ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୁଭ ଭବିଷ୍ୟତ ନିମିତ୍ତ ଦକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ, ମଦୋନ୍ମଦ ହାତୀ, ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଅଶ୍ୱ ଓ ପଦାତି ସେନା ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନା ନଗରକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅତିଥି ଗୃହରେ ବସାଇଲେ। ସେଠାରେ ଶାଳ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଏବଂ ଚେଦି ଓ ପୌଣ୍ଡ୍ର ଦେଶର ହଜାର ମିତ୍ରମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଏମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଚେଦିର ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ପାଇବାରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଆସି ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତିଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଏବଂ ସେନା, ରଥ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମନ ଲଗାଇ ଥିଲେ। ଏହି ବିପକ୍ଷ ରାଜାମାନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ରାମ ଭୟଭିତ ହେଲେ, ତଥା ଜାଣିଲେ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଏକା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଗଲେ। ଭାଇ ପ୍ରତି ଅନୁରାଗରେ ଭରି, ରାମ ଶୀଘ୍ର କୁଣ୍ଡିନା ଦିଗରେ ହାତୀ, ଅଶ୍ୱ, ରଥ ଓ ପଦାତି ସେନା ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ରୂପବତୀ ଭୀଷ୍ମକର ରାଜକନ୍ୟା ରୁକ୍ମିଣୀ, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିବାର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ତିନି ଦିନ ହେବାକୁ ଚାଲିଛି, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ଆସୁନାହିଁ, କାହିଁକି ଆସୁନାହିଁ ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ମୋ ଦୂତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଜି ଯାଁଉ ଫେରିନାହିଁ। ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖି, ଦୋଷହୀନ କୃଷ୍ଣ ମୋ ହାତ ଧରିବାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି କି? ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦାୟକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ, ମହାଦେବ ଓ ଦେବୀ ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋପାଇଁ ଦୟାବାନ ନୁହେଁ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମନ ଭରି, ରୁକ୍ମିଣୀ କାଳକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରି ରହିଲେ। ବରପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିବା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବାମ ଉରୁ, ହାତ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଫଡ଼ିଉଥିଲା, ଯାହା ଶୁଭ ସଂକେତ ଦିଅଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରେ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରା ମୁହଁ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଚିହ୍ନ ପରିଚୟରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଶୁଭ ହସରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ବର୍ତ୍ତମାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ସ୍ୱୟଂବର ସଠିକ କଥା କହିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିବା ଜାଣି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରିଗଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ମଧୁ, ଦୁଧ, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଦେଇ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ବିଧିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସେନା-ପରିଚାରକମାନେ ପାଇଁ ଚମତ୍କାର ଅତିଥି ଗୃହ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କ ଶୂରତା, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନାନୁସାରେ, ଚାହିଁଥିବା ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗର ନିବାସୀମାନେ ଆସି, ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଚକ୍ଷୁ ଉପରେ ରଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ କମଳମୁଖ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରା ହେଲେ। ସମସ୍ତ ମନେ ଭାବିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ତେଣୁ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମକର ରାଜକନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଆମେ କିଛି ଭଲ କାମ କରିଥିଲୁ, ତାହାରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୟାକରି ବିଦର୍ଭ ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କ ହାତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଏପରି ପ୍ରେମର ଏକତାରେ ବନ୍ଧି, ନଗରବାସୀମାନେ କଥା କହିଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଲେ, ସେନାରେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ। ପଦେ ପଦେ ଭବାନୀଙ୍କ ନିର୍ମଳ ପଦ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଚାଲିବା ସମୟରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ କମଳପଦକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।