ଏକ ଦିନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଜଗତର ଶୋଭା, ଆପଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ, ମୋର ମନ ଲଜ୍ଜା ବିସରି ଆପଣଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ଆପଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ଯାହା ଦର୍ଶନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ, ମୋର ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଛି। ହେ ମୁକୁନ୍ଦ, ଆପଣଙ୍କ ସମାନ ବଂଶ, ଚରିତ୍ର, ରୂପ, ଜ୍ଞାନ, ବୟସ, ଧନ, ଏବଂ ଯଶରେ ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ସମାନ; ଆପଣ ସବୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷକୁ କେଉଁ ନାରୀ ବରା ଭାବେ ଚୟନ କରିବେ ନାହିଁ?” “ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି। ଦୟାକରି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ରୁଦ୍ରପ୍ରଭା ଶେର ଭାବେ ଯେଉଁ ଭୋଗ ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ତାହାକୁ କୌଣସି ଶିଆଳ ଭଳି ଚେଦିରାଜ ଶିଶୁପାଳ ଛୁଇଁ ନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯଦି ମୋର ପୂଜା, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରତି ସେବା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋର ହାତ ଧରନ୍ତୁ, ଦମଘୋଷପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନୁହେଁ।" "ହେ ଅଜୟ, ଆପଣ ଯଦି ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହି, ପରିବାର ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, କିପରି ବିବାହ ହେବି, ତେବେ ଶୁଣନ୍ତୁ—ବିବାହର ପୂର୍ବ ଦିନ ମୋ ଗୋତ୍ରଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ମୁଁ ବାହାରିବି। ସେଠାରେ ଆସି, ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥାମାନେ ଯେପରି ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ଆପଣ ମୋତେ ନେଇଯିବେ।" "ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ଚରଣର ଧୂଳି ପାଇବାକୁ ଦେବତାମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବାଦିଦେବ ଶିବ ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଯଦି ଆପଣଙ୍କ କୃପା ପାଇନାହିଁ, ଶତ ଜନ୍ମ ଧରି ଏଇ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଷିତ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।" ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ଏହି ରହସ୍ୟ ଦୂତବାସୀ ସନ୍ଦେଶ ଆଣିଛି, ଆପଣ କ’ଣ କରିବେ ଭାବି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅନ୍ତୁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ବିଦର୍ଭାର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରି ହସି କହିଲେ, “ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ମୁଁ ମଧୁର ଚିନ୍ତାରେ ନିଦ୍ରାହୀନ ହୋଇଯାଏ। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ମୋ ସହିତ ହେବାକୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଶତ୍ରୁତାବଶତଃ ବାଧା ଦେଇଛନ୍ତି।" "ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି ନେଇଯିବି—ସେ ମୋତେ ଶରଣାଗତ, ନିର୍ମଳ ରୂପର ଅଗ୍ନିଶିଖା ସମାନ।" ଏହିପରି ଭାବି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣି, ମଧୁସୂଦନ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦାରୁକ, ଚାଲ ଚାଲିତ୍ର ଯୋଡ଼।” ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ି ରଥ ନେଇ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ରଥରେ ବସି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇ, ଏକ ରାତିରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭା ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ସେଠାରେ କୁଣ୍ଡିନାର ରାଜା, ପୁଅ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହବଶତଃ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସହର ସଫା କରାଯାଇଥିଲା, ରାସ୍ତା ଏବଂ ଚଉମୁଖି ରଙ୍ଗୀନ ପତାକା, ଧ୍ୱଜ, ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ସଜାଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ନର-ନାରୀ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଗୃହମାନେ ଅଗୁରୁ ଧୂପ ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର ହେଉଥିଲା। ରାଜା ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ଖାଇବା ଦେଇ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଇଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ନବ ଅଭ୍ୟଂଗ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧୂ ପାଇଁ ସଂରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଅଥର୍ବବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କରୁଥିଲେ। ବିଦର୍ଭାର ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସୁନା, ଚାଁଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶିତ ତିଳ, ଓ ଗାଈ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି, ଚେଦିରାଜ ଦମଘୋଷ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଥିଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାଥୀ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ, ଏବଂ ବହୁ ସେନା ନିଏ, ଦମଘୋଷ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ବିଦର୍ଭାର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ସୁନିଯୋଜିତ ଅତିଥି ଗୃହରେ ରଖିଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ଶାଲ୍ୱ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ହଜାର ହଜାର ମିତ୍ର ଏସିଥିଲେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଚେଦିରାଜ ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ଲଭାଇବାରେ ଦୃଢ଼, ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଆସିଲେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହି ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ବଳରାମ ଭାଇ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ, ବଡ଼ ସେନା ନେଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏପଟେ, ଭିଷ୍ମକର ଝିଅ ରୁକ୍ମିଣୀ ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ସୂଚନା ମିଳୁନଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—"ତିନି ରାତି ହେଲା ବିବାହରେ, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲି, ତଥାପି କୃଷ୍ଣ ଆସିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେନି। ମୋ ସନ୍ଦେଶ ନେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଆସିନାହାନ୍ତି।" "ସମ୍ଭବତଃ, କୃଷ୍ଣ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖି ମୋର ହାତ ଧରିବାରେ ଅନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା କିମ୍ବା ସତୀ କେହି ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ନୁହଁନ୍ତି।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଗୋବିନ୍ଦ ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅଞ୍ଜଳି ଆଖିରେ ଜଳ ନେଇ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କଲେ। ବଧୂ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆସିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଜଂଘା, ବାମ ବାହୁ ଓ ବାମ ଆଖି କମ୍ପି ଉଠିଲା—ଏହା ଶୁଭ ସଂକେତ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁରେ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ସଂକେତ ବୁଝିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତାଙ୍କର ହସ ମଧୁର ଓ ଶୁଭ୍ର ଥିଲା।