ରାଜସଭାରେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଡାକି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ମଣିର ପୁନଃପ୍ରାପ୍ତି ଘଟଣାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ମଣିଟି ଫେରାଇଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସତ୍ରାଜିତ ଅତି ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ମଣିକୁ ନେଇ, ମୁହଁ ନମାଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ନିଜ ଦୁର୍ବୃତ୍ତିରେ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇଗଲା, ଭାବିଲେ—"ମୁ ଏହି ପାପରୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି?" ସେ ଆଉ ଭାବିଲେ—"ମୁଁ କଣ କରିବି ଯେ ଲୋକେ ମୋତେ ଧର୍ମିକ ଭାବେ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ମୋତେ ଲୋଭୀ, ସ୍ୱାର୍ଥୀ, ଅବିବେକୀ ଭାବେ ନ ଗାଳିବେ?" ତାପରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ ମଣିଠାରେ ମୋ ଜନ୍ମରତ୍ନ ଜନନୀ—ମୋ ଝିଅକୁ ଦେଇଦେବି, ଏହିଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ; ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜେ ନିଜ ଧର୍ମିକ ଝିଅ ଏବଂ ମଣିଟିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇ ଉପହାର ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଉଚିତ ଭାବରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ, ଯିଏ ଗୁଣ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରରେ ଅନେକଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା। ମଣି ଉପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ମଣି ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ, ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭାବରେ; ଆମେ ତାହାର ଉପକାର ଭୋଗ କରିବା।" ଏକଥାରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଉପସୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଠିଲେ, ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ ଜଣେ ଜୀବନ ଫେରିଆସିଲା। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କ ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁକମ୍ପାପୂର୍ଣ୍ଣ ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତୁଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନବବିବାହିତ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଲଜ୍ଜାପ୍ରଭାବିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସତ୍ୟକି, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ଓ ନମସ୍କାର ପାଇ, ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ; ଅନ୍ୟ ଅତିଥିମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଅତି ଆଦର ଓ ପ୍ରେମରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା; ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର, ଝିଅମାନେ, ବୋନ୍ଦିଆ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କ ଖବର ନେଲେ। କୁନ୍ତୀ ଗତ ଦୁଃଖ ଓ ଦେହାତ୍ମ-ବୋଧ ଦେଖିବା ପରେ ଭାବରେ, ପ୍ରେମରେ ଗଳା ଭରି ଆଖି ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋ ଆତ୍ମୀୟ ରକ୍ଷକ ମିଳିଲା ପରେ ଏବେ ଆମର ଭଲ ହେଲା; ମୋ ଭାଇ ତୁମ୍ଭାକୁ ଦେଖିବାକୁ ପଠାଇଥିଲେ।" କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା, ତାଙ୍କ ପାଖରେ 'ଆମେ' ଓ 'ତମେ' ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟରେ ବସି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—"ଆମେ କଣ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହିଁ? ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଆମେ ଅବିବେକୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲୁ।" ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଅନେକ ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିଲେ, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଆଖିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ, ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜା ଚାଲିଥିବା ରଥରେ ଚଢି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବଳ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଶିକାର ମଜା ଉଠାଇବାକୁ ଗଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତୀରରେ ବାଘ, ଶୁଆ, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣସାର, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗୋ, ଗଣ୍ଡ, ହରିଣ, ଖରଗୋଷ, ଶଳ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ। ସେମାନେ ସଂସ୍କୃତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ, ଉତ୍ସବ ଆସିଥିବାରେ; ଅର୍ଜୁନ ତୃଷ୍ଣାରେ ଶିକାର କରି ଥକି ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୁଧିକ୍ରିୟା କରି, ପାଣି ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ଏକ ମନୋହର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ବର ଚାହୁଁଛ। ସବୁ କଥା କହ।" ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ—"ମୁଁ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ, ବରପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଚାହୁଁଛି; ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ବିଷ୍ଣୁ, ମୋ ଚୟିତ ବର, ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର ଚୟନ କରିବି ନାହିଁ, ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁକୁନ୍ଦ, ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସେ ମୋପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ। ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ, ଯମୁନା ଜଳରେ ମୋ ପିତାଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ମହଲରେ ବସିଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି।" ଏହି କଥା ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ; ବାସୁଦେବ ବିଷୟଟି ବୁଝି, ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ତିଆରି କରିବାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ବସିପାରିବେ। ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ନିବାସ କରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ହେଇ, ଖଣ୍ଡବ ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଧନୁଷ୍, ଶ୍ବେତ ଘୋଡା ବିଶିଷ୍ଟ ରଥ, ଦୁଇ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ମଣ୍ଡୁ, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମାୟା, ଅଗ୍ନିରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ମିତ୍ରତା ସୂଚନାରେ ଏକ ବିଶାଳ ସଭା ନେଇଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅନୁମତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରଙ୍କ ଅନୁମୋଦନା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ସହିତ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଋତୁରେ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଲା।