ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ କର୍ମ ଦେଖି ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକମାନେ କହିଲେ, "ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଯେଉଁ କାମ କରିଛ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ ଓ ଲଜ୍ଜାଜନକ। କାହାର ଚୁଲ ଓ ଦାଢି କାଟିଦେବା, ବିକୃତ କରିଦେବା କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଜନନୀ, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ବିକୃତ ଦଶା ଦେଖି, ଆମକୁ ଦୋଷ ଦେବେ ନାହିଁ; କାରଣ, କେହି କାହାକୁ ସଂସାରରେ ଖୁସି କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଆପଣ୍ୟ ବନ୍ଧୁକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ମହାପାପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ନିଜ ଦୋଷରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ?" "ଏହି ହେଉଛି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିୟମ: ଏଠି ଭାଇ ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ, ଏବଂ ଏହାଠୁ ଭୟଙ୍କର କିଛି ନାହିଁ। ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ଜମି, ଧନ, ନାରୀ, ଅହଂକାର କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ଲାଗି, ଅନ୍ଧ ଅଭିମାନରେ ପଡି, ସେମାନେ ନିଜ ବନ୍ଧୁକୁ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ କରନ୍ତି। ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମର ନ୍ୟାୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କଠୋର, ବିଶେଷକରି ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି; କାରଣ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ମିତ୍ରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ବୋଲି ଭାବ କର, ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ କରନ୍ତି।" "ମହାମାୟାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦେହକୁ ନିଜ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ କେହିକୁ ମିତ୍ର, କେହିକୁ ଶତ୍ରୁ, କେହିକୁ ଉଦାସୀନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଦେହୀମାନେ ପାଇଁ ଏକେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରମାତ୍ମା ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଆତ୍ମା କେବେ ଅନେକ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଭ୍ରମରେ ଲୋକେ ଏହାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି—ଯେପରି ଆଲୋକ କିମ୍ବା ଆକାଶ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରତୀତି ହୁଏ। ଏହି ଦେହ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଥିବା, ପ୍ରକୃତି, ପ୍ରାଣ ଓ ଗୁଣମୟ; ଅଜ୍ଞାନରେ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଏହା ଆରୋପିତ, ଯାହାର ଫଳରେ ଜୀବ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରେ।" "ସତ୍ୟ ଆତ୍ମା ପାଇଁ କେବେ କାହାସହିତ ଏକତା କିମ୍ବା ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱଶୀଳ କିମ୍ବା ନାଷ୍ଟ; ଏହି ଧାରଣା ମାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିଗତ ସମ୍ପର୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ—ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ଆଲୋକରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକୃତି। ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେହର; କିନ୍ତୁ କେବେ ଆତ୍ମାର ନୁହେଁ—ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାର କଳା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଗ୍ରାହଣ ତାକୁ ଆସଲେ ହାନି କରେ ନାହିଁ।" "ସ୍ଵପ୍ନରେ ଯେପରି ଲୋକ ନିଜକୁ ଓ ବସ୍ତୁକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ସେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସଂସାରରେ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି ଭ୍ରମଣ କରେ। ଏହି ଅଜ୍ଞାନଜନିତ ଦୁଃଖକୁ ଜ୍ଞାନଦ୍ୱାରା ଦୂର କର, ହେ ପବିତ୍ର ମୁସ୍କାନଯୁକ୍ତେ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବ୍ୟସ୍ଥ ହୁଅ।" ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସୁନ୍ଦର କଟିଯୁକ୍ତୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ଏଠାରେ ରୁକ୍ମି, ଯାହାର ପ୍ରାଣ ଦେହ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଥିଲା, ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ସେ ନିଜ ବିକୃତ ଦେହକୁ ଓ ଅପରିପକ୍ୱ ଆଶାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ଏକ ନୂତନ ସହର 'ଭୋଜକଟ' ନାମରେ ନିଜ ବାସସ୍ଥଳୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ନାହିଁ, ନା ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭଉଣୀକୁ ବାଧା ଦେଲେ।" "ମୁଁ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ," ବୋଲି ଘୋଷଣା କରି, ସେ ଭଗବାନ୍ ଓ ଭୀଷ୍ମକନନ୍ଦନୀ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସେଠି ରହିଗଲେ। ପରେ, ନିୟମାନୁସାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସହରକୁ ଆଣି, କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ଯଦୁପୁରୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଇଷ୍ଟଦେବତା ଭାବେ ଭଜୁଥିଲେ।" ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ରତ୍ନ ଝୁମକା ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ, ବରବଧୁଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା, ଅଲଙ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର, ମଣିମୟ ଦ୍ୱାର, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆୟୋଜନ ସହିତ, ଯଦୁମାନେ ଥିବା ସେହି ସହର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।" "ସେହି ସହରର ରାସ୍ତାଗୁଡିକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ମଦିରା ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା; ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରିୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ହାତୀ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ କଦଳୀ ଓ ଗୁଆ ଗଛ ଶୋଭା ବଢ଼ାଉଥିଲା। କୌରବ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକୟ, ବିଦର୍ଭ, ଯଦୁ ଓ କୁନ୍ତିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଚଳିଯାଉଥିଲେ।" "ଯେଉଁଠାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅପହରଣର କଥା ସମସ୍ତେ ଗାଉଥିଲେ, ରାଜାମାନେ ଓ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଏହା ଶୁଣି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ଦ୍ୱାରକାରେ, ରାଜନ୍, କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ରାମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।" ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: କାମଦେବ, ଯିଏ ଏପୂର୍ବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ଏବେ ପୁନଃ ଦେହ ଧାରଣ ପାଇଁ ଓହିଁ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ, ଭାଗବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର କୃଷ୍ଣଶକ୍ତି ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସମାନ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ—ତାଙ୍କ ନାମ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ।" ଏହି ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଶମ୍ଭରାସୁର ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୋଇ, ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଉଠାଇ ନେଇଯିବାଗଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଭାବି ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ଏକ ବଡ଼ ମାଛ ତାଙ୍କୁ ଗିଳିଗଲା, ଏବଂ ଏହି ମାଛ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ ଜାଳରେ ପଡ଼ି ମାଛ ଧରିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ିଲା। ଏହି ମାଛ ଶମ୍ଭରାସୁରଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବରେ ଦେଇଦିଆଗଲା; ରସୋଇଘରରେ ରাঁଧୁନୀମାନେ ଏହା କାଟିବାକୁ ନେଲେ। ମାଛ ଭିତରେ ଏକ ଶିଶୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ମାୟାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ମାୟାବତୀ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ଥିଲେ; ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ—ଏହି ଶିଶୁ କିଏ, କିପରି ମାଛ ଭିତରେ ଆସିଲେ।" "ସେ ଥିଲେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାମଦେବଙ୍କ ପତ୍ନୀ ରତି, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପତିର ପୁନଃଜନ୍ମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।