ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଆମେ ଏହି ମଣିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ, କାରଣ ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଭକ୍ତ। ଆମେ କେବଳ ଏହାର ଉପକାର ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।" ଏଭଳି ଏକ ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, "ପରମ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ଏକଦା ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଏମିତି ଉଠିଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ମୃତ ଲୋକ ଆଉଥରେ ଜୀବନ ପାଇଥିବା ଭାବରେ। ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହମୟ ହସିଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରଥମେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଓ ନକୁଳ-ସହଦେବଙ୍କ ପ୍ରତି ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୌର୍ଯ୍ୟପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ନୂତନ ବିବାହିତା ଓ ଲଜ୍ଜିତା, ମୁଖ୍ୟାସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସାତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅତିଥିମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ପାଇ ନିଜ ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଓ କୁନ୍ତୀ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର, ବୌହୂମାନେ, ଭଉଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ପରିବାରର କୁଶଳ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ ପରେ ଆସିଥିବା ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ ଦର୍ଶନକୁ ମନେ ପକାଇ, ଭଲପାଇବାରେ ଗଳା ଅଟକି ଅଞ୍ଜଳି ଅଶ୍ରୁ ସହିତ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଆମର କ୍ଷେମ କେବେ ଆସିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ରକ୍ଷକ ପାଇଲୁ। ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯିଥିଲେ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ଆତ୍ମା। ତୁମେ ଆମେ-ତୁମେ ଭାବ ପାଳନ କରନ୍ତା ନୁହଁ। ତଥାପି ତୁମେ ହୃଦୟରେ ବସି ଯେଉଁମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ତାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ଆମେ କଣ ଭଲ କାମ କରିନାହିଁ? ଆମେ ଏହା ଜାଣିନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଯିଏଁକି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଦେଖିପାରିଛୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ସାଧାରଣ।" ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ସେଠାର ଲୋକମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏକଦିନ ଅର୍ଜୁନ ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜାଉଠିଥିବା ରଥ ଚଢି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ନିଏ, କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର ଓ ବିହାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ନିଜର ତୀର ଦ୍ୱାରା ବାଘ, ଶୁଆର, ମହିଷ, କ୍ରିୟାଙ୍ଗଣ, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗାଈ, ଗଣ୍ଡା, ହରିଣ, ଖରା, ମଂଗୁଡ଼ା ଇତ୍ୟାଦିକୁ ମାରିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ସବ ଆସିବାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ପାଇଁ ଦାସମାନେ ଆଣିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତିବ୍ର ତିରିଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୁଧ୍ଧି ନିମିତ୍ତେ ସ୍ନାନ କରି, ପାନୀୟ ଜଳ ପିଇ, ଏହି ଦୁଇ ମହାବଳୀ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାକୁ ତାଳପାଖରେ ଚାଲିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେଇ ଶୁଭ୍ର ରୂପାଳି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ'ଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ମୋ ମନେ ହୁଏ ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କହ।" ସେଇ କନ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା କାଳିନ୍ଦୀ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଭାବେ ପାଇବା ପାଇଁ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମୁକୁନ୍ଦ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ବର ନୁହଁ। ସେ ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ ଯମୁନା ଜଳରେ ମୋ ଜନକଙ୍କ ତିଆରି କରା ମହଲରେ ବସୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ମିଳେ।" ଏହି କଥା ଅର୍ଜୁନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସବୁ ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇ ଗଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଯେପରି ପ୍ରସ୍ତାବ ହୋଇଥିଲା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ନିର୍ମାଣ କରାଇଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ତିଆରି ହେଲା। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ସେଠି ରହିଲେ, ଏବଂ ଖଣ୍ଡବବନ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ହେଲେ। ତାପରେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧଳା ଘୋଡ଼ାସହିତ ରଥ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୀର ତୁଣୀର, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏଥିରେ ମାୟା ଦାନବ, ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ମିତ୍ରତାସୂଚକ ଭାବେ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱୀକୃତି ପାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସାତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁଣି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ସଠିକ ସମୟ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦିଲେ। ଏହିପରି, ଅବନ୍ତୀର ରାଜକୁମାର ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜେ ବରଣ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ତେବେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିବଳେ ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ବସା ଓ ପ୍ରଧାନ ରାନୀଙ୍କ କନ୍ୟା ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ହରଣ କଲେ। ତାପରେ ଥିଲେ କୋଶଳ ରାଜ୍ୟର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ନଗ୍ନଜିତ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସତ୍ୟା (ନଗ୍ନଜିତି) ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ତାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାତଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣଶୂଙ୍ଗ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ ବଳଦକୁ ବଶ କରିବା ପ୍ରଥା ଥିଲା। ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମାନେଙ୍କ ନାଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବଡ଼ ସେନାସହିତ କୋଶଳ ନଗରକୁ ଗଲେ। ରାଜା ନଗ୍ନଜିତ ଖୁସି ହୋଇ, ଉଠି, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ।