ଏହି ଉତ୍କଳ ଦେଶର ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ରୁକ୍ମି ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଧ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଭଳରାମଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ବିଦିପୁର୍ବକ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରୁକ୍ମି ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା, ପରିଚାରକମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ତିଆରି କରି ଶୁଭ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଆସିଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନାଧ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ ଆଦର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁନି Vidarbha ନଗରର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଆସି, ହାତ ଦେଇ ଆଖି ଢାକି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନୋହର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଦେଖି ଅନ୍ତର ଉପରେ ପ୍ରେମ ଭରି ନେଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—"ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ଏହି ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ପତି।" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଯେଉଁ କିଛି ନିକଟ କର୍ମ ଆମେ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତ୍ରିଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛନ୍ତି; ଆଚ୍ୟୁତ ଏହି ଭିଦର୍ଭା କନ୍ୟାଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ପ୍ରେମର ତାନରେ ବାନ୍ଧି, ସେହି ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଏହି ଭାବରେ କଥା କହିଥିଲେ। ଏଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ନିସ୍କୁଟି ଅମ୍ବିକା ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେ ସେନାରେ ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ। ପଦେ ପଦେ ଚାଲି, ଭବାନୀଙ୍କ କମଳ ପଦ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଚାଲିଲେ; ଚାଲିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମନ ଶ୍ରୀମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ କମଳ ପଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲା। ତାଙ୍କର ମାତାମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ଦେଖା ଦେଇ, ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ରାଜସେନା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରଥୀ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦଳ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଡ଼଼ମ୍ବ, ଶଙ୍ଖ, ଝାଞ୍ଜ, ତୁରୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ବାଜିଲା। ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଶୁଭ ଶୂଭା ଭରି, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ନେଇ ପୁଜାରିମାନେ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଗାୟକ, ବାଦକ, ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବାର୍ଦ୍ଧକ, କୁଳବୃତ୍ତାନ୍ତକାରୀ ଓ ଦୂତମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଲେ। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚି, ରୁକ୍ମିଣୀ ପଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ପତ୍ନୀମାନେ ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ ଭବାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଶ୍ରୀଦୂର୍ଗାଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ। ଉତ୍କଳ ଭାଷାରେ ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ, "ଅମ୍ବିକେ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର; ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଶୁଭା; ମୋ ପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।" ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଭୂଷଣ, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଓ ଭୋଜନ, ବିଶେଷ ଦୀପ ରଖି ପୂଜା ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଲୁଣ, ପିଠା, ପାନ, ମାଳା, ଫଳ ଓ ଇଖ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ନାରୀମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜା ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଅବଶିଷ୍ଟ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପରେ, ସ୍ତବ୍ଧତା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଛାଡ଼ି, ଅମ୍ବିକା ଘରରୁ ନିସ୍କୁଟି, ଜୱେଲ୍ ରିଙ୍ଗ ପିନ୍ଧିଥିବା ହାତରେ ଦାସୀଙ୍କୁ ଧରି ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କର କମର ସୁନ୍ଦର, ମୁହଁ ରତ୍ନ ଓ କୁଣ୍ଡଳରେ ଭୂଷିତ, ଗାଢ଼ ଅଙ୍ଗ ରଙ୍ଗ, ରତ୍ନ କମରବନ୍ଧ, ପ୍ରମୁଖ ଉର:ସ୍ଥଳ, ଚୁଲି ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଚାପି ରଖି—ଏହି ଦେବମାୟା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ହସ, ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ତାଙ୍କର ଓଠ, ଚମେଳି ଫୁଲ ଭଳି ଦାନ୍ତ, ହଂସୀ ଭଳି ଚାଲି, ଘୁଞ୍ଚି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜିତ ପାଦଝଙ୍କାର ତାଙ୍କୁ ଅତି ମନୋହର କରିଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରଣବୀରମାନେ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ମୃଚ୍ଛିତ ହେଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହସ ଓ ଲଜ୍ଜା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସେଉଁ ଭ୍ରମିତ ରାଜାମାନେ ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ାରେ ବସି ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଗର୍ବିତ ରୁକ୍ମିଣୀ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଶୋଭାଯାତ୍ରାର ଅବସ୍ତାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦେଇ ହରିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ; ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲି, କମଳ ପଦ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ବାମହାତର ଆଉଁ ଦେଇ ଚୁଲି ଅପସାର କରି, କିଞ୍ଚିତ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଲଜ୍ଜାଭାବରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ରାଜକନ୍ୟା ରଥରେ ବସିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ନେଇଲେ, ରାଜାମାନେଙ୍କ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ। ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ରଥରେ ବସାଇ, ମାଧବ ରାଜାମାନେଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଅବହେଳା କରି, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଚାଲି, ଶିଂହ ଜଣେ ଜାଖଲ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚିତା ଉଠାଇ ନେଇଥିବା ପରି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଗର୍ବିତ ରାଜାମାନେ, ବିଶେଷ କରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ, ଏହି ଅପମାନ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ହାରାଇବାକୁ ସହିପାରିଲେନି; "ହା, ଲଜ୍ଜା! ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଅମେ ବାଲଦେଉ ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୋରାଯାଇଲୁ; ଶିଂହ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମାରି କୁଅଁ ନେଉଥିବା ପରି।" ଏହିପରି କହି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ। ଶୁକଦେବ କହିଛନ୍ତି: ଏହିପରି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଭାରି ରୋଷରେ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଏମାନେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ଯାଦବ ସେନାପତିମାନେ ତୀର ଉପରେ ଧନୁଷ ବାଣି ଟାଣି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ଯାଦବ ସେନାମାନେ ମେଘ ଦେଖି ଗିରିପରି ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଲେ। ପ୍ରିୟ ପତିଙ୍କ ସେନା ଶତ୍ରୁ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଆଛାଦିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ: "ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ, ମୋର କମଳ ଦୃଷ୍ଟିଧାରି; ତୁମର ଏହି ଶତ୍ରୁ ସେନା ଏବେ ତୁମ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବ।" ଏହି ରାଜାମାନେଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅସହ୍ୟ ହେବାରେ, ଗଦା, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବ ବୀରମାନେ ଲୋହା ତୀରରେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥକୁ ଆଘାତ କଲେ।