ଦୂରରୁ ଏକ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି ଗଲେ। ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖେଳା ଦ୍ୱାରା ଦୂତି ଦେଲେ, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ସେମାନେ ଭାବିଲେ ଏହା ଶୂର୍ୟଦେବ ହେବା। ଏ ସମୟରେ ଲୋକମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ; ଦାମୋଦର, ପଦ୍ମନୟନ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଯଦୁମାନ୍ୟଙ୍କ ଆନନ୍ଦ। ଏଠାକୁ ଶୂର୍ୟଦେବ ଆସୁଛନ୍ତି, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର କିରଣ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଚୋରି ନେଉଛି। ନିଶ୍ଚୟ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ଆପଣଙ୍କ ପଥ ଖୋଜୁଛନ୍ତି; ଯଦୁମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଲୁଚିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଅଜନ୍ମ ନାଥ ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।” ଏହି ସବୁ ଶିଶୁମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ—ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଏହା ଶୂର୍ୟଦେବ ନୁହେଁ, ସତ୍ରାଜିତ ଅଟୁଟ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଛି।” ସତ୍ରାଜିତ ତାଙ୍କ ଶୁଭ ସଜାଯାଇଥିବା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମଣିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜିତ ଦେବାଳୟରେ ରଖିଲେ। ଏହି ମଣି ପ୍ରତିଦିନ ଆଠ ଭାର ସୁନା ଉତ୍ପାଦନ କରେ; ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ପୂଜା ହୁଏ, ଶୁଷ୍କା, ବିପଦ, ସାପଦୁଷ୍ଟି, ରୋଗ, ଅଶୁଭ କିଛି ଘଟେ ନାହିଁ। ଯଦୁ ରାଜା, ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ମଣି ଚାହିଲେ, ସତ୍ରାଜିତ ଧନ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅନୁରୋଧ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରି ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଏକ ଦିନ ପ୍ରସେନା ମଣିକୁ ଗଲାଉଥିବା ଗଳାରେ ପିନ୍ଧି, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏଠି ଏକ ସିଂହ ପ୍ରସେନା ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରି, ମଣିକୁ ନେଇ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏଠାରେ ଜାମ୍ବବାନ ମଣିକୁ ଚାହି, ସିଂହକୁ ମାରିଦେଲେ। ଜାମ୍ବବାନ ମଣିକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଖେଳନା କରି ଦେଲେ। ଏପରେ, ଭାଇ ନାଦେଖି, ସତ୍ରାଜିତ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଲୋକମାନେ କହିଲେ, “ମଣି ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରସେନା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଇଥିବା ସମ୍ଭାବନା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଆମର।” ଏହି ଗପ କାନରୁ କାନ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ନାମ ଉପରେ ଅପବାଦ ଆସିଥିବା ଶୁଣି, ନିଜ ନିର୍ମଳତା ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସେନାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ନାଗରିକମାନେ ସହ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରସେନା ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ ଦେଖିଲେ, ପାହାଡ଼ରେ ସିଂହକୁ ଭାଲୁ ଦ୍ୱାରା ମୃତ ଦେଖିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଭୟାନକ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ବାହାରେ ରହିଲେ। ଗୁହାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଣିକୁ ଏକ ଶିଶୁଙ୍କ ଖେଳନା ଭାବେ ଦେଖି, ଏହା ନେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶିଶୁ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଅଜଣା ମଣିଷକୁ ଦେଖି, ଶିଶୁର ଦାୟିକା ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ଏହା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବାନ ରାଗରେ ଗୁହାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବି, ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଚିହ୍ନିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ। ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ହସ୍ତ, ଅସ୍ତ୍ର, ପଥର, ଗଛ, ଏବଂ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଜଣ ମାଂସ ଉପରେ ଶୁଠି ହେଉଥିବା ଗୃଧ୍ର ଭଳି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ଅଟୁଟ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଅଠାଇ ଦିନ ଦିନ ରାତି ଅନିର୍ବିକଳ୍ପ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ମୁଷ୍ଟିରେ ବଜ୍ର ଏବଂ ଶରୀର ଉପରେ ଘାତ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଘାତରେ ଜାମ୍ବବାନ ଶରୀର ଶକ୍ତି ହରାଇ, ଅଶ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଅସ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଜାଣେ ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବର ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ—ବିଷ୍ଣୁ, ଆଦିପୁରୁଷ, ପରମ ନାଥ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସୃଷ୍ଟିରେ ବିଦ୍ୟମାନ; ଆପଣ କାଳ, ମାପକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନାଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ଆତ୍ମା। ଆପଣଙ୍କ ରୋଷରେ ଉପକ୍ଷେପ ବେଳେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତଳ ହୋଇ ପଥ ଦେଖାଇଲା, ସେତୁ ହେଲା, ଲଙ୍କାର ଯଶ ଚମକିଲା, ଦୂଷ୍ଟ ଦେମନମାନେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମୃତ ହେଲେ।” ଏପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଭାଲୁର ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବାନଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ, ମেঘ ଭଳି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟାରେ କହିଲେ, “ମଣି ପାଇଁ, ଭାଲୁର ରାଜା, ମୁଁ ତୁମ ଗୁହାକୁ ଆସିଛି, ଏହି ଅପବାଦ ନିରାକରଣ ପାଇଁ, ଏହି ମଣି ଦ୍ୱାରା।” ଏପରେ, ଜାମ୍ବବାନ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଝିଅ ଜାମ୍ବବତୀ ଏବଂ ମଣିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାଗରିକମାନେ ଶୌରି କୃଷ୍ଣକୁ ଗୁହାରୁ ବାହାରି ନଦେଖି, ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଦୁଃଖରେ ଅପେକ୍ଷା କରି, ପରେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଦେବକୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ, ବସୁଦେବ, ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏହି ଏକାଠି ଦୁଃଖରେ ତଳିଗଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଦୁଃଖିତ ନାଗରିକମାନେ ସତ୍ରାଜିତକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବର ଆଶାରେ ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ପରେ, ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ହରି ନିଜ ପ୍ରୟୋଜନ ସାଧନ କରି, ଝିଅ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଶହରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣ ମଣି ଏବଂ ଝିଅ ସହ ଫେରିଲେ, ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରିଥିବା ଭଳି, ସମସ୍ତେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଗଲେ। ରାଜସଭାରେ ସତ୍ରାଜିତକୁ ଡାକି, ଭଗବାନ ଘଟଣା ବ୍ୟଖ୍ୟା କରି, ମଣିକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଅତି ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ, ମୁହଁ ନମାଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ନିଜ ଅପରାଧରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଭୟ, ଦୁଃଖ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଉପଦ୍ରବିତ ହୋଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ କିପରି ଏହି ଦୁଷ୍ୟତା ଦୂର କରିବି? କିପରି ଅଚ୍ୟୁତ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ?” “ମୁଁ କଣ କରିବି, ଯେଉଁଥିରେ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ତମ ଭାବିବେ, ମୋତେ ମନ୍ଦ, ନିମ୍ନ, ମୂଢ଼, ଲୋଭୀ ଭାବି ଶାପ ଦେବେ ନାହିଁ?” “ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ଝିଅ, ନାରୀମାନ୍ୟର ମଣି, ଏବଂ ମଣିକୁ ଦେଇବି। ଏହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାର ଉଚିତ ଉପାୟ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।” ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ରାଜିତ ନିଜ ଶୁଭ ଝିଅ ଏବଂ ମଣିକୁ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।