ଉପରୋକ୍ତ ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓଡ଼ିଆ କଥାରୂପରେ ଏପରି ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ: ଋକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ନିଜ ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଇ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୟସ୍କ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହିଳାମାନେ, ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ, ଭବାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପତ୍ନୀ ଋକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଋକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଶୁଭ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ନମନ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: “ମୋ ପତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ, ଆପଣ ଏହି ପୂଜାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।” ଫୁଲ ଗନ୍ଧ, ଅଭିନ୍ନ ଚାଉଳ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଆଭୂଷଣ, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଓ ଖାଦ୍ୟ, ଏବଂ ବିଶେଷ ଦୀପମାଳା ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହିଳାମାନେ ନିଜ ପତିମାନଙ୍କ ସହିତ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଲବଣ, ଦିବ୍ୟ ପିଠା, ପାନ, ମାଳା, ଫଳ ଓ ଇଖ ସହ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ଋକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜା ପରେ ପ୍ରସାଦ ଦେଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଋକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ସମ୍ମାନରେ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରସାଦ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏପରେ, ନିଜ ମୌନବ୍ରତ ଛାଡ଼ି, ଋକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଗୃହରୁ ନିଅଁ ମାନ୍ୟ ହାତ ଧରି, ହାତରେ ମଣି ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ କମର ସୁକୁମାର, ମୁହଁରେ କଣ ଓ ମଣି ଆଭୂଷଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ଗା ଶ୍ୟାମଳ, କମରରେ ମଣି ଦାମ, ଉଭୟ ଶୋଭାମୟ, ଚୁଲ ଚମକୁଥିଲା; ଏହି ଦେଖା ତାଙ୍କୁ ଦେବମାୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ହାସ, ବିମ୍ବାଫଳ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓଠ, ମଲିକା ଫୁଲ ପରି ଦାନ୍ତ, ହଁସର ପଦ୍ଧତିରେ ଚାଲିବା, ତାଙ୍କ ଗୁଂଜୁ ବାଣ୍ଡ ଶାନ୍ତ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଋକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମାବେଶିତ ଶୂରମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ମୃଚ୍ଛିତ ହେଲେ; ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ମୂଲ୍ୟବାନ ହାସ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନ ହରାଇ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସମ୍ଭ୍ରମିତ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାମାନେ, ହାତୀ, ରଥ ଓ ଘୋଡାରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଋକ୍ମିଣୀ ରଥଯାତ୍ରା ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ଶ୍ରୀ ହରିଙ୍କୁ ଦାନ କରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲି, ତାଙ୍କ ପଦ ମାନ୍ୟ ପଦ୍ମ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଲୋକଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ। ଉପାଧି ତାଙ୍କ ଚୁଲକୁ ଉପରେ ଉଠାଇ, ବାମହାତର ଆଂଗୁଳି ସହିତ, ଭାବରେ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଦୃଷ୍ଟି ବିନିମୟ କଲେ, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖି, ରଥରେ ଚଢ଼ିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ଆଖି ସମ୍ମୁଖରେ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଗରୁଡ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଋକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବସାଇ, ମାଧବ, ରାମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ରାଜାମାନେ ଉପେକ୍ଷା କରି, ସିଂହ ପରି ଶାଳା ମଧ୍ୟରୁ ଶିକାର କରିବାର ଭଳି ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଅଭିମାନୀ ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କ ହାର ଓ କୃତ୍ୟ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ—ବିଶେଷ କରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ—ଚିତ୍କର କଲେ, “ହା ହା! ଲଜ୍ଜା! ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ମଧ୍ୟ, ଗୋପମାନେ ଆମକୁ ଚୋରି ନେଇଗଲେ; ସିଂହ ପରି ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ନେଇବାର ଭଳି।” ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ: ଏପରି, ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ସେନା ସହ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଧାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଯାଦବ ସେନାପତିମାନେ ତୀର ତଣ୍ଡାଇ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଲେ। ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନରେ ପ୍ରବୀଣ, ଘୋଡା, ହାତୀ ଓ ରଥରେ ଉଭୟ, ପ୍ରବଳ ତୀର ବର୍ଷା କରି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ପରି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସେନା ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଆଛାଦିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଋକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଲଜ୍ଜିତ ଓ ଭୟଭିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ: “ଭୟ କରିନାହିଁ, ହେ ପଦ୍ମନୟନା; ଏହି ଶତ୍ରୁ ସେନା ଏବେ ତୁମ ନିଜ ପରିବାର ଦ୍ୱାରା ନାଶ ହେବ।” ତାଙ୍କ ଶୂରତ୍ୱ ସହିପାରିନଥିବା ଗଦା, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବ ଶୂରମାନେ ଲୋହା ତୀରରେ ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ରଥକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରଥଚାଳକ, ଘୋଡାଯୋଧା, ହାତୀଯୋଧାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ଅଭୂଷଣ, କିରିଟ ଓ ପଗଡି ସହ ହଜାର ହଜାର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।