ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ପଚାରିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଭଲ ଅଛ? ରାଜାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଜାମାନେ ଶୁଭରେ ରହନ୍ତି, ସେଇ ରାଜା ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ । ତୁମେ ଏଠାକୁ ଏତେ ଅସୁବିଧା ଜୟ କରି ଆସିଛ, ତେଣୁ ଯାହା କିଛି ଗୁପ୍ତ କଥା ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି, ମତେ କହ । ମୁଁ କି କରିପାରିବି, ତୁମେ ମତେ ସଫଳ କର ।” ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମାନଜନକ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ । ତାଲେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ଖୋଲିଲେ—“ହେ ଜଗତ୍ ସୁନ୍ଦର, ତୁମର ଗୁଣ ଶୁଣି, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରବଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ, ମୋର ମନ ଲଜ୍ଜା ଛାଡି ଶ୍ରବଣ ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ । ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ତାହା ଦେଖି ମୋର ହୃଦୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଛି । ହେ ମୁକୁନ୍ଦ, ଏପରି ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଚରିତ୍ର, ରୂପ, ଜ୍ଞାନ, ଆୟୁ, ଧନ ଓ ବିଭବରେ ତୁମ ସମ ତୁମେ ନିଜେ ଅଟୁଟ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଏପରି ଲୋକେ କିଏ ତୁମକୁ ବରା ନେଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ ନାହିଁ?” “ତେଣୁ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ବର ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି । ମୋତେ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ନିଜକୁ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି । ଚେଦିର ରାଜା ଶିଶୁପାଳ, ଶିଂହ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆହୁତିକୁ ଯେପରି ଶ୍ୟାଳ ଚୁରି କରେ, ସେପରି ମୋତେ ଛୁଇଁନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଯଦି ମୋର ପୂଜା, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଦ୍ଧ ସେବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଆସି ମୋର ହାତ ଧରନ୍ତୁ, ଶିଶୁପାଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ ।” “ହେ ଅଜୟ, ଆସନ୍ତାକାଲି ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବିଦର୍ଭକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିବ, ତୁମ ଶୈନ୍ୟପତିମାନେ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଆସି, ଚେଦି ଓ ମଗଧ ସେନାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କର । ଯଦି ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ମୁଁ ଅଣ୍ତଃପୁରରେ ରହି ରକ୍ଷିତ, କିପରି ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କରିପାରିବ, ତେବେ ଶୁଣ; ବିବାହର ପୂର୍ବଦିନ ମୋ ଗୋତ୍ରଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରସ୍ଥାନ ହୁଏ, ସେଉଁଠାରେ ନୂତନ ବଧୂ ବାହାରକୁ ଯାଏ । ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ଆସିପାରିବ ।” “ଯାହାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିରେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଉମାପତି ଶିବ ନିଜ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେଇ ପଦପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ ମୋ ଭାଗ୍ୟ ହୁଏ । ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହିଁ, ମୁଁ ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, ଶତଜନ୍ମ ବ୍ରତରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବି ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଏହି ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ମୁଁ ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଠାରୁ ଆଣିଛି । ଏଠାରେ କ’ଣ କରିବେ ଭଲ, ଭାବି ନିଷ୍ପତି କରନ୍ତୁ ।” ଏ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଏହି ମନ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରି, ହସି, କହିଲେ—‘ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କରେ ଆସକ୍ତ, ମୁଁ ରାତିରେ ଶୁଇପାରେ ନାହିଁ । ତାଙ୍କର ଭାଇ ଶତ୍ରୁତାବଶତଃ ମୋ ସହ ବିବାହ ବନ୍ଦ କରିଛି । ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇଅସିବି, ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଦୋଷରହିତ, ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକିଥାଏ ।’” ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣି, ଦାରୁକ କୁହିଲେ, “ଦାରୁକ, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଯୋଗାଅ ।” ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ରଥ ଆଣି ଦେଲେ । କୃଷ୍ଣ ରଥରେ ବସି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସହ ନେଇ, ଏକ ରାତିରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ । ଏଠି, କୁଣ୍ଡିନର ରାଜା ଭିଷ୍ମକ, ପୁଅ ପ୍ରତି ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ସହର ସଫା କରାଯାଇ, ରଙ୍ଗିନ ଧ୍ୱଜ, ପତାକା, ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲା । ଲୋକେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଉତ୍ସବମୁଦ୍ରାରେ ଥିଲେ । ଘର ମଧ୍ୟ ଅଗୁରୁ ଧୂପରେ ଶୁଭ୍ର ହୋଇଥିଲା । ରାଜା ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ଆଦର କରି, ଭୋଜନ ଦେଲେ ଓ ମଙ୍ଗଳ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଇଲେ । ରୁକ୍ମିଣୀ ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍ବେଦ ମନ୍ତ୍ରରେ ରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ପ୍ରଧାନ ପୂଜାରୀ ଅଥର୍ବବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଶାନ୍ତି ହେବାକୁ ହୋମ କଲେ । ଭିଷ୍ମକ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଁଡ଼ ମିଶ୍ରିତ ତିଳ, ଗାଁଠି ଦାନ କଲେ । ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ବାପା ଦମଘୋଷ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ସହ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ । ସୁନା ମୁଡ଼ିଥିବା ରଥ, ବେପରୁଆ ହାତୀ, ଅସଂଖ୍ୟ ସେନା ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନକୁ ଆସିଲେ । ଭିଷ୍ମକ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଅତିଥି ଭାବେ ରଖିଲେ । ଏଠି ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ଅନେକ ରାଜା ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେଶରୁ ଆସିଲେ । ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ଶିଶୁପାଳ ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଯଦି ଆସିବେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ରାଜା ଏବଂ ସେନା ସମେତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଏହି ବିପକ୍ଷ ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି ବଳରାମଙ୍କୁ ଭୟ ହେଲା, କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି । ଭାଇ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ସେ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କୁଣ୍ଡିନକୁ ଚଲିଗଲେ । ଏଉଁଠାରେ ଭିଷ୍ମକର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ସୂଚନା ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ—“ହାୟ, ତିନି ରାତି ହେବାକୁ ଚାଲିଛି, ମୁଁ ଦୋଷରହିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିବାହ ହେଉନାହିଁ, କୃଷ୍ଣ ଆସିନାହାନ୍ତି, କାହିଁକି ଜାଣିନି । ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଫେରିନାହାନ୍ତି ।” “ସମ୍ଭବତଃ ମୋର କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ଦୋଷରହିତ ପ୍ରଭୁ ମୋ ହାତ ଧରିବାରୁ ଅନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶିବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ କେହି ମୋ ପକ୍ଷରେ ନାହାନ୍ତି ।