ସେଇ ସମୟରେ ସେହି ନଗରୀ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଘର ଘର ଅଗୁରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା। ରାଜା ନିୟମାନୁସାରେ ପିତୃଦେବତା, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଭୋଜନ ଦେଲେ ଓ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଇଲେ। ସେଠାରେ ରୂପବତୀ କନ୍ୟା, ସ୍ନାନ କରି ସଜିଧଜି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବଧୁ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ ଅଥର୍ବବେଦ ଅନୁଯାୟୀ ଗ୍ରହଶାନ୍ତି ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ରାଜା, ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶିତ ତିଳ ଓ ଗାଁ ଦାନ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥ, ଅନେକ ସେନା—ପଦାତି, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନା ପ୍ରତି ଚଲିଗଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଲେ। ସେଠାକୁ ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଦେଶର ହଜାର-ହଜାର ମିତ୍ର ଆସିଲେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ଚେଦିପୁତ୍ର ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏବଂ ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଯାଦବଗଣ ସହିତ ଆସିଥାନ୍ତି, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା, ଯାନବାହନ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ, ମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରଖିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ବଳରାମ ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାକି ଯିବା ଜାଣି, ସଂଘର୍ଷ ଭୟରେ ଦୃତ ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ସେନା ସହିତ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏପଟେ ବିଦର୍ଭର କନ୍ୟା ରୁକ୍ମିଣୀ, ଶୁଭ ରୂପାବଳୀ ଧାରଣ କରି, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆତୁର ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡ଼ୁଥିଲା। "ହାୟ, ବିବାହ ପରେ ତିନି ରାତି ହେଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲି, ତଥାପି କମଳନୟନ ଆସିଲେ ନାହିଁ, କାହିଁକି ଜାଣିନି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିଲେ ନାହିଁ।" "ଶାୟଦ୍ ମୋରେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖି, ନିର୍ମଳ କୃଷ୍ଣ ମୋର ହସ୍ତ ଧରିବାରେ ଏବେ ଅନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବ ଭରା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ନୁହଁନ୍ତି, ନ ମହାଦେଵ, ନ ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା କିମ୍ବା ସତୀ।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଗୋବିନ୍ଦରେ ମନ ଲଗାଇ, ଲୁହା ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ମୁହଁ ମୁଦିଲେ। ଏପଟେ ଗୋବିନ୍ଦ ଆସିବାକୁ ବଧୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଜଂଘା, ବାମ ବାହୁ ଓ ବାମ ଆଖି କମ୍ପିଲା—ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ସଂକେତ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ତଃପୁର ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ଚିହ୍ନ ପରିଚୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଶୁଭ ହାସି ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ସ୍ଵୟଂବର ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ଉକ୍ତି ଶୁଣାଇଲେ। ଏଥିରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଜାଣିଲେ ଯେ, ସେ ଆସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଉ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନ ନେଇ ଆସିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ସେମାନଙ୍କୁ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଦେଇ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରାଗଲା। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେନା, ଉପଚାରକ ଓ ଅତିଥିମାନେ ଥିବା ଭବନ ତିଆରି କରାଯିଲା। ସେଠି ଆସିଥିବା ମହାରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ୍, ଶକ୍ତି ଓ ଧନାନୁସାରେ ଆଦର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ପାଇଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀ ହସ୍ତ ଜୋଡ଼ି ଆଖି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କମଳମୁଖ ଦେଖି ମନ ଭରି ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—"କେବଳ ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟ ପତ୍ନୀ, ଏବଂ ନିର୍ମଳ କୃଷ୍ଣ ଭୀଷ୍ମକର କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ପତି। ଆମେ ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ କଲ୍ୟାଣ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତୃପ୍ତି ହୋଇ ବିଶ୍ୱକର୍ତ୍ତା ଆଚ୍ୟୁତ ଯଦି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।" ଏଭଳି ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ନଗରବାସୀମାନେ କହି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି ସେନା ରକ୍ଷାରେ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ସେ ପଦେ ପଦେ ଚାଲି, ଭବାନୀଙ୍କ କମଳ ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଚାଲିବା ସମୟରେ ମନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ମାଆମାନେ, ସଖୀମାନେ, ବିର ରାଜସେନା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।