ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ ଏକ ପବିତ୍ର ବିବାହ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେ ପୂର୍ବପୁରୁଷ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ଏହି ପାଇଁ ଉଚିତ ରୀତି-ନୀତି ଅନୁସାରେ ଖାଇବା ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଇଥିଲେ। ଏଉଁ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ନୂତନ ଅସ୍ନାନ କରିଥିବା ଶୁଭ୍ରା ଦୁହିନି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଲଙ୍କାରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲେ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍ ଓ ଯଜୁର୍ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିବାହ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ମୁଖ୍ୟ ପୂଜାରୀ, ଅଥର୍ବବେଦର ଜ୍ଞାନୀ, ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କରିଥିଲେ। ଦମଘୋଷ, ନୀତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ତିଳ ଓ ଗୁଡ଼ ମିଶିତ, ଗାଁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଚେଦିର ନାଥ ଦମଘୋଷ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି। ମଦରେ ମତ୍ତ ହାତୀ, ସୁନାରେ ସଜିଥିବା ରଥ, ଏବଂ ଅନେକ ସେନା, ଅଶ୍ୱ ଓ ପଦାତି ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ବିଦର୍ଭ ରାଜା ସେଠି ଆସି, ଦମଘୋଷଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ଉଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ଖୁସିରେ ବସାଇଲେ। ଏଉଁ ଉତ୍ସବରେ ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଦେଶର ହଜାର ହଜାର ମିତ୍ର ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁଭାବ ରଖିଥିବା ଏହି ରାଜାମାନେ ଚେଦିର ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦୁହିନିକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଆସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନା, ରଥ ଓ ଅସ୍ତ୍ରାଗସ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ଏହି ବିପକ୍ଷ ରାଜାମାନେର ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ରାମ ଶଙ୍କା କରି, କୃଷ୍ଣ ଏକା ଏକା ଦୁହିନିକୁ ନେବାକୁ ଗଲେ ବୋଲି ଜାଣିଲେ। ଭାଉ ପ୍ରେମରେ ଭରି, ରାମ ବଡ଼ ହାତୀ, ଅଶ୍ୱ, ରଥ ଓ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଶୀଘ୍ର କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ଏପାଖା ଭିଷ୍ମକ ରାଜାର ଦୁହିନି ରୁକ୍ମିଣୀ, ଶୁଭ ଆକୃତିର, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିବାର କିଛି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଚିନ୍ତା କରି ରହିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ଅଫସୋସ, ବିବାହ ପରେ ତିନି ଦିନ ହେବାକୁ ଚାଲିଛି, ମୁଁ ଦୋଷହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କମଳନୟନ ଆସିନାହିଁ; କାହିଁକି ଏପରି ହେଉଛି ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଆଜି ବି ଫେରିନାହିଁ।" "ସମ୍ଭବତଃ, କୃଷ୍ଣ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ମୋତେ ବିବାହ କରିବାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ। ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦ; ସ୍ରଷ୍ଟା ମୋତେ ଅନୁକୂଳ ନୁହଁ, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦୟା କରିନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ମନ ଗୋବିନ୍ଦରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଅଞ୍ଜଳି ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ନେଇ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ବାମ ଜଘା, ହାତ ଓ ଆଖି କମ୍ପିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ଏବେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ, ଅନନ୍ୟ ମନ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ, ଚିହ୍ନ ଚେନ୍ହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ଯାଦବ ବଂଶର ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ଵୟମ୍ବର ବିଷୟରେ ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ କଥା ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ତେବେ ତିନି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଉ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ମନେ କରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଭିଷ୍ମକ ରାଜା ତାଙ୍କର କନ୍ୟାର ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ସଂଗୀତ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଉଚିତ ଆଦର ସହିତ ବୁଲାଇଲେ। ସେ ମଧ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଉପହାର ଆଣି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ। ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା, ପରିଚାରକ ମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ନିବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଉଚିତ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ। ସେଉଁ ରାଜାମାନେ ପ୍ରତି, ତାଙ୍କର କ୍ଷମତା, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଆଦର କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗର ଲୋକମାନେ ଆସି, ହାତ ଆଖିରେ ଲଗାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ କମଳମୁଖ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ବିଭୋର ହେଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ୟ, କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ; ଭିଷ୍ମକଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଦୋଷହୀନ ଓ ଯୋଗ୍ୟ। ଆମେ କିଛି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲୁ, ତାହାର ଫଳରେ ସ୍ରଷ୍ଟା ପ୍ରସନ୍ନ; ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୟା କରି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେ ପ୍ରେମର ଏକତାରେ ଶୁଭ କଥା କହିଥିଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡି ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ, ସେନାପତିମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଭାବରେ, ଯାଇଲେ। ସେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଭବାନୀଙ୍କ ମୃଦୁ ପାଦ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଏବଂ ଚାଲିବା ସମୟରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ କମଳପାଦ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମାତାମାନେ ଓ ସଖୀମାନେ ଥିଲେ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିର ରାଜସେନା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ବାଜା, ଶଙ୍ଖ, ଝାଣ୍ଡ, ତୁରୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ଅନୁସ୍ୱାର କରୁଥିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ, ଶୁଭ୍ର ଅଲଙ୍କାର ଓ ଉପହାର ସହିତ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଲଙ୍କାର ପୂଜାରିମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଥିଲେ। ଗାୟକ ଓ ବାଦକମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲେ; ବାର୍ଦ୍ଧ, ବଂଶୀବଦକ, ଏବଂ ଖବରଦାରମାନେ ବିବାହ କୁମାରୀକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭବାନୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ ଭବାଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ପୂଜା କଲେ, ଶ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ।