ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ହେବା ପରେ, ମଧୁସୂଦନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦାରୁକ, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଯୋଗାଡ଼ କର।” ଦାରୁକ ଚାରିଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା— ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ— ଯୋଗାଇ ରଥ ଆଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ମିଳାଇ ଦଢ଼ି ଦାଣ୍ଡିଆ ଦେଲେ। ତା’ପରେ ଶୌରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରଥରେ ବସି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନେଇ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇ ଏକ ରାତିରେ ଆନାର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭ ପହଁଚିଗଲେ। ଏଠାରେ, କୁଣ୍ଡିନାର ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହବଶତଃ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ସହର ସୁଚିତ୍ର ଭାବରେ ପରିଷ୍କୃତ ହେଲା, ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚଉକ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ବନ୍ଦନାୱାର ଓ ତୋରଣ ସଜିଲା। ସହର ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ୍ର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗୁରୁ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧି ମୁହୁମୁହୁ ଭରିଦେଲା। ରାଜା ପୂର୍ବପୁରୁଷ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ଖାଇବା ଦେଇ, ମଙ୍ଗଳ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଇଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ, ସେଇ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ, ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଲେ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍ ଓ ଯଜୁର୍ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବଧୁ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ଅଥର୍ବବେଦର ଅନୁଭବୀ ପ୍ରଧାନ ପୌରୋହିତ ଗ୍ରହଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କଲେ। ନୀତି ଅନୁସାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସୁନା, ଚାଁଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶ୍ରିତ ତିଳ ଓ ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମ୍ପଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ସୁନା ରଥ, ଏବଂ ବହୁ ସେନା, ଅଶ୍ୱ ଓ ପଦାତି ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଚଲିଗଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ଅତିଥିଗୃହରେ ବସାଇଲେ। ଏଠାରେ ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ହଜାର ହଜାର ଚେଦି ଓ ପୌଣ୍ଡ୍ର ମାନ୍ୟ ମିଳିଗଲେ। ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତୃ, ଚେଦିର ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେବାର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଇ, ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଓ ଯାଦବମାନେ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସେନା ଓ ଯାନବାହନ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ, ମନରେ ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନ ରଖି। ଏହି ଶତୃ ରାଜାମାନେ ଏଭଳି ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ବଳରାମ ଭୟଭିତ ହେଲେ, ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। ଭାଇପାଇଁ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ, ବଳରାମ ଦ୍ରୁତ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ବହୁ ସେନା ନେଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଚଲିଗଲେ। ଭୀଷ୍ମକର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ମଧୁର ରୂପର ଅଧିକାରିଣୀ, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେନି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ମନେ କରି ଚିନ୍ତା କରିଲେ— “ହାୟ, ବିବାହ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସି ତିନି ରାତି ହେଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦୋଷ ଥିଲି ମଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ କମଳନୟନ ଆସିଲେନି, କାହିଁକି ଜାଣିନି। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିଲେନି। ବିନା ଦୋଷ ମୋତେ କୃଷ୍ଣ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ବିବାହର ନିଷ୍ପତ୍ତି ରଖି ମନ ଡାଗିଲେ କି? ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଅନିଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି ସୁପ୍ରସନ୍ନ ନୁହଁନ୍ତି।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଅଂଶୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ମୁଁଦିଲେ। ଏହିପରି ରୂପରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶୁଭ ବାମ ଜଂଘା, ବାମ ବାହୁ ଓ ବାମ ଆଖି ଫଡ଼ିଲା, ଯାହା ମଙ୍ଗଳ ସୂଚକ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ, ସେଇ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଚଳିଥିବା ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଚିହ୍ନ ବୁଝିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବାରୁ, ପବିତ୍ର ହସି ସହ କୁସଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯାଦୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂବର ସମ୍ପର୍କରେ ସତ୍ୟ ଉକ୍ତି କହିଲେ। ଏଥିରୁ ଜାଣି ରୁକ୍ମିଣୀ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଧରଣର ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଦେଖିଲେନି। ଏହି ସମୟରେ ବିବାହ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବାଦ୍ୟବାଦନ ସହିତ ଆସି, ଉଚିତ ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଦେଇ ବିଧିମତେ ପୂଜା କଲେ। ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ ରାଜା ତାଙ୍କ ଓ ସେନା, ପରିଚାରକମାନେ ପାଇଁ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅତିଥିଗୃହ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଉଚିତ ଆଦର କଲେ। ସମସ୍ତ ଆଗତ ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କର ବିରତା, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ଚାହିଦା ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀ ମନେ ହାତ ଦେଖି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଗଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ— “ରୁକ୍ମିଣୀ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଏବଂ ଭୀଷ୍ମକର କନ୍ୟା ପାଇଁ ନିର୍ଦୋଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଠିକ୍ ସ୍ୱାମୀ। ଆମେ ଯେତେକି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ତାହାର ଫଳରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛନ୍ତି; ଅଚ୍ୟୁତ ଅବଶ୍ୟ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ପ୍ରେମର ତାନ୍ତୁରେ ବନ୍ଧି, ନଗରବାସୀମାନେ କଥା ହେଲେ; ତା’ପରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ସେନାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ପଦେ ପଦେ ଭବାନୀଙ୍କ କମଳପଦ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ମନରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।