ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଦମଘୋଷ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶିତ ତିଳ ଏବଂ ଗାଁଉ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି, ସେ ନିଜ ପୁଅଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭାସୁବିଧା ଓ ବୈଭବ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ପ୍ରମଦା ହାତୀ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ ଏବଂ ଅନେକ ସେନା, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଓ ପଦାତି ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନା ନଗରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ବିଦର୍ଭ ରାଜା ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସେଠାରେ ଶାଲ୍ୱ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଏବଂ ଛେଦି, ପାଉଣ୍ଡ୍ର ଆଦି ଅନେକ ମିତ୍ର ରାଜାମାନେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ବିରୋଧୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଯାଦବ ସହିତ ବରକୁ ନେବାକୁ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଏବଂ ସେନାସମୂହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ମନେ ମନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ। ଏପରି ବିରୋଧୀ ରାଜାମାନେଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି, ବଳରାମ ଭୟଭିତ ହେଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ଏକାଏକି ଯାଇଛନ୍ତି। ଭାଇ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମରେ, ବଳରାମ ବଡ଼ ହାତୀ, ଅଶ୍ୱ, ରଥ ଓ ପଦାତି ସେନା ନେଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇପାରିଲେ। ଏହିପରି, ଭୀଷ୍ମକର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ଯିଏ ମନେ ମନେ ହରିଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆସିବାର କୌଣସି ସଂକେତ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ—“ହାଏ, ବିବାହ ପରେ ତିନି ରାତି କଟିଗଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲି; ତଥାପି କମଳନୟନ ଆସିଲେ ନାହିଁ, କାହିଁକି ଆସୁନାହାନ୍ତି ମୁଁ ଜାଣେନି। ମୋ ସନ୍ଦେଶ ବୋହିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଏଯାଁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ।" "ଶାୟଦ୍ ମୋ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମୋହଁ ଧରିବାରେ ଦ୍ୱିଧା କରୁଛନ୍ତି। ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦାୟକ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ—କେହି ମୋପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହଁନ୍ତି।" ଏଭଳି ଭାବେ ମନେ ମନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଏହି ଯୁବତୀ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ମୁହଁ ହେଲେ। ଏହିପରି ରୁକ୍ମିଣୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ବାମ ଜଂଘା, ବାମ ବାହୁ ଓ ବାମ ଆଖି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଭିତର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଉଲ୍ଲାସିତ ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଂକେତ ବୁଝିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏକ ଶୁଭ ହସ ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ ଓ ସ୍ଵୟଂବର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ଆଦର କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ହୋଇ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶ୍ରୀମାନ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଦାନ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ନିୟମାନୁସାରେ ଉପାଚାର କଲେ। ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ଦଳ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ନିବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା ଓ ଉଚିତ ଆଦର ମିଳିଲା। ଏହିପରି, ଏକତ୍ରିତ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ ଆଦର ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀ ହସ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ପାଖରେ ଧରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖ ଦର୍ଶନ କଲେ। ସେମାନେ ମନେ କଲେ—“ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟେ କୌଣସି ମହିଳା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି ଭୀଷ୍ମକର ଝିଅ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଏକମାତ୍ର ଯୋଗ୍ୟ ଦମ୍ପତି। ଆମେ ଯେତେକି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତ୍ରିଭୁବନ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଆଚ୍ୟୁତ, ଆପଣ ଦୟାକରି ବିଦର୍ଭ କୁମାରୀଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ନଗରବାସୀମାନେ ଏଭଳି କଥା କହୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ସେ ସେନାରେ ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ। ଭବାନୀଙ୍କ କମଳ ପଦ ଦେଖିବାକୁ ପଦେ ପଦେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ମନେ ମନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମାତୃମଣ୍ଡଳ ଓ ସଖୀମାନେ ଥିଲେ, ରାଜସେନା ବିର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।