ବିଦର୍ଭ ରାଜ୍ୟର ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁଇଜଣ ବିଶିଷ୍ଟ ଅତିଥି, ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଓ ସାଥୀମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଚମତ୍କାର ନିବାସ ତିଆରି କରିଲେ ଓ ଯଥାଯଥ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁସାରେ ଆଦର ଓ ଉପହାର ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ବିଦର୍ଭ ନଗରରେ ଶୁଣି, ସେଠିରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଆସି, ହାତ ଚୋଉଁ ଆଖିରେ ଲଗାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଦର୍ଶନ କରି ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—ଏହି ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଭୀଷ୍ମଙ୍କର କୌନ୍ୟା ପାଇଁ ନିର୍ମଳ କୃଷ୍ଣ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ। ଆମେ ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ କୁ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିଲୋକ ରଚୟିତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛନ୍ତି; ଅଚ୍ୟୁତ ଏହି ବିଦର୍ଭ କୌନ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରେମର ତାଣିରେ ବାନ୍ଧି ନଗରବାସୀମାନେ କଥା ହେଲେ; ଏବଂ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, ସେନାପତିମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ପଦ୍ମବନ୍ଧୁ ଭବାନୀଙ୍କ ମୂଳକୁ ଦେଖିବାକୁ ପଦେ ପଦେ ଚାଲିଗଲେ, ଚାଲିବା ସମୟରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ମାତାମାନେ ଓ ସ୍ନେହୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ରାଜସୀ ସେନାପତିମାନେ କବଚ ଓ ଉତ୍ତଳ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଡ଼ମ୍ବ, ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ତୁରୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ଦ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଉତ୍ତମ ନାରୀ ଭଳି ଭଳି ଶୃଙ୍ଗାର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର ନେଇ ପୁଜାରୀମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଥିଲେ। ଗାୟକ ଓ ବାଦକମାନେ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ବିବାହିନୀ କୌନ୍ୟାକୁ ଚାରିପାଖରେ ଲଗାଇ ଥିଲେ; କବି, ବଂଶୀ, ନାଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ ଭବାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଶ୍ରୀମତୀ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—"ଅମ୍ବିକା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର; ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ମଙ୍ଗଳମୟ; ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉ, ଆପଣ ଏହି କାମନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।" ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଓ ଭୋଜ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦୀପର ଶ୍ରେଣୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଲୁଣ, ଅଣ୍ଡା, ପାନ, ମାଳା, ଫଳ ଓ ଇଖା ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ବିବାହିନୀକୁ ପୂଜାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଦେଲେ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ; ବିବାହିନୀ ନମ୍ରତାରେ ସେମାନେ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ପରେ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ମୌନବ୍ରତ ଛାଡ଼ି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଘରୁ ବାହାରିଲେ, ତାଙ୍କର ମେହେରାଣୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ହାତରେ ମଣିର ଅଙ୍ଗୁଠି ଲଗାଇ। ତାଙ୍କର କମର ଶୁକ୍ଳ, ମୁହଁରେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମଣି, ଶ୍ୟାମ ଚାମର, କମରରେ ମଣିର କମରବନ୍ଧ, ଉଦ୍ଧର ଚାପ, ଲୋଚନ ଚୁଲରେ ଲୁଚିଥିଲା—ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମାୟା ସ୍ୱରୂପରେ ଦେଖାଗଲେ। ପବିତ୍ର ହସ ଦେଇ, ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଅଠିକି ଠିଆ, ଚନ୍ଦନ ଫୁଲ ଭଳି ଦାନ୍ତ, ହସର ମୂଁକୁ ନମ୍ର, ହସତୀ ଭଳି ଚାଲି, ଗୁଙ୍ଗୁର ଅଙ୍ଗୁଳିର ଶବ୍ଦରେ ଚମକିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମ୍ମିଳିତ ବୀରମାନେ ଆନୁରାଗରେ ଅବସ୍ଥା ହରାଇଲେ; ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ନମ୍ର ହସ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସେ ରାଜାମାନେ ହାତୀ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ବସି ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ଯାତ୍ରାର ଅଉପଚାରିକତା ଉପଲକ୍ଷେ, ତାଙ୍କର ଚମକ ହରିଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ; ଦୀର୍ଘ ଚାଲିବାରେ, ପଦ୍ମପାଦ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଚୁଲ କାଟି, ଚୋଉଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଲଜ୍ଜା ଦେଖି, ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ ଦେଖି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ରାଜକୌନ୍ୟା ରଥରେ ବଉଁଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ରାଜାମାନେର ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଧରିନେଲେ। ଗରୁଡ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ରଥରେ ବିବାହିନୀକୁ ବସାଇ, ମାଧବ ରାଜାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅନାଦର କରି, ବଳରାମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯାତ୍ରା କଲେ—ଏକ ସିଂହ ଜାକାଲମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶିକାର ଉଠାଇ ନେଇ ଯିବା ଭଳି। ଏହି ଗର୍ବିତ ରାଜାମାନେ, ନିଜ ହାର ଓ ମାନ ହରାଇ, ବିଶେଷ କରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ, ଚିତ୍କାର କଲେ—"ହାଁ, ଲଜ୍ଜା! ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା ଆମେ ଗୋପମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚୋରାଯାଇଲୁ, ସିଂହ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ନେଇଯିବା ଭଳି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ନିଜ ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ନିଜ ସେନା ସହିତ ଧନୁ ଏଡ଼ାଇ ଆଗକୁ ଚଲିଲେ। ସେମାନେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଯାଦବ ସେନାପତିମାନେ ଧନୁ ଏଡ଼ାଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ। ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେବା ଭଳି ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ସେନା ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଢ଼କିଯିବା ଦେଖି, କମର ଶୁକ୍ଳ ରୁକ୍ମିଣୀ ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ: "ଭୟ କରନାହିଁ, ପଦ୍ମନୟନୀ; ଏହି ତୁମ ବିରୋଧୀ ସେନା, ଏବେ ତୁମ ନିଜ ଆପ୍ତମାନେ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବ।" ସେମାନଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ସହିପାରିଲେନି, ଗଦା, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଲୋହର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥକୁ ଆଘାତ କଲେ। ରଥଚାଳକ, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଓ ହାତୀରେ ଥିବାମାନେ—କୁଣ୍ଡଳ, ମୁକୁଟ ଓ ପାଗଡ଼ି ଲଗାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ ହଜାର ହଜାର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତଳୱାର, ଗଦା, ଧନୁ, ହାତୀ, ଜଂଘା, ପା, ଘୋଡ଼ା, ମୁଲ, ଉଠ, ଉଷ୍ଟ୍ର, ବଳଦ, ଗଧା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ—ସବୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଜୟ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଜରାସନ୍ଧ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାଜାମାନେ ହାରି ଦେଖି ପଛୁଟିଗଲେ।