ପ୍ରତିଦିନ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେ ମଣିର ପୂଜା କରାଯିବା ଦେଶରେ ଏକ ଏକ ଦିନରେ ଆଠ ଭାର ସୁନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ମଣିର ପୂଜା ହୁଏ, ସେଠାରେ କ୍ଷୁଦା, ବିପଦ, ସାପ ଦଶା, ରୋଗ ଓ ଅପମଙ୍ଗଳ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ମଣି ପାଇଁ ଯଦୁରାଜ ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ରାଜିତ ଧନର ଆଶା ନ କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧକୁ ଅବହେଳା କରି ମଣି ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏକ ଦିନ, ପ୍ରସେନ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ତାଜା ମଣି ପିନ୍ଧି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଅରଣ୍ୟକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ସିଂହ ପ୍ରସେନ ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଇ, ମଣିଟି ନେଇ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସିଂହକୁ ମାରିଦେଲେ ଜାମ୍ବବାନ୍, ଯିଏ ମଣି ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ। ଏହି ମଣିଟିକୁ ଜାମ୍ବବାନ୍ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଖେଳନା କରି ଦେଲେ। ଏପଟେ ଭାଇ ପ୍ରସେନ ଦେଖିବାକୁ ନମିଳିବାରୁ ସତ୍ରାଜିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଲୋକେ କହିଲେ, “ଏହି ମଣି ଗଳାର ଲୋକଟି କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଇଛି ଓ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଏହି ଭାଇ ମୋର।” ଏହି ଭାବରେ ଏହି କଥା ଲୋକମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ କାନରେ କାନରେ ଚାଲାଇଲେ। ଏହି ଭାବରେ ନିଜ ନାମ ଉପରେ ଅପବାଦ ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ନାଗରିକମାନେ ସହିତ ପ୍ରସେନଙ୍କ ପଥରେ ଚଲିଗଲେ। ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରସେନ ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ମୃତ ଦେଖିଲେ, ପରେ ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ସିଂହକୁ ଭଲୁଆ ଦ୍ୱାରା ମୃତ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ନାଗରିକମାନେ ବାହାରେ ରହିଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁ ଦେଖିଲେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିଟି ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ପୁଅ ଖେଳୁଥିବା ଖେଳନା। ଏହା ନେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ପୁଅ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଲେ। ଅଜଣା ଲୋକକୁ ଦେଖି, ଶିଶୁର ଧାତ୍ରୀ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ତାଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବାନ୍ କ୍ରୋଧରେ ଗୁହାକୁ ଧାଉଥିଲେ। ସେ ନିଜ ମାଲିକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଚିହ୍ନିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ଶସ୍ତ୍ର, ପାଥର, ଗଛ ଓ ବାହୁବଳରେ, ମାଂସ ଉପରେ ଗିଧ ଯେପରି ଲଢେ। ଏହି ଭାବେ ଅଟ୍ଟାଇଶି ଦିନ ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଦୁଇଁଝଣେ ବଜ୍ର ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟିରେ ପ୍ରହାର କରିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରହାରରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ ଦୁଃଖିତ, ଦେହ ଶିଥିଲ, ଶକ୍ତି ଶୁନ୍ୟ, ଘମରେ ଭିଜି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୁଁ ବୁଝିଗଲି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରାଣ, ଶକ୍ତି, ତେଜ ଓ ପ୍ରଭୁ—ଏହି ପୁରାତନ ବିଷ୍ଣୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ନୀୟନ୍ତା। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକାରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସୃଷ୍ଟିରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଆପଣ ସମୟ, ସମୟର ନୀୟନ୍ତା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆତ୍ମା। ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ, ମାର୍ଗ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ସେତୁ ବନାଯିଥିଲା, ଲଙ୍କାର କୀର୍ତ୍ତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା, ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କ୍ଷୁଦ୍ର କରାଯାଇଥିଲା।” ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଭଲୁଆ ରାଜା ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଅଚ୍ୟୁତ କହିଲେ— “ମୁଁ ଏହି ମଣି ପାଇଁ ତୁମ ଗୁହାକୁ ଆସିଛି, ମୋର ଉପରେ ଅପବାଦ ମିଟାଇବା ପାଇଁ, ଏହି ମଣି ସହିତ।” ଏହା ଶୁଣି ଜାମ୍ବବାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ କନ୍ୟା ଜାମ୍ବବତୀ ଓ ମଣିଟି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଏଠାରେ ନାଗରିକମାନେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ କୃଷ୍ଣ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ, ବାର ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି ଶୁଣି, ଦେବକୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ, ବସୁଦେବ, ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ସମସ୍ତେ ଶୋକାକୁଳ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ନାଗରିକମାନେ ଦୁଃଖରେ ସତ୍ରାଜିତକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ବାଦ ପାଇଁ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ, ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଉପଦେଶ କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କରି, ପତ୍ନୀ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣ ମଣି ଧାରଣ କରି, ପତ୍ନୀ ସହ ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ, ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ରାଜସଭାରେ ଡାକି, ମଣି ଫେରାଇ ଦେଇ ଘଟଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ମୁହଁ ନମାଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ନିଜ ଅପରାଧରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୁଁ କିପରି ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ?” “ମୁଁ କଣ କରିବି ଯାହାଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ମୋତେ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଭାବିବେ, ମୋତେ ନିମ୍ନ ମନ, ଲୋଭୀ, ମୂଢ଼ ଓ ଧନଲୋଭୀ ଭାବି ନ ଦେଖିବେ?” “ମୁଁ ମୋର ଜ୍ୟେଷ୍ଠା କନ୍ୟା, ମହିଳାମଣି ସତ୍ୟଭାମାକୁ ଏହି ମଣି ସହିତ ଦେଇଦେବି; ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ଭାବି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜେ ନିଜ କନ୍ୟା ଓ ମଣି ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ଚରିତ୍ର, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଉଚ୍ଚ ଗୁଣରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ମଣି ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ। ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହ, ଦେବଭକ୍ତ ଭାବରେ; ଆମେ ତାହାର ଉପକାର ଉପଭୋଗ କରିବା।” ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକଦିନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଉଠି, ଯେପରି ଜୀବନ ଫେରିଆସିଛି, ସେପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରେମମୟ ହସିଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଯମଜ ନକୁଳ-ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ନବବଧୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ଭାବେ ଆସି, ମୁଖ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିନୟରେ ନମସ୍କାର କଲେ।