ମଧୁସୂଦନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ—"ମୁଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିବି, ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ସଭାରୁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଠାଇ ନେବି। ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି ନିର୍ମଳ, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି।" ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ—ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଶୁଭ ସମୟ ଜାଣି, ମଧୁସୂଦନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ସାରଥୀ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦାରୁକ, ତୁରନ୍ତ ରଥ ଯୋଗ କର।" ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗ କରି, ରଥ ଆଣି ନମସ୍କାର କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇ, ବେଗୁ ଘୋଡ଼ାରେ ଆଣାର୍ତ୍ତ ରୁ ଏକ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ବିଦର୍ଭ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। କୁଣ୍ଡିନାର ରାଜା, ନିଜ ପୁଅ ପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ଦେଇବାକୁ ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ସହର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପରିଷ୍କୃତ, ରାସ୍ତା, ଗଲି, ଚଉକ ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ବ୍ୟାନର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭା ପାଇଲା। ସହର ଲୋକେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ, ଅଗୁରୁ ଧୂପରେ ମନ୍ଦିର ଘର ଖୁସି ହେଲା। ରାଜା ପୂର୍ବପିତା, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜା କରି, ରୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଜନ ଦେଲେ ଓ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଠାଇଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ନୂତନ ଅସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ବିବାହ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ଅଥର୍ବ ବେଦର ମନ୍ତ୍ରରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରିବା ନିମିତ୍ତେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ଅଥର୍ବବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଧାନ ପୁଜାରି ଗ୍ରହ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କଲେ। ରାଜା ନିୟମାନୁସାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୂପା, ବସ୍ତ୍ର, ତିଳ ଓ ଗୁଡ଼, ଗାଁ ଦାନ କଲେ। ସେପରି, ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ, ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା କରିଲେ। ମଦୋନ୍ମଦ ହାତୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖଚିତ ରଥ, ଅନେକ ସେନା, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ସହିତ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ ପୂର୍ବକ ସ୍ୱାଗତ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ। ଏଠି, ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ହଜାର ହଜାର ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ମିତ୍ରମାନେ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଚେଦିର ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଯାଦବମାନେ ସହିତ ଆସି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କର ସେନା, ରଥ, ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ବିରୋଧୀ ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ବଳରାମ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଏକା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଗଲେ ବୋଲି ଜାଣି, ଭାଇ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରେ, ବହୁ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ସହିତ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ତୁରନ୍ତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଭୀଷ୍ମକର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆଗମନ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉକ୍ତି ଚିନ୍ତା କଲେ। "ଅହୋ, ମୋ ବିବାହ ପାଇଁ ତିନି ଦିନ ହେବାକୁ ଚାଲିଗଲା, ମୁଁ ନିର୍ମଳ ହେଲି ମଧ୍ୟ, ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣ ଆସିଲେ ନାହିଁ, କାହିଁକି ଜାଣି ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ସନ୍ଦେଶ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଫେରିଲେ ନାହିଁ।" "ସମ୍ଭବତଃ କୃଷ୍ଣ ମୋ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ଏବେ ଦ୍ୱିଧା ହେଉଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ। ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦାୟକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ନୁହେଁ।" ଏପରି ଭାବରେ ଯୁବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମନ ମୁହିଯାଇ, ସମୟ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଅଞ୍ଜଳିର ଅଶ୍ରୁ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ବାମ ଉରୁ, ବାହୁ ଓ ଆଖି କମ୍ପିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସେହି ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ମୁଖ ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଦେଖି, ଚିହ୍ନ ବୁଝିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବାରୁ, ଶୁଭ ହାସ୍ୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯାଦବବଂଶୀ ପୁଅ କୃଷ୍ଣ ଆସିଥିବା ଖବର ଦେଲେ, ସତ୍ୟ ବାକ୍ୟ କହିଲେ, ସ୍ଵୟଂବର ବିଷୟରେ ଉକ୍ତି କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆସିଥିବା ଜାଣି, ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରିଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ। ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଝିଅର ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ରାଜା ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଭିତରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କରିଲେ। ସେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଆଣି, ନିୟମାନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ରାଜା ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ସାଥିରେ ଅପୂର୍ବ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ଅନୁକୂଳ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ। ଏପରି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଭା, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ଆବଶ୍ୟକ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆସିଥିବା ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ସହରର ଲୋକେ ଆସି, ହାତ ଆଖିକୁ ଲଗାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ତିନି ମଧ୍ୟ ନିର୍ମଳ ସ୍ଵଭାବରେ ଭୀଷ୍ମକର ଝିଅ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। "ଯେତେକି ନିମ୍ନ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମେ କରିଛୁ, ତାହାରେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ; ଅଚ୍ୟୁତ ଦୟା କରନ୍ତୁ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏପରି, ପ୍ରେମର ତନ୍ତୁରେ ବନ୍ଧି, ସହରବାସୀମାନେ କଥା କହିଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁର ଠାରୁ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇବାକୁ ଚାଲିଲେ, ସେନା ରକ୍ଷାରେ। ସେ ପଦଯାତ୍ରା କରି, ଭବାନୀଙ୍କ ନମ୍ର ପାଦ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ଚାଲିବା ସମୟରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।