ଯୁଦ୍ଧରେ ବିପକ୍ଷୀ ସେନାର ବିରାଟ୍ ପ୍ରଭାବକୁ ସହିପାରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ଗଦା, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଯଦୁବୀରମାନେ ଲୋହାର ତୀରରେ ଶତ୍ରୁ ଘୋଡା, ହାତୀ ଓ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ରଥୀ, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଓ ହସ୍ତିରୋହୀମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଯାହା କୁଣ୍ଡଳ, ମୁକୁଟ ଓ ପଗଡ଼ୀରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତଳେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହାତ, ତୀର, ଗଦା, ଧନୁ, ହାତୀ, ଉରୁ, ପାଦ, ଘୋଡା, ମୁଲ, ଉଠ, ବଫାଳ, ଗଧା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ଏପରି ଭାବରେ ଯଦୁବୀରମାନେ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ନେଇ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଜଣେ ବିଯୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ପତି ପରି ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ହରାଇଗଲା, ଉତ୍ସାହ ଶୁନ୍ୟ, ମୁହଁ ଶୁକିଗଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ: “ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଃଖକୁ ପେଲା ଦିଅ। ଶରୀରଧାରୀ କୌଣସି ଜଣେ ଦୀର୍ଘକାଳ ବି ଶୁଭା ଓ ଅଶୁଭା ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଯେପରିକି ଏକ ଦାୟିନୀ ମାନ୍ତିକୁ ମାୟାବୀର ଚେଷ୍ଟାରେ ନାଚେଇଯାଏ, ତେଣୁ ଭଗବାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଶୁଭା ଓ ଅଶୁଭାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଜରାସନ୍ଧ କହିଲେ: “ସତରେ ଦିନ ମୁଁ ଶୌରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଅଠାରେ ଦିନ, ତେଇସ୍ଟି ସେନା ନେଇ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲି। ତଥାପି, ମୁଁ କଦାଚିତ୍ ଦୁଃଖି ବା ଖୁସି ହୋଇନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଜାଣିଛି ଯେ ସମୟ ଓ ଦୈବର ନିୟମରେ ବିଶ୍ୱ ଚାଲିଥାଏ। ଏବେ ଯଦୁମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ, ଚତୁର୍ୟ ଯୋଜନାରେ ଆମେ ମହାବୀରମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଛୁ। ଏବେ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଜିତିଛନ୍ତି, କାରଣ ସମୟ ତାଙ୍କର ଦିଗରେ ଚାଲିଛି; ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆମ ପକ୍ଷରେ ଆସିବ, ଆମେ ଜିତିବା ପାଇଁ ସକ୍ଷମ ହେବୁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ସାନ୍ତ୍ବନା ପାଇ ଚେଦିର ରାଜା ତାଙ୍କର ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ରୁକ୍ମୀ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଏକ ରାକ୍ଷସ ରୀତିରେ ବିବାହ ହେବାକୁ ସହିପାରିଲେନି, ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି, ନିଜ ସେନା ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ରୁକ୍ମୀ, ରୋଷରେ ଉତ୍ତାଳିତ ହୋଇ, ରଥ ଉପରେ ଧନୁ ଧରି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଶୁଣିପାରିଥିବା ଭାବରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ: “ମୁଁ ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରି ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ଫେରାଇ ନେଇପାରିବିନାହିଁ, ତେବେ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯିବିନାହିଁ। ଏହି କଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।