ସତ୍ରାଜିତ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି, ଯାହାଫଳରେ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ସତ୍କାର କରିବେ ଏବଂ ମୋତେ ଅପରିପକ୍ୱ, ଲୋଭୀ, ନିର୍ବୋଧ ଏବଂ ଧନକୁ ଆସକ୍ତ ବୋଲି ଦୂଷଣ ଦେବେ ନାହିଁ?" ତାହା ପାଇଁ ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୁଁ ମୋର କନ୍ୟା, ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ସତ୍ୟଭାମା, ଏବଂ ଦ୍ୱାରକା ରତ୍ନକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି। ଏହିପରି ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଠିକ୍; ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ।" ଏହି ଭାବରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ରାଜିତ ସ୍ୱୟଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମିକ କନ୍ୟା ସତ୍ୟଭାମା ଓ ରତ୍ନ ନେଇ ଯାଇ, ଦେଇଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯେଉଁଠିଏ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ପାଇଁ ବହୁ ଲୋକ ଚାହିଁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ରତ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ, ରାଜନ। ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ତୁମଠାରେ ରହୁ, ଆମେ ଏହାର ଉପକାର ଭୋଗ କରିବାରେ ସମ୍ମତ।" ଏକଥାରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକ ଦିନ, ଚତୁର୍ବୁଜ୍ଜୀ ପ୍ରଭୁ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଇ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏପରି ଉଠିଲେ ଯେ ଜଣେ ବୀର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜୀବନ ପାଇଲେ। ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କ ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀମୟ ମୁହଁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଣ୍ଡବ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନବବିବାହିତ ଦ୍ରୌପଦୀ ଲଜ୍ଜା ଭାବରେ ଆସି, ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ଅତିଥିମାନେ ବସିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଭଲପାଇବାରେ ଜଳିତ ହେଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର, ପୁତ୍ରବଧୁମାନେ, ଭଉଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସାର୍ବିକ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଏତେ ଦୁଃଖ ଓ ଅନୁଭୂତି ପରେ ଆତ୍ମା ଦର୍ଶନ କରି, ଭଲପାଇବାରେ ଗଳା ଭରି ଆଖି ଜଳିତ ହେଇ କହିଲେ, "ଆମର ଭଲ ତବେ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ରକ୍ଷକ ପାଇଲୁ; ଆମ ବନ୍ଧୁମାନେ ଉପରେ ଭଲପାଇବାରେ, ମୋ ଭଉଣୀପୁତ୍ରକୁ ତୁମଠାରେ ପଠାଇଥିଲେ।" ସେ ଅନୁଭୂତି କଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର ଏବଂ ଆତ୍ମା; ତୁମେ ହୃଦୟରେ ବସି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ, ଆମେ କଣ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହିଁ; ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନ ଦେବା ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠିଏ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ଆମେ ଅପରିପକ୍ୱ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲୁ।" ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏଠାରେ କିଛି ମାସ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ଲୋକମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏକ ଦିନ ଅର୍ଜୁନ, ହନୁମାନ ଝଣ୍ଡା ଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ତୀର ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜ ହେଇ, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠିଏ ବହୁ ବନ୍ୟ ପଶୁ ଥିଲେ। ସେ ତୀରରେ ବାଘ, ଶୁଆ, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣସାର, ସରଭ, ବନ ଗାଈ, ଗଣ୍ଡା, ହରିଣ, ଖରା, କଣ୍ଟାଯୁକ୍ତ ପଶୁ ଆଦିକୁ ଆହତ କଲେ। ଉପସ୍ଥିତମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ପଶୁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ନେଇ ଗଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତିବ୍ର ପିପାସାରେ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଶୁଧି ନିବୃତ୍ତି କରି, ପାଣି ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଜଣ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଯୁବତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ନିକଟରେ ଘୁଞ୍ଚିଉଛି। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେ ଶୁଭାକାର ଯୁବତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଜନ୍ମ? କୁଠୁ ଆସିଛ? କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୋ ଭାବେ ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କହ।" ଶ୍ରୀ କାଲିନ୍ଦୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା, ବର ପାଇଁ ଏଠାରେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ତପ କରୁଛି; ବର ଭାବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛି, ତାଙ୍କୁ ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର ଚାହୁଁନାହିଁ। ମୁଁ କାଲିନ୍ଦୀ, ଯମୁନା ଜଳରେ ବାସ କରୁଛି, ପିତାଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ମହଲରେ ରହୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନାହିଁ।" ଏହି କଥାରେ ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ; ବାସୁଦେବ ଏହା ବୁଝି, କାଲିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କଠାରେ ନେଇଗଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଯଥାନୁଷ୍ଠାନରେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ତିଆରି କରାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ, ସ୍ୱଜନମାନେ ପାଇଁ ଏଠାରେ ରହି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ହୋଇ, ଖଣ୍ଡବ ବନକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଲେ। ଅଗ୍ନି ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଧନୁ, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ରଥ, ଦୁଇ ଅଖଣ୍ଡ ତୀର ତୁଣୀ, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମାୟା, ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ମିତ୍ରତାର ନିମିତ୍ତରେ ଏକ ବଡ଼ ସଭା ଦେଲେ, ଯେଉଁଠିଏ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ଅନୁମତି ଓ ସମ୍ମତି ମିଳି, ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାଲିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏହାରେ ସ୍ୱଜନମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଅବନ୍ତିର ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ବିନ୍ଦା ଓ ଅନୁବିନ୍ଦା, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବରେ ବର ଚୟନ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ। କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦେଖାରେ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲେ; ମିତ୍ରବିନ୍ଦା ରାଜମାତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ। କୋଶଳର ଏକ ଧର୍ମିକ ରାଜା ନଗ୍ନଜିତ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସତ୍ୟା, ନଗ୍ନଜିତି ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ସେ କନ୍ୟାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସପ୍ତ ତୀବ୍ର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦମାନେ ଦମନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାୟକ ପ୍ରଭୁ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୋଶଳପୁରକୁ ଗଲେ। କୋଶଳର ରାଜା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇ, ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ସ୍୵ାଗତ କଲେ।