ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଶୁଭ୍ର-ହସନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଆତ୍ମାକୁ ଶୁଷ୍କ କରେ ଏବଂ ଭ୍ରମିତ କରେ, ସେହି ଦୁଃଖକୁ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କର। ତୁମେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ତାଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ସ୍ଥିର ହେଲା। ଏଉଁପରେ, ରୁକ୍ମି ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଜୀବନ-ଶ୍ୱାସ ପ୍ରାୟ ଶେଷ, ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଓ ବିକୃତ ଦେହକୁ ମନେ ପକାଇଲେ। ତେଣୁ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ କିଛି କରିବା ଚେଷ୍ଟା ନକରି, ନିଜ ବାସସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ସହର 'ଭୋଜକଟ' ନାମରେ ସ୍ଥାପନା କଲେ। ରୁକ୍ମି କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ମୁଁ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନାହିଁ," ଏବଂ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ଭୀଷ୍ମକନନ୍ଦିନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ। ଏଉଁପରେ, କୃଷ୍ଣ ନିୟମାନୁସାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସହରକୁ ଆଣି, ବିବାହ କଲେ। ଯଦୁ ସହରର ଘରେ ଘରେ ମହାଉତ୍ସବ ହେଲା, ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ କେବଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଜୁଥିଲେ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚମକୁଥିବା ମଣିର ଦୁଇକଣ ଲଗାଇ, ବିବାହ ଦମ୍ପତି ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଭୃଷ୍ଣିମାନେର ସହର ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ମଣିମୟ ଦ୍ୱାର, ମଙ୍ଗଳ ଉପକରଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ, ଧୂପ, ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ସେଠାର ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ମଦିରା ଦ୍ୱାରା ଛିଟାଯାଉଥିଲା, ଦ୍ୱାରମାନେରେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହାତୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ପଙ୍କଜ ଓ ଗୁଆ ଗଛର ଶାରି ସହରକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସେଠାରେ କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ବିଦର୍ଭ, ଯଦୁ ଓ କୁନ୍ତିମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହରେ ଏଉଁଠାରୁ ସେଉଁଠି ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅପହରଣର କଥା ସମସ୍ତେ ଗାଉଥିଲେ, ରାଜା ଓ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଶୁଣି ଚମତ୍କୃତ ହେଉଥିଲେ। ଦ୍ୱାରକାରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ରାମା ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଂଯୋଗ ଦେଖି ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଅସୀମ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: କାମଦେବ, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ପୁନି ଏହି ଶରୀର ଧାରଣ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ, ବୈଦର୍ଭୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ, ତାଙ୍କ ନିଜ ପିତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିଛିମାନେ କମ୍ ନଥିଲେ। ଶମ୍ଭର, ମାୟାର ମହାପରିଚାଳକ, ଏହି ଶିଶୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ଜାଣି, ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍କି ଦେଲେ ଏବଂ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏକ ବଡ଼ ମାଛ ସେଇଁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଗିଲିଗଲା, ପରେ ମାଛମାନେ ଜାଲରେ ଧରାପଡ଼ି ମାଛ ଧରିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ମାଛଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଶମ୍ଭରଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ରନ୍ଧନଶାଳାରେ ରନ୍ଧନକାରମାନେ ଏହି ମାଛକୁ କାଟିବାକୁ ନେଲେ, ତେବେ ମାଛ ଭିତରେ ଏକ ଶିଶୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଏହି ଘଟଣା ମାୟାବତୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ମାୟାବତୀ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଶିଶୁର ସତ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ମାଛ ମୁଖରୁ ଏଠାରେ କିପରି ଆସିଛନ୍ତି, ସେସବୁ କଥା କହିଲେ। ସେ ମାୟାବତୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ରତି, କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପୁନଃଜନ୍ମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଶମ୍ଭରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରନ୍ଧନଶାଳାରେ ଥିବା ମାୟାବତୀ, ଏହି ଶିଶୁକୁ କାମଦେବ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ମମତା କରିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, କୃଷ୍ଣପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବା ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମହିଳାମାନେ ମନୋଭାବିତ ହେଉଥିଲେ। ରତି, ତାଙ୍କର ପତି ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କମଳ ନୟନ, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଭାବରେ, ଲଜ୍ଜିତ ହସ, ଚାହାଣି ଓ ପ୍ରେମର ଭଙ୍ଗିମାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମା, ତୁମର ମନ ମାତୃଭାବର ନୁହେଁ, ତୁମେ ମୋତେ ଜନନୀ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ପ୍ରେମିକା ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛ।" ତେବେ ରତି କହିଲେ, "ତୁମେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶମ୍ଭର ତୁମକୁ ଘରୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ; ମୁଁ ତୁମର ନ୍ୟାୟସ୍ଥ ପତ୍ନୀ ରତି, ତୁମେ କାମ।" "ସେଇ ଦାନବ ଶମ୍ଭର ତୁମକୁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ; ଏକ ମାଛ ତୁମକୁ ଗିଲିଗଲା, ଏବଂ ତାହାର ଗଭରୁ ଏଠାରେ ଆସିଛ।" "ଏବେ ତୁମର ଏହି ଦୁର୍ଜୟ ଶତ୍ରୁ ଶମ୍ଭର, ଯିଏ ଶତ ଶତ ମାୟାରେ ପରିଚିତ, ତାଙ୍କୁ ତୁମର ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କର।" "ତୁମର ମାତା ରୁକ୍ମିଣୀ ତୁମ ପାଇଁ କୁରରୀ ପଖୀ ପରି ଦୁଃଖିତ, ଶିଶୁହୀନ ଗାଈ ପରି ଦୁଃଖରେ ଅଶକ୍ତ।" ଏପରେ ମାୟାବତୀ, ମହାମାୟା, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ନାଶ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଶମ୍ଭରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ଏମିତି ଉତ୍ତେଜନାଦାୟକ କଥା କହିଲେ ଯାହା ସହିବା ଯାଏଁ ଶମ୍ଭରର ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ନଥିଲା। ଦୁଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣି, ମାନେ ପାଉଁ ଚାପିଦେଇଥିବା ସର୍ପ ପରି, ଶମ୍ଭର କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକୁ ଓ ଗଦା ହାତରେ ନେଇ ବାହାରିଲେ। ଶମ୍ଭର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗଦା ଘୁଞ୍ଚାଇ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ ଯେପରି ତଡ଼ିତ ପାଥର ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଗଦା ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ି, ଆସୁଥିବା ଗଦାକୁ ପଛକୁ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ଶମ୍ଭର ମାୟା ଦେଖାଇ, ଆକାଶରୁ ଅନେକ ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ, କୃଷ୍ଣପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ନିବାରଣ କଲେ। ତା'ପରେ ଶମ୍ଭର ଶତ ଶତ ଗୁପ୍ତ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସ ମାନ୍ତ୍ର ଚାଳିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସବୁ ନଷ୍ଟ କଲେ। ତା'ପରେ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଲଗାଇ, ଧାରାଳ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଶମ୍ଭରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଦାଢ଼ି ଚମକୁଥିଲା। ଦେବମାନେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ।