ଏକ ଦିନ, ଅନେକ ଲୋକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖିଲେ—ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ହତାହତ ହେଉଥିବା, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାକୁ ସିଂହ ମାରିଦେଇଛି, ଏବଂ ସେହି ସିଂହଟିକୁ ପୁନି ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଏକ ଭାଲୁ ମାରିଦେଇଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଦେଇ ଘେରାଯାଇଥିବା ସେହି ଭାଲୁ ରାଜା ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାହାରେ ରଖିଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦୁଲ୍ୟ ମଣି ଏକ ଶିଶୁର ଖେଳନା ଭଳି ହେଇଯାଇଛି। ସେ ମଣି ନେବାକୁ ଠାରୁ ଦଢ଼ି ହେଉଥିବା ଶିଶୁ ପାଖରେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଅଜଣା ଲୋକ ଦେଖି, ଶିଶୁର ଧାତ୍ରୀ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବାନ ରାଗରେ ଗୁହାକୁ ଧାଇଆସିଲେ। ଜାମ୍ବବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବି ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର ନୁହେଁ, ପଥର, ଗଛ, ଏବଂ ନିଜ ହାତ ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ମାନେ ଗୃଧ୍ର ମାଂସ ପାଇଁ ଯେପରି ଲଢ଼େ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଟେଇଶି ଦିନ ରାତି ଚାଲିଗଲା—କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବଜ୍ର ସମ ମୁକ୍ତି ଘୁଞ୍ଚି ଜାମ୍ବବାନ ଅଶକ୍ତ ହେଲେ, ଦେହ ପସିନାରେ ଭିଜିଗଲା, ଶକ୍ତି ଶେଷ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଜାମ୍ବବାନ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରାଣ, ଶକ୍ତି, ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ଅଟୁଟ ବିଷ୍ଣୁ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସୃଷ୍ଟିରେ ଯାହା ଅଛି ତାହିଁ, କାଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱରୂପ। ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସାଗର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ପଥ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଲଙ୍କା ରେପୁଟେ ଚାଲିଥିଲା, ଦାନବମାନେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ନିପାତିତ ହୋଇଥିଲେ।” ଏପରି ଭାବେ ଜାମ୍ବବାନ ଠିକ୍ ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି ପ୍ରଭୁ ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ତେଣୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥା କହିଲେ। ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଦୟା ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଏଇ ମଣି ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଗୁହାରେ ଆସିଛି, ଯେପରି ମୋପର ଅପବାଦ ଦୂର କରିପାରିବି।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଜାମ୍ବବାନ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଜାମ୍ବବତୀ ଓ ସେହି ମଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏଉଁଠି, ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରି ବିଷାଦରେ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି ଶୁଣି, ଦେବକୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ, ବସୁଦେବ, ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଦୁଃଖରେ ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଉପାସନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃତାର୍ଥ ହୋଇ ହରି ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ପ୍ରକାଟ ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଣି ଓ ଜାମ୍ବବତୀ ସହ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଥିବା ଭଳି ସମସ୍ତ ଉଲ୍ଲାସ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କୁ ସଭାକୁ ଡାକି, ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହି ମଣି ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ସତ୍ରାଜିତ୍ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଅନ୍ତଃପ୍ରତାପିତ ହେଲେ। ଘନ ଅନୁତାପ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ତିନି ଭାବିଲେ, “କିପରି ଏହି ପାପରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି? କ’ଣ କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ମୋତେ ଧନଲୋଭୀ, ଅଳ୍ପଦୃଷ୍ଟି, ମୂର୍ଖ ଭାବି ନିନ୍ଦା କରିବେ ନାହିଁ?” ସେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କଲେ, “ମୁଁ ମୋର ଝିଅ, ମହାମଣି ଭଳି ନାରୀ, ଏବଂ ଏହି ମଣି ଦୁହିଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ନାହିଁ।” ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ରାଜିତ୍ ନିଜେ ଝିଅ ସତ୍ୟଭାମା ଓ ମଣି ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅନେକେ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ, ରୂପ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ତେବେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ମଣି ନେଉନାହିଁ, ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭାବେ ତୁମେ ଏହାର ଉପକାର ଭୋଗ କର।” ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଏକ ଦିନ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକଥର ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଦେଖା କରିବାକୁ ଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକାସାଥି ଉଠି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦୂର ହେଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମମୟ ହାସ୍ୟ ମୁଖ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ନକୁଳ-ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ନବବଧୂ ଦ୍ରୌପଦୀ ଲଜ୍ଜା ଭରା ମୂଖେ ଆସି, ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହିପରି ସତ୍ୟକି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ ଲାଗି ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବୁକ ହୋଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ, ବୌହୁନ୍ମାନେ, ଭଉଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ଖବର ନେଲେ। କୁନ୍ତୀ ଗତ ଦୁଃଖ ଓ ଆତ୍ମାନୁଭୂତି ସ୍ମରଣ କରି, ଭଲପାଇବା ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଆମ ପାଖରେ ରକ୍ଷକ ଆସିଲାପରେ ଏଇ ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଛି; ମୋ ଭାଇ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲେ।” “ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା, ତୁମ ପାଇଁ କେହି ‘ଆମେ’ ‘ପର’ ନୁହେଁ; ତଥାପି ତୁମେ ହୃଦୟରେ ବସି, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, “ଆମେ କ’ଣ ଭଲ କାମ କରିନଥିଲୁ? ଆମେ ଅତି ଅଳ୍ପଜ୍ଞାନୀ, ତଥାପି ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ସେ ଆମେ ଦେଖିପାଇଲୁ।” ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଅନେକ ମାସ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରହି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।