ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଓ ଯାନବାହନ ସହିତ, ଏକଠି ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ମନ ଲଗାଇ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ବିରୋଧୀ ରାଜାମାନଙ୍କର ଚେଷ୍ଟା ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ରାମ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟରେ ଜାଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ଜାଇଛନ୍ତି ବଧୂକୁ ଆଣିବାକୁ। ସେ ଭାଇ ପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତି ଭାବରେ, ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼ ସେନା—ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ସହିତ—କୁଣ୍ଡିନା ଦିଗକୁ ଚାଲିଲେ। ଭୀଷ୍ମକଙ୍କ ଦୁହିତା, ମହାନ୍ ରୂପବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ହରିଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ—“ହାୟ, ମୋ ବିବାହ ହେବାରୁ ତିନି ରାତି କଟିଗଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲି, ତଥାପି ପଦ୍ମାକ୍ଷ କୃଷ୍ଣ ଆସିଲେ ନାହିଁ, କାହିଁକି ଆସୁନାହାନ୍ତି ମୁଁ ଜାଣେନି। ମୋ ବାର୍ତ୍ତା ନେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ବୋଧହୁଏ, ମୋରେ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କୃଷ୍ଣ ଏବେ ମୋହର୍ତ୍ତ ବିବାହ କରିବାକୁ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛନ୍ତି। ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଅଶୁଭ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ—କେହି ମୋ ପକ୍ଷରେ ନାହାନ୍ତି।” ଏପରି ଭାବନାରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ମନ ମଗ୍ନ କରି, ସେ ଦିନ ଓ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଜଳଭରା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ରହିଲେ। ସେ ବଧୂ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ବାମ ଉରୁ, ବାମ ବାହୁ ଓ ବାମ ଆଖି କମ୍ପିଲା—ଏଗୁଡ଼ିକ ଶୁଭ ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେଇ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ, ଖୁସି ମୁହଁରେ ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଚିହ୍ନ ଚେହେରାରେ ଦକ୍ଷ ଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ହସ ଦେଇ ସେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଓ ସ୍ୱୟଂବର ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସତ୍ୟ କଥା ଦେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଭିଦର୍ଭାର ରାଜକୁମାରୀ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଉ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ମନେ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ କନ୍ୟାର ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଭାବରେ, ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ମଧୁ, ଦୁଧ, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଦେଇ ଯଥାଯଥ ଉପଚାର କଲେ। ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଓ ସେବକମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ ତିଆରି କରି, ଯଥାଯଥ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭା ନଗରବାସୀ ଆସି, ହାତ ଆଖି ପାଖରେ ଧରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—“ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏମିତି, ଦୋଷରହିତ କୃଷ୍ଣ ଭିଷ୍ମକଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ସ୍ୱାମୀ। ଆମେ ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ ଶୁଭ କରିଛୁ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି; ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୟା କର, ବିଦର୍ଭାର କନ୍ୟାର ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏପରି ଭାବେ ସେମାନେ ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, କଥା ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ, ସେନା ପହରାଦାର ଦେଖିଲେ। ସେ ପଦେ ପଦେ ଭବାନୀଙ୍କ କମଳପଦ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ଚାଲୁଥିବାବେଳେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ କମଳପଦକୁ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।