ଏହିପରି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବସି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—"ଶାୟଦ୍ ମୋ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ସେ ନିର୍ମଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବେ ମୋହିଁ ବିବାହ କରିବାରେ ଦ୍ଵିଧା ବୋଧ କରୁଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ଏହା ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ।" ତିନି କହିଲେ, "ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଅସୁଭ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତିନାହିଁ, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା କିମ୍ବା ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଦୟାବାନ ନୁହଁନ୍ତି।" ଏହିପରି ଭାବି, ଯୁବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କର ମନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଆସକ୍ତ, ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଉଠିଲା। ସେ ବର ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଜଂଘା, ବାମ ବାହୁ ଓ ବାମ ଆଖି କମ୍ପିତ ହେବା ଲାଗିଲା—ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଇ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଚିହ୍ନ ବୁଝିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ରୁକ୍ମିଣୀ ହସି, ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଯଦୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ସ୍୵ୟମ୍ବର ସନ୍ଦର୍ଭରେ ତାଙ୍କ ନିଜ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଣାଉଛି।" ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେନି, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ମଙ୍ଗଳ ବାଦ୍ୟ ଛଡ଼ାଇ, ଯଥାଯଥ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ଉପହାର ସହିତ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚାହିଦା ଉପହାର ନେଇ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା, ସହଚରମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଲା। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନାନୁସାରେ ଆଦର ଓ ଉପହାର ପାଇଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭନଗର ନିବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ହସ୍ତ ଦ୍ଵାରା ଆଖି ଛୁଇଁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—"ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟା ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଏବଂ ତିନି ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମକନ୍ୟା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି। ଆମେ ଯେତେକି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତିନି ତ୍ରିଭୁବନେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ। ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୟାକରି ଏହି ବିଦର୍ଭକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ନଗରବାସୀମାନେ ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି ଏପରି କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ନିସ୍କ୍ରମଣ କରି, ସେନାରେ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଚାଲିବାବେଳେ ମନରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦ୍ମପଦ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଚାଲି ଭବାନୀଙ୍କ ମୃଦୁ ପଦପଦ୍ମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ମାଆମାନେ, ସଖୀମାନେ ଓ ରାଜସେନା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।