ସତ୍ରାଜିତ ମନରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—“ମୁଁ ମୋର କନ୍ୟା, ଯାହା ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମଣିକ୍ୟ, ଏବଂ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ମଣି ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି। ଏହିଭଳି କରିଲେ ତାଙ୍କୁ ସଂତୁଷ୍ଟ କରିପାରିବି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜେ ନିଜର ଧର୍ମପରାୟଣ କନ୍ୟା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମଣିକୁ ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ର ଯୋଗୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ବିବାହ କଲେ। ତେବେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଆମେ ଏହି ମଣିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ। ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭକ୍ତ। ଆମେ ତାହାର ଉପକାର ମାତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା।” ଏଭଳି ଘଟଣା ପରେ ଏକଥର ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତର ନାଥ କୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ହେଲେ ଯେ, ମାନେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଆଉଥରେ ଫେରିଆସିଛି। ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମମୟ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ତା’ପରେ କୃଷ୍ଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏବଂ ଭୀମଙ୍କ ପାଦେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ନକୁଳ-ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନବବଧୂ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ଲଜ୍ଜାନ୍ୱିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହିପରି ସତ୍ୟକି ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ପାଇ ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହେଇ ପାଖରେ ବସିଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ଗଭୀର ପ୍ରେମରେ ଅଞ୍ଜଳି ନୟନରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର, ବହୁମାନ ଝିଅମାନଙ୍କର, ଭଉଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟର ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ ଆତ୍ମଦର୍ଶନ ସ୍ମରଣ କରି, ଭଲପାଇବାରେ ଗଳା ଭରିଆସି, ଅଂଶୁ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ—“ଆମେ ତବେ ନିଜର କ୍ଷେମ ଦେଖିଲୁ, ଯେବେ ଆମେ ଏକ ସଂରକ୍ଷକ ପାଇଲୁ; ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ପରିବାର ଭାବନାରେ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଓ ଆତ୍ମା, ତୁମ ପାଖରେ 'ଆମେ-ତୁମେ' ଭେଦ ନାହିଁ; ତଥାପି ହୃଦୟରେ ବସି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଏହିପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କଣ ସଦ୍ଗୁଣ କମିଛୁ? ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ, ଯେ ଆମେ ଅତି ଅଳ୍ପ ଜ୍ଞାନୀ ଥିବା ସତ୍ୱେ ତୁମେ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଆମ ପାଖରେ ଆସିଛ।" ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିଲେ ଏବଂ ସେଠାର ଲୋକମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏକ ଦିନ ଅର୍ଜୁନ, ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜା ଲଗାଇଥିବା ରଥ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ସଜ୍ଜ ହୋଇ, ବିପୁଳ ବନକୁ ଶିକାର ଓ ବିହାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ବାଘ, ବନ୍ଦର, ମହିଷ, କ୍ରିଷ୍ଣମୃଗ, ଶରଭ, ବନ୍ୟ ଗାଈ, ଗଣ୍ଡବୃଷ, ହରିଣ, ଶଶକ ଓ ସାଳିଙ୍ଗ ମାରିଲେ। ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ, କାରଣ ଉତ୍ସବ ଆସିଥିଲା। ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଯମୁନା ନଦୀପାରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୂଧ୍ଧିକ୍ରିୟା କରି ଏବଂ ପାଣି ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଜଣ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟୀ କନ୍ୟାକୁ ତଳେ ଚାଲିଯିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେଇ ଶୁଭ୍ର ରୂପାବତୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ'ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇଛ? ମୋ ମନେ ହେଉଛି, ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।” ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ—“ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା, ବର ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛି; ବର ଭାବେ ମୋର ଅଭିଲାଷ କେବଳ ବରଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛଡ଼ି ଆଉ କେହି ନୁହେଁ। ସେଇ ମୁକୁନ୍ଦ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମୋରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍। କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ, ମୁଁ ମୋର ପିତା ତିଆରିକରା ଯମୁନା ଜଳରେ ରହୁଛି, ଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳେନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଅର୍ଜୁନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ମହାନ୍ତି କଥା ବୁଝି ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ନିର୍ମାଣ କରାଇଥିଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବେ ତିଆରି ହେଲା। ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ରହି, ଏବଂ ଖଣ୍ଡବବନ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବାକୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ହେଲେ। ଏହିଠାରେ ଅଗ୍ନି ତୃପ୍ତି ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାଯୁକ୍ତ ରଥ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୀର, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମାୟା ଦାନବ, ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ, ମିତ୍ରତା ସ୍ୱରୂପ ଏକ ବିଶାଳ ସଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏଭଳି କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପୁଣି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ସେଠାରେ ସମୟ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅନୁସାରେ କୃଷ୍ଣ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ତାଙ୍କ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ମହତ୍ ସୁଖ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଅବନ୍ତିର ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦ ଓ ଅନୁବିନ୍ଦ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ସହ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମିତ୍ରାବିନ୍ଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ତା’ପରେ ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ। ତେବେ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ରାନୀଙ୍କ କନ୍ୟା ମିତ୍ରାବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲେ।