବଳଦମାନେ ଦମନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାଥ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ବଡ଼ ସେନା ସହ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଆସିଲେ। କୋଶଳର ରଜା, ଖୁସି ହୋଇ, ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତିରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ।