ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ପାଖରେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଆମ୍ବିକା, ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସହିତ। ମୋର ପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ, ଆପଣ ମୋର ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।" ପରେ, ସେଠାରେ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର, ବିଭିନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ, ଖାଦ୍ୟପଦାର୍ଥ ଓ ପଙ୍କ୍ତି ପଙ୍କ୍ତି ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପତିମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ଲୁଣ, ପିଠା, ପାନପତ୍ର, ହାର, ଫଳ ଓ ଖଣ୍ଡସାର ଦ୍ୱାରା ମାଆଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ପୂଜାର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯାହା ସେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ପରେ, ନିରବତାର ବ୍ରତ ତ୍ୟାଗ କରି, ଆପଣ ତାଙ୍କ ଦାସୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ହସିଉଠି ରତ୍ନ ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧିଥିବା ହାତରେ ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ଗୃହରୁ ବାହାରିଲେ। ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେହୀ, କାନରେ ଅଳଙ୍କାର, ମୁହଁରେ ରତ୍ନ, ଗାଢ଼ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, କଟିରେ ରତ୍ନମୟ କମରବନ୍ଧ, ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ଉରସ୍ଥଳ, ଚୁଲିରେ ଅନ୍ତର୍ଣ୍ଣିତ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଦେବତାମାୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୃଦୁ ହସ, ବିମ୍ବା ଫଳ ସଦୃଶ ଓଠ, ଦନ୍ତ ଚମେଲି କୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଏ, ହଂସୀ ଚାଲ ଓ ଆଳତା ପିନ୍ଧିଥିବା ପାଏ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିବା ନୂପୁର ତାଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସେଠାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ନାୟକମାନେ ମୂର୍ଛିତ ହେଉଥିଲେ; ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ହସ ଓ କୁହୁକ ଚାହାଣିକୁ ଦେଖି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଯେଉଁଠାରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସେଠି ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ବସିଥିବା ରାଜାମାନେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ଉପଲକ୍ଷେ ନିଜ ଶୋଭା ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ମନେ ମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିବା ପଥକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ। ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଚୁଲିକୁ ଛୁଇଁ, ଲଜ୍ଜାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ରାଜାମାନେ ଦେଖି, ଅନ୍ତେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ରଥରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଧରି ନେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ବସାଇ, ମାଧବ ରାମଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ସିଂହ ପରି ଶିକାରକୁ ନେଇଯିବା ପ୍ରକାର ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଅପମାନ ସହିପାରିନଥିବା ଗର୍ବିତ ରାଜାମାନେ, ବିଶେଷକରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ଯେଉଁଠି ଗୋପମାନେ ସିଂହ ପରି ହରିଛନ୍ତି, ଆମେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହିଠାରେ, ସମସ୍ତେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଯାଦବ ସେନାପତିମାନେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି ମୁକାବିଲା କଲେ। ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେମାନେ ବର୍ଷା ଧାରା ପରି ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟ ଭରା ନୟନେ ପତିଙ୍କୁ ଚାହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ହସି କହିଲେ, "ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ହେ କମଳନୟନେ, ଏହି ଶତ୍ରୁସେନା ତୁମ ନିଜ ପରିଜନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବ।" ଗଦ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅସହ୍ୟ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଶୌର୍ୟକୁ ଦମନ କରି, ଲୋହ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ରଥକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଅନେକ ଚାରିଓଟିୟର, ଘୋଡ଼ାଚାଳକ, ହାତୀ ଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ତାଲି, ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ ସହିତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତଳ, ତଳା, ତଳପାଦ, ଘୋଡ଼ା, ଉଠ, ଗାଈ, ଗଧା, ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଛିଣ୍ଡିଯିବା ଲାଗିଲା। ଏହି ଭୟାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯଦୁମାନେ ଜୟ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ, ତେବେ ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ପଛୁଆ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଅପହୃତା ଭାର୍ୟା ହରାଇ ଦୁଃଖିତ, ଶୋକାକୁଳ ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ଏହି ଜଗତରେ କେହି ସ୍ଥାୟୀ ସୁଖ ବା ଦୁଃଖ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଯେପରି ଗୁଡ଼ିଆ ମାଁ ମାନ୍ତ୍ରିକଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ନାଚେ, ସେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଚଳାଚଳରେ ମଣିଷ ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।" ଜରାସନ୍ଧ କହିଲେ, "ସତରେ ଶୌରିଙ୍କ ସହିତ ସତର ଦିନ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଥିଲି, ଏଠାରେ ଅଠାର ଦିନ ଏକୋଇଶି ସେନା ସହିତ ଜିତିଲି। ତଥାପି ମୁଁ କଦାପି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ କରେନି, କାରଣ ସମୟ ଓ ଭାଗ୍ୟ ଏହି ସଂସାରକୁ ଚଳାଏ। ଏବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ହାରିଗଲୁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚତୁର ଚାଳିରେ। ଏବେ ତାଙ୍କ ସମୟ, ଆମ ସମୟ ଆସିଲେ ଆମେ ଜିତିବା।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଏପରି ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଶାନ୍ତନାରେ, ଚେଦିରାଜ ତାଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ରୁକ୍ମି, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ରାକ୍ଷସ ବିବାହ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସେନା ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ତିନି ବିକ୍ରମ ହାତ ଥର୍ଥରାଇ, ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଶପଥ କଲେ, "ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରି ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ଫେରାଇ ନେଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନାହିଁ—ଏହି ମୋର ସପଥ।" ଏପରି କହି ଚଢ଼ି ଚାଳକକୁ କହିଲେ, "ଘୋଡ଼ା ଚଳାଅ, ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି!" ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ଆଜି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଗୋପକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇବି, ଯିଏ ମୋ ଭଉଣୀକୁ ଚୁରି କରିଛି।" ସେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, "ଥମ୍ବ! ଥମ୍ବ!" ବୋଲି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଏକ ମାତ୍ର ରଥ ନେଇ ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି ତିନିଟି ବାଣରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, "ଅପମାନ ଯଦୁବଂଶୀ! ଏଠାରେ ଅପରାଧ କରି କେଉଁଠି ପଳାଉଛ?" ବୋଲି କହିଲେ। "ତୁମେ ମୋ ଭଉଣୀକୁ ଜାନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ଚୋରାଇଛ, ଆଜି ତୁମ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି!"—ଏପରି ଚିତ୍କାର କଲେ। "ମୋତେ ତୁମ ବାଣରେ ପଡ଼ି ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଉଣୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ!