ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ ଯେ, ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ଵୟମ୍ବର ସମ୍ପର୍କରେ ସତ୍ୟ କଥା ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲା। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ମନେ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦ ସହିତ ଗୀତ-ବାଦ୍ୟ ଚାଲିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଉପହାର ନେଇ, ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମ୍ଭାର ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଓ ପରିଚାରକମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମତ୍କାର ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ଓ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନାନୁସାରେ ମାନ୍ୟତା ଓ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ବିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀ ଶୁଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୌଡ଼ିଆସି ହାତ ଦେଇ ମୁହଁ ଢାକି, ତାଙ୍କର କମଳମୁଖ ଦେଖି ମନୋହର ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ସେମାନେ ମନେ କଲେ—"ଏହି ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର୍ଦ୍ଧୁ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଭିଷ୍ମଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଆମେ ଯେପରି ଦାନ, ପୁଣ୍ୟ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆଚ୍ୟୁତ କୃପାକରି ବିଦର୍ଭ କନ୍ୟାଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏଭଳି ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ ଏମିତି କହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ସେ ସେନାପତି ଓ ସୈନିକମାନଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ। ସେ ଚାଲିବା ବେଳେ ଭାବାନୀଙ୍କ କମଳପାଦ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମାଆ, ସଖୀମାନେ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାଜସୈନିକ, ଓ ଧ୍ୱନିକର ବାଦ୍ୟମାନେ ଥିଲେ। ରଥ, ଗଜ, ଅଶ୍ୱ, ଓ ପଦାତି ସେନା ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଅନେକ ପୂଜାସାମଗ୍ରୀ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ନେଇ ପୂଜାର୍ଥ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଗାୟକ, ବାଦକ, ସୂତ, ମାଗଧ, ବନ୍ଦି, ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଘେରି ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଅମ୍ବିକା ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଦ ହାତ ଧୋଇ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ଥିର ମନରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଲେ। ବୟସ୍କ ଓ ବିଦୱତ୍ତାପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭାବାନୀଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଭଗ୍ୟଶାଳି ଭବାପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଭକ୍ତି ସହ କହିଲେ, "ମା ଅମ୍ବିକା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଆପଣ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଶୁଭଦାୟିନୀ। ମୋର ପତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ, ଆପଣ ଏହି ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।" ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଆଭୂଷଣ, ନାନା ପୂଜାଦ୍ରବ୍ୟ, ଭୋଗ ଓ ଦୀପମାଳା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀମାନେ ସହିତ ଲୁଣ, ପିଠା, ପାନ, ହାର, ଫଳ ଓ ଇଖ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କଲେ। ପୂଜା ପରେ, ଏହି ମହିଳାମାନେ ପୂଜାଶେଷ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଶେଷ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହାପରେ, ମୌନବ୍ରତ ଛାଡ଼ି ରୁକ୍ମିଣୀ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରରୁ ବାହାରିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦାସୀ ଥିଲେ, ହାତରେ ମଣି ମୁଦ୍ରା ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ କମର ସ୍ଲିମ୍, ମୁହଁରେ ମୁକୁତ ଓ ଝୁମକା, ଗାଢ଼ ଚମଡ଼ ରଙ୍ଗ, ନବନୀତ ଅଙ୍କିତ କଟିବନ୍ଧ, ଉଦାର ଛାତି, ଗୋପନ ଦୃଷ୍ଟି ଓ କୁନ୍ଦଳିତ କେଶ—ସେ ଦେବତାମାୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ନିର୍ମଳ ହାସ, ବିମ୍ବ ଫଳ ସଦୃଶ ଓଠ, କୁନ୍ଦପୁଷ୍ପ ସଦୃଶ ଦାନ୍ତ, ହଂସୀ ଚାଳ, ତାଳପାଦ ନୂପୁର ଧ୍ୱନି ସହ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଗଲେ, ସେଠାରେ ରହିଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ରୂପଦେଖି ଅଚେତନ ହେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମୃଦୁ ହାସ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ମହାନ ରାଜାମାନେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ାରେ ବସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଏଭଳି ରୁକ୍ମିଣୀ ମନ୍ଦ ଚାଳରେ ଚାଲି, ତାଙ୍କର କମଳପାଦ ଚଳାଉଥିବା ସମୟରେ, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ। ସେ ବାମହସ୍ତର ଆଙ୍ଗୁଳିରେ କେଶ ସରକାଇ, ସଂକୋଚ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏସାଥିରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ ଦିଗକୁ ଚାହିଲେ, ଏବଂ ଆଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତିନି ରଥ ଚଢ଼ିବାକୁ ଯିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ପଛରେ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ବସାଇ, ମାଧବ ରାମଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ ଦେଖାଗଲେ—ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଶଳ୍ୟମଧ୍ୟରୁ ନିଜ ଶିକାର ନେଇଯାଏ, ସେପରି ରାଜାମାନେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେ, ବିଶେଷକରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ, ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ହାୟ! ଲଜ୍ଜା! ଆମେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହେଉଛୁ, ତଥାପି ଗୋପମାନେ ଆମକୁ ହରି ନେଲେ, ଯେପରି ସିଂହ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ନେଉଥିବା ପରି।" ଏହିପରି ରେଜା ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସେନା ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛ ଧାଉଥିଲେ। ଏହି ଆକ୍ରମଣ ଦେଖି, ଯାଦବ ସେନାପତିମାନେ ଧନୁଷ ତାଣି, ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ଦାଉଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଚାଳନାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ି ମେଘ ପରି ବର୍ଷା ଭଳି ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା ଦେଖି ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ହସି କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ କମଳନୟନେ, ଏହି ଶତ୍ରୁ ସେନା ଏବେ ତୁମର ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ହେବ।