ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ଦେଇବା ପରେ, ସେ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ଜାମ୍ବବତୀ ଝିଅ ଓ ମଣିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ଦେଇଦେଲେ। ଏଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ ବାହାରିଲେନି; ଏହି ଦୁଃଖରେ ସେମାନେ ବାରୋ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରି, ଅନ୍ତେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେନି ବୋଲି ଶୁଣି, ଦେବକୀ ରାଣୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ, ଵସୁଦେବ, ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଦୁଃଖିତ ନାଗରିକମାନେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଉପଦେଶ କଲେ; ଏହା ପରେ, ହରି ନିଜ କାମ ସାଧି ଝିଅ ସହିତ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ, ଦ୍ୱାରକାରେ ଆନନ୍ଦ ଫେଳିଲା। ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣ ମଣି ଓ ଝିଅ ସହିତ ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୁନଃ ଫେରିଥିବା ପରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଗଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ସଭାରେ ଡାକି, ଭଗବାନ୍ ନିଜ କାହାଣୀ କହି ମଣିକୁ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ମଣି ନେଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ତାଳୁ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। ଏହି ଭୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ସତ୍ରାଜିତ ଚିନ୍ତା କଲେ, "କିପରି ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ମୋଠାରେ ଖୁସି ହେବେ?" ସେ ଭାବିଲେ, "କିପରି ଲୋକମାନେ ମୋତେ ନୀତିମାନ୍ୟ ଭାବିବେ, ଏବଂ ମୋତେ ଲୋଭୀ, ମୂର୍ଖ, ସ୍ୱାର୍ଥୀ ବୋଲି ଶାପ ଦେବେନି?" ସତ୍ରାଜିତ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୁଁ ମୋ ଝିଅ, ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ, ଓ ମଣିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି; ଏହିଠି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାର ଉପାୟ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।" ଏହି ଭାବରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜେ ନିଜ ନୀତିମାନ୍ ଝିଅ ଓ ମଣିକୁ ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଭଗବାନ୍ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯାହାକୁ ତାଙ୍କର ଗୁଣ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ପାଇଁ ଅନେକ ଜଣ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, "ମୁଁ ମଣିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ, ଏହି ମଣି ତୁମଠାରେ ରହୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭାବରେ; ମୁଁ ତାହାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବି।" ଏକ ଦିନ, ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ପରମ ପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାଇଥିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ଉଠିଗଲେ, ଏକା ଜଣେ ପରି ଜୀବନ ଫେରିଲା। ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କ ଦେହ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା, ତାଙ୍କର ସ୍ନେହଭରା ହାସିମୁଖ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାହାପରେ ଯମାଜ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ସହଦେବଙ୍କ ପ୍ରଣାମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ନବବିବାହିତ ଦ୍ରୌପଦୀ ଲଜ୍ଜାଭରା ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣ ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ। ସତ୍ୟକି ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଆସନ ନେଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଭଲ ପ୍ରେମରେ ଅଶ୍ରୁଭରା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର କୁସଳ, ପୁତ୍ରବଧୁମାନେ, ଭଉଣୀ, ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ-ସୁଖ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଗତବିପଦ ଓ ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ ଦ୍ରଷ୍ଟିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ପ୍ରେମ ଭରା ଗଳାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଆମେ ରକ୍ଷକ ପାଇଲେ ପରେ ମାତ୍ର ଆମର ଭଲ ହେଲା; ଆମର ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମୋ ଭାଇ ତୁମଠାରେ ପଠାଯାଇଥିଲେ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା, ତୁମଠାରେ 'ଆମେ' ଓ 'ଅନ୍ୟ' ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ତୁମେ ହୃଦୟରେ ବସି, ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥାଉ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: "ଆମେ କିପରି ଭଲ କରିପାରିନାହିଁ? ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ, ଭଗବାନ୍; ତୁମେ ଯାହାକି ଯୋଗୀମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଦେଖିବାକୁ, ଆମେ ଅବୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖିଲୁ।" ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଅନେକ ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହି ଲୋକମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ହନୁମାନ ଧ୍ୱଜା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ତୀର ନେଇ, କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଶସ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବନକୁ ଶିକାର ଓ ବିନୋଦ ପାଇଁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ତୀରରେ ବାଘ, ଶୁଆ, ମହିଷ, ମୃଗ, ସରଭା, ଅଜ, ଗଣ୍ଡ, ହସ୍ତି, ହରିଣ, ଖରାମ, ଶଲା, ପର୍କୁପାଇନ ଆଦି ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଶୁଭ୍ର ଜନ୍ତୁମାନେ ରଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବାକୁ ନେଇଯାଇଲେ; ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ତିଆରି ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଯମୁନା ତଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ଶୁଧି କରି ଜଳ ପିଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ ମହିଳାକୁ ତଳକୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ନିଜ ମିତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ତା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଏହି ଉତ୍ତମ ନାରୀକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ'ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛ। ସବୁ କଥା କହ, ଶୋଭାମୟି।" ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ: "ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କ ଝିଅ, ବର ପାଇଁ ଖୋଜୁଛି; ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଭାବରେ ଚାହିଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର ଚାହେନି; ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ମୁକୁନ୍ଦ କୃଷ୍ଣ, ନିରାଶ୍ରୟଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମୋଠାରେ ଖୁସି ହେଉ।" "ମୁଁ କାଳିନ୍ଦୀ, ଯମୁନା ଜଳରେ ନିବାସ କରୁଛି, ମୋ ବାପା ନିର୍ମିତ ମହଳରେ ରହିବି ଯାଏଁ ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି।" ଅର୍ଜୁନ ଏହି କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଏହା ବୁଝି, କାଳିନ୍ଦୀକୁ ରଥରେ ବସାଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଉପଦେଶରେ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ବନାଇଲେ, ଏହି ନଗର ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେଲା।