ଯଦୁ ରାଜା ଶୌରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଣି ଚାହିଲେ, ସତ୍ରାଜିତ ଧନର ଆଶା ନଥିବାରୁ ମଣି ଦେଲେନି, ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧକୁ ଅବହେଳା କଲେ। ଏକ ଦିନ ପ୍ରସେନା ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ତାପ୍ତ ମଣି ପିନ୍ଧି ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଜଙ୍ଗଲରେ ସାର୍ଥ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏଉଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ସିଂହ ପ୍ରସେନା ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରି, ମଣିଟି ନେଇ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ଲୁଚିଗଲା; କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ଜାମ୍ବବାନ୍ ମଣି ପାଇବା ଆଶାରେ ସିଂହକୁ ମାରିଦେଲେ। ଜାମ୍ବବାନ୍ ମଣିଟିକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଖେଳନା କରି ଗୁହାରେ ରଖିଦେଲେ। ଏପରେ ସତ୍ରାଜିତ ତାଙ୍କ ଭାଇକୁ ଦେଖିବାକୁ ନପାଇ ଅତି ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ। ଲୋକମାନେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“ମଣି ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରସେନାକୁ କୃଷ୍ଣ ମାରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଏବେ ମୋର।” ଏହି ଭବାନା ଲୋକମାନେ କାନ କାନରେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ନାମ ଉପରେ ଅପବାଦ ଶୁଣି, ନିଜ କ୍ଷମା ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ, ପ୍ରସେନାଙ୍କ ରାସ୍ତା ଅନୁସରଣ କରି ସହରବାସୀମାନେ ସହ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରସେନା ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ ଦେଖିଲେ; ପାହାଡ଼ ଏକାଠିରେ ସିଂହକୁ ଭାଲୁ ଦ୍ୱାରା ମୃତ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏକାଉଁ ଭୟଙ୍କର ଭାଲୁ ରାଜା ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ଗୁହାକୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏଉଁଠି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଣିଟିକୁ ଏକ ଶିଶୁର ଖେଳନା ଭାବରେ ଦେଖି, ନେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଶିଶୁ ନିକଟେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦାଉଁ। ଅଜଣା ପୁରୁଷକୁ ଦେଖି ଶିଶୁର ଦାୟିକା ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ଏହା ଶୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବାନ୍ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଗୁହାକୁ ଲୁଚି ଆସିଲେ। ଜାମ୍ବବାନ୍ ନିଜ ମାଲିକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକ ସାଧାରଣ ପୁରୁଷ ଭାବି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଚିହ୍ନିପାରିଲେନି। ଦୁହେଁ ଜଣେ ବିଜୟ ଆଶାରେ ଅସ୍ତ୍ର, ପଥର, ଗଛ, ନିଜ ହାତ ପା ଦ୍ୱାରା ମାଂସ ପାଇଁ ଗୃଧ୍ରମାନେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଣେ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଠାଇ ଦିନ ଦିନ ରାତି ଦୁଇଁ ନିରନ୍ତର ମୁଷ୍ଟି ଘାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଘାତରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ ଶରୀର ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଶକ୍ତି ଶେଷ, ଶରୀର ଘମରେ ଭିଜିଗଲା, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—“ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ—ଅଦିପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସୃଷ୍ଟିରେ ବିଦ୍ୟମାନ; ଆପଣ ସମୟ, ମାପକଙ୍କର ମାପକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆତ୍ମା। ଆପଣଙ୍କ ଅଳ୍ପ ରୁଷ୍ଟ ଚାହିଁ ଦ୍ୱାରା ଶମୁଦ୍ର ଉଚ୍ଛ୍ୱାସିତ, ପଥ ଦେଖାଇ, ସେତୁ ନିର୍ମିତ, ଲଙ୍କାର ମହିମା ଚମକିଉଠିଲା, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ତୀର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା।” ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରି ଭାଲୁ ରାଜା କଥା କହିଲେ; ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଦେବକୀପୁତ୍ର, ତାଙ୍କୁ କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ହାତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରି, ମেঘର ଦ୍ୱନି ଭଳି ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ ଦୟାରେ କହିଲେ—“ମଣି ପାଇଁ, ମୁଁ ତୁମ ଗୁହାକୁ ଆସିଛି, ମୋ ଉପରେ ଅପବାଦ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଏହି ମଣି ଦ୍ୱାରା।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଜାମ୍ବବାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ କନ୍ୟା ଜାମ୍ବବତୀ ଓ ମଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶୌରି ଗୁହାରୁ ବାହାରି ନାଆସିବାରୁ, ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦୁଃଖରେ ଫେରିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗୁହାରୁ ବାହାରି ନାଆସିବାରୁ, ଦେବକୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ, ବସୁଦେବ, ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଶୋକିତ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଦୁଃଖରେ ସତ୍ରାଜିତକୁ ଶାପ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବର ପାଇଁ ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ ତିନି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଏବଂ ହରି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧି ଜାମ୍ବବତୀ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ହୃଷୀକେଶ ମଣି ଧାରଣ କରି, ଜାମ୍ବବତୀ ସହ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିବାକୁ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରି ଆସିଥିବା ପରି ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସତ୍ରାଜିତକୁ ରାଜସଭାରେ ଡାକି, ମଣି ଉଦ୍ଧାର କଥା କହି, ମଣି ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଅତି ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ମଣି ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ନିଜ ଅପରାଧରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୁଁ କିପରି ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି? ଲୋକମାନେ ମୋତେ ନିର୍ବିକାର, ଦୟାଳୁ, ମୂଢ଼, ଧନଲୋଭୀ ଭାବି ଶାପ ଦେଇବେନି କି?” ତାପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର କନ୍ୟା, ମହିଳାମଣି, ଏବଂ ମଣି ଦେଇ ଦୟା ଆଶା କରିବି; ଏହିଁଠି ଠିକ୍ ଉପାୟ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।” ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା ସତ୍ୟଭାମା ଓ ମଣି ନେଇ ନିଜେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନୀତିମତ୍ୟ, ରୂପ, ଗୁଣରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାହିଥିବା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ବିବାହ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—“ମଣି ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରିବୁନାହିଁ, ରାଜା। ଏହା ତୁମେ ଦେବତାଭକ୍ତ ଭାବରେ ରଖ, ଆମେ ତାହାର ଉପକୃତି ଭୋଗ କରିବା।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକ ଦିନ, ପରମ ପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଆଦି ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଉଠିଲେ, ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନ ଫେରି ଆସିଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କ ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶରେ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହିତ, ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦେ ଶିର ନମାଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାହାପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଇମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନବବିବାହିତ, ଲଜ୍ଜିତ ଦ୍ରୌପଦୀ ଆସି, ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହିପରି ସତ୍ୟକି, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ; ଅନ୍ୟ ଅତିଥିମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ମିଳି ବସିଲେ।