ପ୍ରତିପକ୍ଷ ରାଜାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରୟାସ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା ପରେ, ଲୋକେଶ୍ୱର ରାମ, ସଂଘର୍ଷ ହେବାର ଭୟରେ ଜାଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଏକା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଗଲେ। ଭାଇ ପ୍ରତି ଏକ ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଭରି ରାମ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଏକ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି—ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ଓ ପଦାତି ସହିତ—କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଭୀଷ୍ମକର ରାଜକୁମାରୀ, ଉତ୍ତମ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଚିନ୍ତା କରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖରେ ଆତ୍ମବିମର୍ଶ କଲେ—“ଅଫସୋସ, ବିବାହ ପରେ ତିନି ରାତି ହୋଇଗଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପଦ୍ମନୟନ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି, କାହିଁକି ଏହି ଭଳି ହେଲା ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଗଲେ, ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଫେରିନାହାନ୍ତି।" "ସମ୍ଭବତଃ, ମୋରେ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କୃଷ୍ଣ ଏବେ ମୋର ହାତ ଧରିବାରେ ଅନିଶ୍ଚିତ ହେଇପାରିଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋତେ ଅନୁକୂଳ ନୁହଁନ୍ତି, ଶିବ ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା ଓ ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦୟା କରିନାହାନ୍ତି।" ଏଭଳି ଭାବରେ, ଯୁବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଚିତ୍ତ ଗୋବିନ୍ଦରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ସମୟ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅଞ୍ଜଳି ଅଞ୍ଜଳି ଲୁହ ଭରି ଆଖି ଉପରେ ତାଳ ଦେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଉରୁ, ହାତ ଓ ଆଖି, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିଲା, କମ୍ପିତ ହେଇଲା। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦେଶାନୁସାରେ, ସେଇ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଭିତରେ ଚଳିଗଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ, ଅନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ଅଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ, ଚିହ୍ନ ଚିନିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତାଙ୍କର ହସ ନିର୍ମଳ ଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶୀ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂବର ବିଷୟରେ ତଥ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏହା ଜାଣି, ଭିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ଏପରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାର ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଭିଷ୍ମକ ଶଙ୍ଖ, ଦୁନୁଠି ଆଗମନ କଲେ, ନାଦ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ। ସେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ବିବେକୀ ଭିଷ୍ମକ ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ପରିଚାରକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ଆପ୍ୟାୟନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହିପରି, ଏକତ୍ରିତ ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ଭିଷ୍ମକ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଭିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀ ଆସି, ଜୋଡା ହାତ ଆଖି ଉପରେ ଧରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖି ଦେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—"ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅର୍ହା ନୁହଁନ୍ତି; ତେଣୁ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କୃଷ୍ଣ ଭିଷ୍ମକର କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଭାର୍ଯ୍ୟ।" "ମେଁ ଯେ କିଛି ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ତାହାର ଫଳରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ; ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୟାକରି, ଭିଦର୍ଭ କନ୍ୟାର ହାତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏଭଳି ଭାବରେ, ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ନଗରବାସୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ; ଏବଂ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁର ଠାରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବାକୁ ନିକଳିଲେ, ସେନାପତିଙ୍କ ରକ୍ଷା ସହିତ। ସେ ପଦେ ପଦେ ଭବାନୀଙ୍କ ନମ୍ର ପାଦ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଲେ, ଚଲିବା ସମୟରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ମାତାମାନେ, ସଖୀମାନେ ଏବଂ ରାଜସେନା ରକ୍ଷା ସହିତ, ଶସ୍ତ୍ର ପହିଁ ଆମୋର ଧରି, ଢୋଳ, ଶଙ୍ଖ, ଝାଞ୍ଜ, ତୁରୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ଚାଲିଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁବତୀ, ଭଲଭଳି ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ପୁଜାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ମାଳା, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଗାୟକ ଓ ବାଦକମାନେ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ଏଥିରେ, କଥିକ, ବଂଶୀ, ଓ ଦୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଗୃହ ପହଞ୍ଚି, ହାତ ଓ ପାଦ ଧୋଇ, ସୁଧା ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭବାନୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଭରିଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ, ଭବାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। "ଅମ୍ବିକା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର, ଶୁଭା, ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ; ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ହେଉ, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇପାରନ୍ତୁ।" ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଧୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଭୂଷଣ, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଓ ଭୋଜ୍ୟସାମଗ୍ରୀ, ଦୀପମାଳା ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ପତିମାନେ ସହିତ ଲୁଣ, ନିମ୍ବୁ, ପାନ, ମାଳା, ଫଳ ଓ ଇଖ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜାର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦେଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏପରେ, ନିର୍ବାଣ ମୌନବ୍ରତ ଛାଡି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଅମ୍ବିକା ଗୃହ ଛାଡି, ଜଣେ ଦାସୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ମୁଁ ମୁଁ ରତ୍ନର ଅଙ୍ଗୁଠି ସହିତ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କର କମର ସୁନ୍ଦର, ମୁହଁ ରତ୍ନ ଓ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ରତ୍ନମୟ ମେଘଳା, ଉନ୍ନତ ଉରୋ, ଚୁଲିରେ ଚିହ୍ନ ଲୁଚିଥିଲା—ଦେବମାନେ ମାୟାକୁ ଦେଖିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ନିର୍ମଳ ହସ ସହିତ, ମୁଁ ମୁଁ ନିମ୍ବୁ ଫଳ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଠୋଡ଼, ଚନ୍ଦନ କଳି ପରି ଦାନ୍ତ, ହଂସୀର ଚାଲି, ଘଂଟିର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମ୍ମିଳିତ ବୀରମାନେ, ପ୍ରେମରେ ଅଭିଭୂତ, ଅଚେତନ ହେଇଯାଇଲେ; ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ହସ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନ ହରାଇ, ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡି ଦେଲେ।