ଏହି ଘଟଣାରେ, ରୁକ୍ମୀ ନିଜ ସଂଗୀତମାନେଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତା କରୁଥିଲେ, ସେ କହିଲେ, “ସୌରିଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ସତରେ ଦିନ ମୁଁ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଅଠାରେ ଦିନରେ ମୁଁ ଏକାଇଶି ଆମ୍ର୍ୟ ନେଇ ସଉରିଙ୍କୁ ଜିତିଲି।” ତଥାପି, ରୁକ୍ମୀ କହିଲେ, “ମୁଁ କେବେ ଶୋକ କରେ ନାହିଁ, କେବେ ଆନନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ସଂସାର କାଳ ଓ ଦୈବ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥାଏ।” ସେ ଏହି କଥା କହିବା ସମୟରେ, “ଏବେ ଯଦୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଚତୁର୍ୟ ଯୁଦ୍ଧନୀତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶୂରବୀର ମୁଖ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଛୁ।” ରୁକ୍ମୀ ଆଉ କହିଲେ, “ଏବେ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଜିତିଛନ୍ତି, କାଳ ନିଜ ଦିଗରେ ଚାଲିଥାଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହି କାଳ ଆମ ପକ୍ଷରେ ଆସିବ, ଆମେ ଜିତିବା।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏପରି ମିତ୍ରମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ଦିଆଯିବା ପରେ, ଚେଦିର ରାଜା ନିଜ ନଗରକୁ ନିଜ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହିତ ଯାଇଲେ; ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।” କିନ୍ତୁ ରୁକ୍ମୀ, ନିଜ ଭଉଣୀ ଏକ ରାକ୍ଷସ ବିବାହରେ (ବଳପୂର୍ବକ) କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ସେନା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଏହି ରୁକ୍ମୀ, ରୋଷରେ ଭରିଆଁ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଶପଥ କଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ କମ୍ପି ଥିଲା, ଧନୁ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରି ନାହିଁ, ଏବଂ ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ଫେରେଇ ନାହିଁ, ମୁଁ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ। ଏହି କଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।” ଏହା କହି, ରୁକ୍ମୀ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ରଥରେ ବସି, ରଥଚାଳକକୁ କହିଲେ, “ଘୋଡାମାନେ ଚଲା, ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି!” ସେ ଦାବି କଲେ, “ଆଜି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଗୋପାଳକଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ମୁଁ ଭୂଲେଇଦେବି, ଯିଏ ମୋ ଭଉଣୀକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଛି।” ଏପରି ଦାବି କରି, ରୁକ୍ମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଜାଣି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ, “ଥମ! ଥମ!” ବୋଲି ଏକ ରଥ ନେଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଉଠାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତିନିଟି ବାଣ ଫିଙ୍ଗିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଏକ୍ଷଣ ଠାକ, ଯଦୁବଂଶର କଳଙ୍କ!” “ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ମୋ ଭଉଣୀକୁ ଚୋରି କରି, ଏକ ଶ୍ୟାଳ ଯେପରି ବଳି ଉପହାର ଚୋରି କରେ? ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି, ଦୁଷ୍ଟ ଚତୁର୍ୟ ଯୋଧା!” “ଯେପରି ତୁମେ ମୋତେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ଫେଲାଇ ନାହିଁ, ମହିଳାକୁ ମୁକ୍ତ କର!” କୃଷ୍ଣ ହସି, ରୁକ୍ମୀଙ୍କ ଧନୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ଛଅଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଏହାପରେ, ଚାରିଟି ଘୋଡାକୁ ଆଠଟି ବାଣ, ଦୁଇଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରଥଚାଳକ, ତିନିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଜକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ରୁକ୍ମୀ ଅନ୍ୟ ଧନୁ ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ବାଣବୃଷ୍ଟିରେ, ଅଚ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ) ରୁକ୍ମୀଙ୍କ ଧନୁକୁ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ; ରୁକ୍ମୀ ଆଉ ଏକ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ରୁକ୍ମୀ ନେଇଥିଲେ—ଗଦା, ବଣ, ତ୍ରିଶୂଳ, ଢାଲ ଓ ତଳୱାର, ଶୁଳ, ତୋମରା—ହରି ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ରଥରୁ ଉତରି, ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ, ହତ୍ୟା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ରୁକ୍ମୀ ରୋଷରେ ଭରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଜଣେ ପ୍ରଜାପତି ଶିଖା ଉପରେ ଗୁଡିଯିବା ପ୍ରମାଣ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଓ ଢାଲକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ; ତାପରେ ନିଜ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଏଗିଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେଖି ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାଇକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭୟରେ ଭରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦେ ପଡିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଭରା ଶବ୍ଦରେ କଥା କଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ, “ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଅପରିମିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଜଗତର ନାଥ, ମୋ ଭାଇକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମହାବାହୁ, ଶୁଭ ଦାତା।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ମୁଖ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଗଳା ଚାପି ଥିଲା, ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାର ଖସିଯାଉଥିଲା; ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦକୁ ଧରି, କୃପାରେ ଭରି, କୃଷ୍ଣ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ରୋକିଲେ। ତାପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଚେନାରେ ବାନ୍ଧି, ଚୁଲ ଓ ଦାଢି କାଟି ତାଙ୍କୁ ବିକୃତ କରିଦେଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ଯଦୁବୀରମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପଦ୍ମପୋଖରୀକୁ ହାତୀ ଦଳିବା ପରି ଭଗାଇଦେଲେ। ଯଦୁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆସି, ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରାୟ ମୃତ; ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, କୃପାଳୁ ସଂକର୍ଷଣ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ। “ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, କୃଷ୍ଣ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାଜନକ: କିଛି ମିତ୍ରଙ୍କ ଚୁଲ ଓ ଦାଢି କାଟି ବିକୃତ କରିବା, କିମ୍ବା ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” “ଏହି ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କ ଭାଇର ବିକୃତି ପାଇଁ ଆମକୁ ଦୋଷ ଦେଉନି; କାରଣ ଅନ୍ୟ କେହି ଅନ୍ନଦାନ କରେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗିଥାଏ।” “ଯଦିଓ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ମହାପାପ, ତଥାପି ଏହା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଦି ସେ ନିଜ ଦୋଷରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ପୁନଃ ମାରିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ?” “ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ଏହି ନୀତି, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ: ଏକ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଭାଇକୁ ମାରିବା ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ; ଏହାଠାରୁ ଭୟଙ୍କର କିଛି ନାହିଁ।” “ସମ୍ପତି, ଭୂମି, ଧନ, ମହିଳା, ଅଭିମାନ କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି—ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ମଧ୍ୟ।” “ତୁମର ନୀତି ସମସ୍ତ ଜୀବରେ କଠୋର, କୃଷ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକପାଇଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଭଲ ଭାବିଥାଉ, ଏକ ଅଜ୍ଞାନୀ ପରି।