ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିବାରୁ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଉପଦେଶ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ, ନିଜ କାମ୍ୟ ସଫଳ କରି ହରି ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଦେଖାଦେଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ମୁକୁତରେ ଶୋଭିତ ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରିଥିବା ପରି ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ରାଜସଭାରେ ଡାକି, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ମଣି ଫେରାଇ ଆଣିବା ଘଟଣା କଥା କହି, ସେଇ ମଣି ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସତ୍ରାଜିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନିଜ ଦୁରାଚାରରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ଭୀଷଣ ଅନୁତାପ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ କିପରି ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି?" ସେ ଆହୁରି ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ କ’ଣ କରିବି ଯାହାଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ମୋତେ ଧର୍ମିକ ଭାବିବେ, ଏବଂ ମୋତେ ଲୋଭୀ, ଛୋଟ ମନର, ମୂର୍ଖ ଓ ଧନଲୋଭୀ ଭାବି ଶାପ ଦେବେ ନାହିଁ?" ଶେଷରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୁଁ ମୋର ଝିଅ, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଣି, ଏବଂ ସେଇ ମଣି ଦୁହେଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି। ଏହିଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାର ଏହିଠାରୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଉପାୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସତ୍ରାଜିତ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଧର୍ମପରାୟଣ କନ୍ୟା ଓ ମଣିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ନେଇ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ, ଗୁଣ, ରୂପ ଓ ଚରିତ୍ରରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ଏବଂ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ରାଜା, ଆମେ ଏହି ମଣି ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ। ଏହା ତୁମେ, ଦେବତାଙ୍କ ଭକ୍ତ, ନିଜ ପାଖରେ ରଖ। ଆମେ ତ ଏହାର ଉପକାର ଉଠାଉଛୁ।" ଏହିପରେ, ଏକ ଦିନ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ପରମେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥିମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଉଠିଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେ ମୃତ ଦେହରେ ପୁଣି ଜୀବନ ଫେରିଆସିଛି। ତେବେ ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ନେହମୟ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ନକୁଳ-ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନବବଧୂ ଦ୍ରୌପଦୀ କିଛି ଲଜ୍ଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସି, ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସତ୍ୟକି ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ନିଜ ଅସନରେ ବସିଲେ, ଅନ୍ୟ ଅତିଥିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ, ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଓ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ, ଝିଅମାନେ, ବୋନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। କୁନ୍ତୀ, ଗତ ଦୁଃଖ ଓ ଅନୁଭୂତିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମର ମଙ୍ଗଳ ତେବେ ଆସିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ପାଇଥିଲୁ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମର ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି, ତାହିଁପାଇଁ ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ନେହିତ ଓ ଆତ୍ମା ହେବା ସତ୍ୱେ, ତୁମେ କାହାରେ ଭେଦ ଦେଖୁନାହାଁ, ଏବଂ ହୃଦୟରେ ବସି ସ୍ମରଣ କରୁଥିବାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ଆମେ କ’ଣ ସୁକୃତ କଲୁ, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମ ଦର୍ଶନ ମିଳିଲା? ଯେଉଁଠି ବଡ଼ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ କର, ଆମେ ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି ହୋଇ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛୁ।" ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ ହନୁମାନ୍ ଧ୍ୱଜା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ନେଇ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ବନକୁ ଶିକାର ଓ ବିହାର ପାଇଁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ତୀରରେ ବାଘ, ଶୁଅର, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ଶରଭ, ଅଜ, ଗଣ୍ଡ, ହରିଣ, ଶଶକ, ଅଣ୍ଡା ମାରିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମହୋତ୍ସବ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଥିଲେ। ଏଠି ଅର୍ଜୁନ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଯମୁନା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଇଁ ମହାବୀର ପବିତ୍ରତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ପିଇଲେ। ଏବେ ସେମାନେ ଚମତ୍କାର ରୂପାବଳୀ ଥିବା ଏକ କନ୍ୟାକୁ ନିକଟେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସେଇ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ମୋତେ ଲାଗେ ତୁମେ ବର ବାଛିବାକୁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କହ, ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗି।" ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା, ବର ବାଛିବାକୁ ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ମୋର ଇଚ୍ଛା—ବରଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇବା, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ। ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମୁକୁନ୍ଦ, ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ ଯମୁନା ଜଳରେ, ବାପାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ମହଲରେ ରହୁଛି, ଯେଉଁଯାଏଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳେ।" ଏପରି ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାହା ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ପରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ କହି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚମତ୍କାର ନଗର ନିର୍ମାଣ କରାଇଲେ। ଏଠାରେ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ରହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ଅନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ହୋଇ ଖଣ୍ଡବବନ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିପୂଜାରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧଳା ଘୋଡ଼ାଯୁକ୍ତ ରଥ, ଦୁଇ ଅକ୍ଷୟ ତୀରସାର, ଅଜୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ କବଚ ଦେଲେ। ଏଠି ମାୟାଦାନବ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ, ପ୍ରେମର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଏକ ଚମତ୍କାର ଶଭାଗୃହ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଜଳକୁ ଭୂମି ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଇଥିଲେ।