ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଣିର ଦୋଷ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସାବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ, ଭଲୁକାନାଥ ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ ଗୁହାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ଭଲୁକାନାଥ, ଏହି ମଣି ସହିତ ମୋ ଉପରେ ଲାଗିଥିବା ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଆସିଛି।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଜାମ୍ବବାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ଝିଅ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଏବଂ ମଣିଟିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଏଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୁହାକୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାକୁ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସ୍ୱନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଖବର ଦେବକୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ, ବସୁଦେବ, ଓ ସାମ୍ବନ୍ଧିକମାନେ ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋକକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ନାଗରିକମାନେ ଦୁଃଖରେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ପାଇବାକୁ ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଉପଦେଶ କଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀହରି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କରି ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସହିତ ଆବିର୍ଭୂତ ହେଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭରିଗଲା। ହୃଷୀକେଶ ମଣି ଓ ଜାମ୍ବବତୀ ସହିତ ଯେବେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ମହା ଉତ୍ସବ ହେଲା। ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ସଭାରେ ଡାକି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଘଟଣା ବିବରଣୀ ଦେଲେ ଏବଂ ମଣିଟିକୁ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସତ୍ରାଜିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ଘରକୁ ମୁହଁ ନମାଇ ଚଲିଗଲେ, ଅପରାଧବୋଧରେ ଦগ୍ଧ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ କିପରି ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି? ମୁଁ କ'ଣ କରିବି ଯାହାଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଧନଲୋଭୀ, ମୂଢ଼, ଛୋଟ ମନର ନ କହି ବରଂ ସତ୍ପୁରୁଷ ଭାବିବେ?” ସେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ, “ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଏବଂ ମଣିଟିକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ଏହିଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜ ଧର୍ମପରାୟଣ ଝିଅ ସତ୍ୟଭାମା ଓ ମଣିଟିକୁ ନେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହାପରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଗୁଣ ଓ ରୂପରେ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିଧିମତେ ବିବାହ କଲେ। ଏବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଆମେ ଏହି ମଣି ଗ୍ରହଣ କରିବୁ ନାହିଁ। ଏହା ତୁମେ ଦେବଭକ୍ତ ଭାବେ ରଖ, ଆମେ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।” ଏହାପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏକଥର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଶୂରବୀର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକାଠି ଉଠି ଯେପରି ଜୀବନ ଫେରିଛି ଭାବେ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ତାଙ୍କର ସ୍ନେହମୟ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ଚରଣରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ସହଦେବ-ନକୁଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନବବଧୂ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ଲଜ୍ଜାଭରା ହୋଇ ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହିପରି ସତ୍ୟକିଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ, ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କଲେ। ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହରେ ଜଳଭରା ଥିଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର, ବୋଉମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପରିବାରର ଖବର ନେଲେ। କୁନ୍ତୀ ଅତୀତର ଦୁଃଖ ଓ ଦେହରେ ଆତ୍ମା ଦର୍ଶନ ଅନୁଭବ କରି, ଭଲପାଇବାରେ କଣ୍ଠ ଭରି ଲୁହା ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ, “ଆମେ ଯେତେବେଳେ ରକ୍ଷକ ପାଇଲୁ, ତେବେ ଆମର ଭଲ ହେଲା। ଏ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଆମ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ନେହିତ ଓ ଆତ୍ମା ଥିବାରୁ, ତୁମେ କେବେ ଆମେ-ତୁମେ ଭାବ ରଖନାହାଁ। ତୁମେ ହୃଦୟରେ ବସି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଏହିପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, “ଆମେ କଣ ଭଲ କାମ ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିଛୁ? ଆମ ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।” ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ଏକଥର ଅର୍ଜୁନ, ଯିଏ ଜୟୀ, ନିଜ ଚିହ୍ନିତ ଧ୍ୱଜ ଓ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ବିପୁଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର ଓ ବିନୋଦ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବାଘ, ଶୁଆର, ମହିଷ, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ସରଭ, ବନ୍ୟ ଗାଈ, ଗଣ୍ଡ, ହରିଣ, ଶଶକ ଓ ସାଲି ମାରିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଉପଚାରକମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ଶିକାର ପରେ ଅର୍ଜୁନ ତରସା ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୌଚାଚାର କରି ଏବଂ ପାଣି ପିଇ, ଦୁଇ ମହାବଳୀ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପସ୍ୱିନୀ କନ୍ୟାକୁ ତାଳପାଖରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ରୂପାବତୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ'ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମେ ବର ପାଇଁ ଚାହୁଁଛ। ସବୁ କଥା କହ।" ଶ୍ରୀ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା, ବର ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଭାବେ ପାଇବା। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷକୁ ବର ଭାବେ ଚାହୁଁନି, ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି।