ଏକ ଦିନ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଆସିଲେ, ଯାହା ଯଦୁ ବଂଶର ଝିଅ ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସନ୍ଦେଶରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଭଗବାନଙ୍କ ପଦଧୂଳିରେ ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଉମାଙ୍କ ପତି ଶିବ ନିଜ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ତିନି କହିଲେ, “ହେ କମଳନୟନ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ପାଇବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଶତାଧିକ ଜନ୍ମରେ ନିଜ ଉପବାସରେ କ୍ଷୀଣ ହେଇ ପଡ଼ିବି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ଆଣିଛି, ଏହାକୁ ଭଲରେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ, ତାପରେ ଯାହା ଉଚିତ ସେଇପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।” ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଯଦୁ ବଂଶର ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ହସି କହିଲେ, “ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରୁକ୍ମିଣୀ ପାଇଁ ରାତିରେ ଘୁମେଇପାରୁନି, ମୋ ମନ ତାଙ୍କୁ ନିମଗ୍ନ। ମୁଁ ଜାଣେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହକୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଶତ୍ରୁତାରେ ବାଧା ଦେଇଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ସଭାରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଠାଇ ନେଇ ଆସିବି—ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, ଦୂଷ୍ୟମାନ ରୂପରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି।” ଅନ୍ତେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—କୃଷ୍ଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଦାରୁକାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦାରୁକା, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଯୋକ୍ତ କର।” ଦାରୁକା ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୋକ୍ତ କରି ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଉଭୟ ରଥ ନେଇ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏକ ରାତିରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭ ପହଞ୍ଚିଲେ। କୁଣ୍ଡିନାର ରଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ଝିଅ ଦେଇବା ପାଇଁ ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସହର ସଫା କରାଗଲା, ରାସ୍ତା, ଗଲି, ଚଉକ ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ବ୍ୟାନର ଓ ଗୋପୁର ଦ୍ୱାରା ସଜାଯିବା। ନଗର ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀମାନେ ଶୁଭ୍ର ପୋଷାକ, ମାଲା, ବସ୍ତ୍ର, ମନ୍ଦ ଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଅଗୁରୁ ଧୂପ ର ଗନ୍ଧରେ ରମ୍ୟ ଘରେ ଥିଲେ। ରଜା ପିତୃ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ, ଭୋଜନ ଦେଲେ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଲେ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍, ଯଜୁର ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧୁ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ଅଥର୍ବ ବେଦ ଜ୍ଞ ଅଧ୍ୟାପକ ଗ୍ରହ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କଲେ। ବିଦର୍ଭର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଣ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶ୍ରିତ ତିଳ, ଗାଁ ଦେଲେ। ଏପରି, ଚେଦି ରଜା ଦମଘୋଷ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିପୁଣ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ସୁନା ଭରା ରଥ, ଅସ୍ତ୍ର-ସଜିତ ସେନା ନେଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବିଦର୍ଭ ରଜା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ଆଦରରେ ଆଗ୍ରହ କରି, ସୁସ୍ଥିତ ଅବସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ଏଠାରେ ଶାଲ୍ବ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ହଜାର ମିତ୍ରମାନେ ଚେଦି ଓ ପୌଣ୍ଡ୍ରରୁ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଚେଦି ପ୍ରିନ୍ସ ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, କୃଷ୍ଣ ଯଦୁମାନେ ସହ ଆସିଲେ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ ହେବାକୁ ଚାହିଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରଜାମାନେ ସେନା ଓ ଯାନ ସହ ଏକଠା ହେଲେ, ମନ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ନିଶ୍ଚିତ। ଏହି ବିପକ୍ଷ ରଜାମାନେର ଉଦ୍ୟମ ଶୁଣି, ଭଗବାନ ବଳରାମ ଭୟ ଭାବରେ ଜାଣିଲେ କୃଷ୍ଣ ଏକା ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ନେବାକୁ ଗଲେ। ଭାଇ ପ୍ରତି ଅନୁରାଗରେ, ବଳରାମ ବଡ଼ ସେନା—ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାତି ସହ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଆଗ୍ରହ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଭୀଷ୍ମକର ଝିଅ ରୁକ୍ମିଣୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପ୍ରତି ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉକ୍ତି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତିନି କହିଲେ, “ହାଏ, ମୋ ବିବାହରେ ତିନି ରାତି ଯାଇଛି, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କମଳନୟନ ଆସିନାହିଁ, କାହିଁକି ମୁଁ ଜାଣିନି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିନାହିଁ।” “ସାଇତ, କୃଷ୍ଣ ମୋରେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖି ଏବେ ମୋ ହାତ ଧରିବାରେ ଅସ୍ଥିର, ଯଦିଓ ଶପଥ କରିଥିଲେ।” “ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦାୟକ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋ ପ୍ରତି ମେହେରବାନ ନୁହେଁ, ଶିବ ଓ ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦରେ ମନ ଲଗାଇ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚିନ୍ତା କରି, ଅଂଶୁରେ ଭରା ଚୋଉ ମୁଦ୍ ହେଲେ। ଏହିପରି ଗୋବିନ୍ଦ ଆସିବାକୁ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଥିବା ବଧୁ, ତାଙ୍କ ବାମ ଉରୁ, ହାତ ଓ ଚୋଉ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏତେବେଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ଅବିଚଳିତ ମନରେ, ଚିହ୍ନ ପରିଚୟରେ କୁଶଳ ଥିଲେ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ହାସରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁ ବଂଶର ପୁତ୍ର ଆସିବାର ଖବର ଦେଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂବର ପାଇଁ କଥା ଖୋଲା କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆସିବା ଜାଣି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖିଲେ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଦର ନେଇ ଆସିଲେ। ସେ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚାହିଁଥିବା ଉପହାର ଦେଇ, ପୂଜା କଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା, ପରିଚାରକ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କଲେ, ଚାହିଁଥିବା ଆଦର ଦେଲେ। ଏପରି, ରଜାମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶୂରତା, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ ଚାହିଁଥିବା ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ଜାଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କମଳମୁଖ ଦେଖି ହାତ ଚୋଉରେ ଯୋଡି ଅନ୍ତରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେ ମଧ୍ୟ ଦୂଷ୍ୟମାନ ନିଜ ଗୁଣରେ ଭୀଷ୍ମକର ଝିଅ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।