ଯେତେବେଳେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପରିଚୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ରୁକ୍ମିଣୀ ଶୁଭ୍ର ହସି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ ଯେ, ଯଦୁବଂଶର ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ଵୟଂବର ସଂପର୍କରେ ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ କହାଯାଇଥିଲା, ତାହା ସେ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଉ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କ ଭାବିଥିଲେ। ଏପରି ଖବର ମିଳିବା ସହିତ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବାଜା ଚାଲିଥିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସମ୍ମାନ ଓ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଚାହିଦାର ଉପହାର ନେଇ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧିରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ଓ ସେବକମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନାନୁସାରେ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭନଗର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଆସି ହାତ ଦେଇ ଚକ୍ଷୁ ଛୁଇଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ମୁହଁ ଦେଖି ମନ ଭରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ସ୍ଵଭାବର କୃଷ୍ଣ ଭୀଷ୍ମପୁତ୍ରୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର। ଆମେ ଯେଉଁ ଦୟା କିମ୍ବା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଆଚ୍ୟୁତ, ଦୟାକରି ଏହି ବିଦର୍ଭକୁମାରୀଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ଭାବେ ସେମାନେ ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଗଢ଼ର ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ନିକ୍ଷେପ ହୋଇ, ସେନାର ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ପଦେ ପଦେ ଭବାନୀଙ୍କ କମଳପଦ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ମନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ ମାଆଁ, ସହେଳିମାନେ, ବିର ରାଜସେନା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ତାଳ, ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ତୁରୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ଉଠୁଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଅନେକ ଉପହାର, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର ନେଇ ପୂଜାର୍ଥ ଆସିଥିଲେ। ଗାୟକ, ବାଦକ, ସୂତ, ମାଗଧ, ବନ୍ଦିମାନେ ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଉଁ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ପବିତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରୁକ୍ମିଣୀ ଭଗବତୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୃଦ୍ଧ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ନାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣୀମାନେ ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ ଭାବାନୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ମା ଅମ୍ବିକେ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ମୋର ଭାଗ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ବର ହେଉନ୍ତୁ, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।" ସେଠାରେ ଗନ୍ଧ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ଭୋଗ, ଓ ପ୍ରଦୀପ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣୀମାନେ ସ୍ୱାମୀମାନେ ସହିତ ଲୁଣ, ପିଠା, ପାନ, ମାଳା, ଫଳ, ଓ ଆଖୁ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜାଶେଷ ଦେଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଯାହା ସେ ଶିରୋନମ୍ରତା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ, ମୌନବ୍ରତ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏକ ଦାସୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଅଳଙ୍କାରିତ ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧି, ରୁକ୍ମିଣୀ ମନ୍ଦିରରୁ ବାହାରିଲେ। ସେ ସୁକୁମାର କଟି, ମୁହଁରେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମଣି, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, କଟିରେ ମଣିମୟ କମରବନ୍ଧ, ଉଦାର ସ୍ତନ, କୁନ୍ଦଳିତ କେଶ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟି ଲୁଚାଇ, ଦେବତାମାୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଶୁଭ୍ର ହସି, ବିମ୍ବଫଳ ସଦୃଶ ଅଠି, ମଲ୍ଲିକା ପୁଷ୍ପ ସଦୃଶ ଦନ୍ତ, ହଂସୀ ଚାଲି, ଗୁଞ୍ଜିତ ପାୟଲ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଚମକୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ବିରମାନେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲେ, ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ମୂଦ୍ରିତ ହସି ଓ ଲଜ୍ଜିତ ନୟନ ଦେଖି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେମାନେ ହାଥୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ାରେ ବସିଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ରୂପ ହରିଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବେ ଦେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ଧୀରେ ଚାଲି, କମଳପଦ ଉଠାଉଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ବାୟଁ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳିରେ କେଶ ହଟାଇ, ସେ ସଂକୋଚ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରାଜାମାନେ ଦେଖି, ଆଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ରାଜକୁମାରୀ ଯେତେବେଳେ ରଥାରୋହଣ କରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ାଙ୍କ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ବସାଇ, ମାଧବ ରାମଙ୍କ ଆଗୁଆଇରେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଚାଲିଗଲେ, ସିଂହ ଯେମିତି ଶଳକ ମାଛ ମଧ୍ୟରୁ ଶିକାର ନେଇଯାଏ। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ରାଜାମାନେ, ବିଶେଷକରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ, ଏହି ଅପମାନ ଓ କୀର୍ତ୍ତିହାନି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ହାୟ! ଲଜ୍ଜା! ଅମେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଗୋପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୋରାଯାଇଲୁ, ସିଂହ ଅନ୍ୟ ପଶୁ ମଧ୍ୟରୁ ହରିଥିବା ହରିଣ ପରି।" ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ସେନା ନେଇ ଧନୁଷ୍କ ଏଢ଼ାଇ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଯଦୁବିରମାନେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ ଧନୁଷ୍କ ଟାଣି ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ିଲେ। ଘୋଡ଼ା, ହାଥୀ, ରଥରେ ଚଢ଼ି ଏହି ଶୂରମାନେ ତୀର ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ମେଘ ପର୍ବତ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିବା ପରି। ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା ଦେଖି ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟଭିତ ନୟନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ହସି କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କମଳନୟନେ! ଏହି ଶତ୍ରୁ ସେନା ଏବେ ତୁମ ନିଜ ପ୍ରଜା ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହେବ।" ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ସହିପାରିନଥିବା ଗଦା, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଯଦୁବିରମାନେ ଲୋହା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା, ହାଥୀ, ରଥ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ରଥୀ, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ, ହସ୍ତୀରୋହୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ, ପାଗଡ଼ି ସହିତ ହଜାର ହଜାର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତଳୱାର, ଗଦା, ଧନୁଷ୍କ ଧାରଣ କରୁଥିବା ହାତ, ହାଥୀ, ଜଙ୍ଘା, ପାଦ, ଘୋଡ଼ା, ଖଚ୍ଚର, ଉଠ, ବୃଷ, ଗଧା, ମାନବମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଛିଟିଗଲା।